ءقازىر كوپ اكەلەر ايەلىنە قولقانات، بالاسىنا «قۇل» بولىپ ءجۇر. التى جاسار بالام «سۋ ىشەم، ماما، سۋ ىشەم» دەپ ەدى، انا جاقتا بالا ەمىزىپ وتىرعان ايەلىم كىتاپ وقىپ وتىرعان ماعان: «اناعان سۋ قۇيىپ بەرە سالشى!» دەدى. مەن وسىنىڭ الدىندا عانا وسى «نامىس» سايتىنداعى «اكەنىڭ بەدەلى قالاي وسەدى؟» دەگەن اناۋ ءبىر ماقالانى وقىماعاندا باياعىشا ۇشىپ تۇرەگەلەر مە ەدىم، ءمىز باقپادىم. ەستىمەگەن كىسىدەي ەسىنەپ-قۇسىناپ كىتابىمدى وقي بەردىم. ءبىر كەزدە ەمشەكتەگى بالانى سىلكە تاستاپ قاتىنىم جۇلقىنسىن.
«كىشكەنتاي عانا نارسە عوي، تۇياعىڭ قيمىلداسا ءولىپ، كەتەسىڭ بە؟» دەپ شاپتىقتى كەپ. ۇندەمەدىم. كۇن كۇركىرەپ، نايزاعاي جارقىلداپ، جاڭبىر سىركىرەپ باسىلعان سوڭ، ەشتەڭە بولماعانداي جۇمساق قانا، «كەلشى!» دەدىم. «مەن دە مۇنى كىشكەنتاي نارسە دەپ ويلايتىنمىن. جوق، بۇل استە كىشكەنتاي نارسە ەمەس ەكەن، وتىر، سويلەسەيىك!» – دەدىم.
بۇگىننەن باستاپ بالامنىڭ جۇمىسىنا مەنى قولقانات قىلۋدى توقتات! ونىڭ شاماسى كەلمەيتىن، اكە رەتىندە اتقاراتىن، كومەكتەسەتىن جۇمىستاردى، كورسەتەر مەيىرىمنىڭ مولشەرىن ءوزىم بىلەمىن. ول ون مينۋت كەشىگىپ سۋ ىشسە، شولدەن ءولىپ قالمايتىن ەدى، بالاڭدى ەمىزىپ بولعان سوڭ جۇلقىنباي، بۇلقىنباي بارىپ قۇيىپ بەرە سال. ايتپەسە ءوزى قۇيىپ ىشەتىندەي قىلىپ ۇيرەت. ءدال وسىلاي كەتە بەرسەك، بۇل بالالار ەرتەڭ ەكەۋمىزدى دە «قۇل» قىلىپ، دەگەنىمەن جۇرگىزەتىنىنە كوزىم انىق جەتتى. قىسقاسى، سەن مەنى قۇرمەتتەتىپ بالالاردى تاربيەلەۋىڭ كەرەك ەكەن. بالالارىمىزدىڭ بويىنا قورىققاننان ەمەس، قۇرمەتتەگەننەن سىيلايتىنداي ءدان ەگىپ ۇلگەرۋىمىز كەرەك ەكەن. ەرتەڭ ۇلكەيگەندە كىشكەنە كەزىندە قورقىتىپ باسقارعان امالىڭ جۇزەگە اسپاي قالادى. سوندا نە امال ىستەمەكسىڭ؟ مىنە، التى جاس! كەشىكتىك، سوندادا «ەشتەن كەش جاقسى».
«بالام اكەڭنىڭ كيىمىن جوعارى كوتەرىپ قوي!»، «بالام، اكەڭنەن ۇيات بولماسىن!»، «اكەڭنىڭ اياق كيىمىن دۇرىستاپ قوي!»، «اكەڭدى تاماققا شاقىر!»، «اكەڭنەن رۇقسات سۇرا!»، «اكەڭدى شىعارىپ سال!»، «اكەڭ كەلە جاتىر، ءۇيدى جيناستىرىڭدار!»، «اكەڭنىڭ مازاسىن الما!» … وسىنداي سوزدەردىڭ ءبىر كۇندە كەم دەگەندە بىرەۋى ايتىلىپ تۇرۋى كەرەك جانە مۇنى بالاعا ىستەتە ءبىل. ال مەن «مامالارىڭا راحمەت ايتىڭدار!»، «مامالارىڭ رەنجىپ قالماسىن!»، «مامالارىڭا سىيلىق اپەرەيىك!»، «مامالارىڭمەن اقىلداسىڭدار!» دەگەن سوزدەردى ايتىپ تۇرۋىم كەرەك.
ويىنداعىسى بولماي قالسا جەر تەپكىلەپ، جەر تىرناپ جىلاپ، ەكەۋمىزدى بوقتاپ جاتقان مىنا بوقمۇرىن ەرتەڭ باسىمىزدى قاي وڭعا قاراتار دەيسىڭ؟! سەن مەنى قازىردەن باستاپ وزىڭە قولقانات، بالاما «قۇل» قىلماي-اق قوي. مۇنى تىيماساڭ ەرتەڭ-اق سەن دە مەنىڭ قاتارىما قوسىلىپ كەلىنىمىز بەن بالامىز وتىرعان ارباعا جەگىلگەن قوسار اتتاي قوساياقتايتىنىمىز انىق ءىس. اقىرىپ قالايىن دەسەڭ، جۇرەك قابى جارىلىپ كەتە مە، ءتۇرتىپ قالايىن دەسەڭ، قاباتتان سەكىرىپ كەتە مە دەپ ءتىرى كۇيىك تارتۋدان قۇداي ساقتاسىن!
بالانى جۇمساپ ۇيرەن. اۋىلدا وسكەن بالامىز عوي، جۇمسالعاننان جامان بولعان جوقپىز. باياعىدا جيرەنشەگە بىرەۋ «قولقاناتىڭ بار ما؟» دەگەندە ات ۇستىندە تۇرعان جيرەنشە: «بار» – دەپ ءۇش جاستاعى بالاسىن كورسەتىپتى. «ءۇيباي-اۋ مىناۋ دا قولقانات پا؟» دەپتى جولداسى. سوندا جيرەنشە جەرگە قامشىسىن تاستاي سالىپ، ءۇش جاستاعى بالاسىنا: «بالام، قامشىمدى الىپ بەرىپ جىبەرشى!» – دەپتى. بالاسى دومالاڭداپ كەلىپ قامشىنى جەردەن كوتەرىپ اكەسىنىڭ قولىنا جەتكىزىپتى. سوندا جيرەنشە: «قولقانات دەگەن وسى ەمەس پە؟!» دەگەن ەكەن. وعان قاراعاندا ودان ەكى ەسە جاستاعى بالا سۋ قۇيىپ ىشە المايدى دەگەن نە سۇمدىق؟
باياعى دەمەي-اق قويايىن، ءوز اكەمدى، ءوز اۋىلىمداعى اكەلەردى كوردىم. كەدەيىن دە، بايىن دا كوردىم. قوناققا بارسا دا بالا كوتەرىپ بەزىلدەپ نەمەسە شىناشاقتاي بالاسىنا، «سۇيتەسىڭ بە؟ بۇيتەسىڭ بە؟ كانە، مىنانى كورشى!» دەپ مايمىلشا بيلەپ تۇراتىن بۇگىنگىدەي اكەلەردى كورگەن ەمەسپىن. بالاسىنا اكەسىن سىيلاتا العان ايەل – ناعىز ايەل! ول ايەلدىڭ باسى بالاسىنىڭ الدىندا دا، جارىنىڭ الدىندا دا ءقادىرلى بولارىنا كۇمانىڭىز بولماسىن! اللادان الار سىيى باسقا اڭگىمە.
جازبا Vkontakte الەۋمەتتىك جەلىسىنەن الىنعان
