بىردە جاسى ۇلكەن كىسىلەرمەن داستارحانداس بولىپ، ەت جەپ، قىمىز ءىشىپ سۇحبات ءوتتى. ءومىر، ءدىن جايلى، ءسالت-داستۇر مەن ءتىل جايلى اڭگىمە ءوربىدى. مەن تەك تىڭداۋشى بولىپ وتىرىپ، ءبىر سۇراعىم بار دەدىم: «ادامدىق پەن ناداندىقتىڭ ايىرماسىن قالاي تۇسىنۋگە بولادى؟» دەدىم.
وتىرعاندار توسىلىپ ويلانىپ قالدى. ءبىر اقساقال ءوز ويىمدى ايتايىن دەدى: «بالامدى ورىس مەكتەبىنە بەرىپ وقىتتىم، ادام بولا ما دەسەم، قازاققا قارسى نادان بولىپ شىقتى» دەدى. ەكىنشى اقساقال: «كەڭەس زامانىندا بۇكىل زيالىنىڭ قايماعىنىڭ بالا شاعاسى ورىسشا وقىدى، سولار ءقازىر بيلىكتە وتىر. ولار ورىس تىلدىلەر – ادام، قازاق تىلدىلەر – نادان دەگەن ۇستانىمدا جۇمىس ىستەپ وتىر» دەپ ءسوز ءتۇيدى.
ابدىمالىك يسايەۆتىڭ فەيسبۋك پاراقشاسىنان الىنعان جازبا
