انا دەگەن ومىردەگى جالعىز شامشىراعىمىز، قازىنامىز. قاسىمىزدا جۇرگەن انامىزدىڭ ءقادىرىن كەش ءتۇسىنىپ جاتامىز، وكىنىشتى. انانىڭ ءقادىرىن ءتۇسىندىرىپ، ساباق بەرەتىن، ومىردە بولعان وقيعانى قامشى اقپاراتتىق اگەنتتىگى islam.kz-كە سىلتەمە جاساي وتىرىپ وقىرمان نازارىنا ۇسىنادى.

پويىزدا كەلەمىن. جانىمدا وتىرعان قىرىقتار شاماسىنداعى جولاۋشى ايەلدىڭ كوز جاسى تىيىلار ەمەس. سولق-سولق ەتىپ شاراسىز كەيىپتە جىلاي بەردى، جىلاي بەردى.
بىرەر ۋاقىت وتكەن سوڭ، ءسال باسىلدى. ءسويتىپ، جانىندا وتىرعان بىر-بىرىنە مۇلدە بەيتانىس ۇشەۋمىزگە قاراپ بىلاي دەدى:
– بەيتانىس باۋىرلارىم، جەر بەتىندەگى وزگە ءتىرى جان بىلمەيتىن سىرىمدى سىزدەرگە ايتپاسام، ءىشىم كۇيىپ، ورتەنىپ بارادى…
– البەتتە، – دەسىپ، باس شۇلعىدىق.
– كۇيەۋىممەن جاراسپاي، اجىراسىپ، توركىنىمە قايتا كەلدىم، – دەپ باستادى ول سوندا اڭگىمەسىن. – اكەم دە، شەشەم دە جانىمدا بولدى. ءسويتىپ، كۇيەۋىمنەن ءبىر بالام بار، تورتەۋىمىز تۇرا باستادىق. جۇمىستىڭ قيىندىعىنان با، بىلمەدىم، ايتەۋىر قاباعىم ءبىر اشىلمايتىن. كارى اكە-شەشەم بار ءتاتتىنى اۋزىما توسىپ وتىرعاندا دا، اكەم قاقىرىنىپ قالسا، جاقتىرماي، الدىمداعى تاماقتى يتەرىپ، توگىپ جىبەرەتىنمىن. انام سول كەزدە «قارعام-اي» دەيتىن دە، توگىلگەن تاماقتى ءۇنسىز جيناپ الاتىن. انام دا، اكەم دە قارتايعان… ءجۇرىس-تۇرىستارى قيىنداي باستاعان شاقتا، ءتىپتى «قارتتار ۇيىنە» تاپسىرىپ تاستاسام با ەكەن دەپ تە ويلانىپ ءجۇردىم. ويتكەنى، قاتتى شارشاپ كەلگەندە وزىممەن-وزىم بولىپ، راحاتتانىپ دەمالعىم كەلەتىن. ولار ۇيگە ءبىر كىرىپ، ءبىر شىعىپ تىم تىنىمسىزدانىپ كەتتى.
استانادا جاقسى قىزمەتكە ورنالاسىپ، سۋ جاڭا دجيپ الدىم. سول دجيپكە اكە-شەشەمدى مىنگىزگىم كەلمەي، ولاردى بارار جەرىنە اۆتوبۋسپەن جۇرگىزىپ قوياتىنمىن. مىنا ومىرگە مە، قوعامعا ما، بىلمەدىم، ايتەۋىر كەۋدەمدە ءبىر وشپەس وشپەندىلىك بولدى. ءبارىن جەك كوردىم. بارىنەن باز كەشتىم.
تۋعان باۋىرىممەن سىيىسپاي، اتا-انامدى سول باۋىرىمنىڭ وتباسىمەن ارالاستىرمادىم. اناما دا، اكەمە دە داۋىس كوتەرىپ، بۇيىرا سويلەۋ كۇندەلىكتى داعدىما اينالدى.
كەشە اياق استىنان انام جۇرەگى ۇستاپ قۇلاپ قالدى. مەن جۇمىستا ەدىم.تاس بولىپ قاتىپ قالعان جۇرەگىم كەزەكشى دارىگەرلەر اۋرۋحانادان قوڭىراۋ شالعاندا ەرىپ سالا بەرگەنى-اي… القىنىپ اۋرۋحاناعا جەتتىم.
انام كەرەۋەتتە جاتىر ەكەن. كوزى جۇمۋلى. كەرەۋەتكە جەتىپ جىعىلىپ، وكىرە جىلادىم.
– تاستاماشى، اپا! تاستاماشى! مەنى كەشىرشى؟! كەشىرشى مەنى! مەن ءقازىر-اق باۋىرىما قوڭىراۋ شالامىن، باۋىرىممەن تاتۋلاسامىن، بارلىق جاعدايىڭدى جاسايمىن، تەك كوزىڭدى اششى، – دەپ كوز جاسىمدى توگە بەردىم.
انامنىڭ ساۋساعى ازەر قيمىلدادى. ءبىراق دارىگەر بۇل انامنىڭ ومىرىندەگى سوڭعى مينۋتتارى ەكەنىن ايتىپ، «سوڭعى سوزدەرىڭدى تەز ايتىپ قال» دەپ كۇبىرلەدى.
– اپا! مەنى كەشىرسەڭ، قولىمدى قىسشى! – دەدىم جانۇشىرا.
بۇل سوزدەردى نە ءۇشىن ايتقانىمدى بىلمەيمىن. بالكىم وزىمە كىشكەنە جەڭىل بولسىن دەپ، كەيىن ءوز-وزىمدى جەگىدەي جەمەس ءۇشىن ايتقان شىعارمىن…
انام قينالا قيمىلداپ، ساۋساعىمەن قولىمدى ءبىر رەت قىسقانداي بولدى…
– راسىمەن بە؟ مەن بەيباقتى، مەن سورلىنى كەشىرەسىڭ بە، اپا؟! – دەگەنىمدە، بىرەر سەكۋندتان سوڭ، انام ساۋساعىن تاعى قيمىلداتتى. مەن بۇل جولى انامنىڭ مەنى ەستىپ جاتقانىنا سەنىمدى بولدىم.
وسىدان كەيىن بىرەر سەكۋندتان سوڭ، انام ماڭگىلىك ساپارىنا اتتانىپ كەتتى. مەن ەبىل-سەبىل بوپ جىلاپ، انامنىڭ بەتىن، ساۋساعىن سۇيە بەردىم. بۇرىن انام ءتىرى كەزىندە مەنى بەتىمنەن سۇيمەكشى بوپ ۇمتىلعاندا، «بەتىڭدەگى اجىمدەرىڭ بەتىمە تيگەندە جيىركەنەم» دەپ، سۇيگىزبەيتىنمىن. سەنەسىزدەر مە، انام كەرەۋەتتە جاتقاندا، سونداي ءتاتتى بولىپ كەتتى. سونداي ءتاتتى ەدى… ءاجىمى دە سونداي سۇيكىمدى بولاتىن…
ال جانسىز ساۋساقتارى ماڭگىلىك مەنەن اجىراماسا ەكەن دەپ تىلەدىم سول ءسات. ءبىراق ءبارى كەش ەدى… كەش ەدى…
مەن اقىماقتى ءبىر ساتتە وزگەرتىپ، تاۋبەسىنە كەلتىرگەن قانداي قۇدىرەت ەكەنىن بىلمەيمىن. ءبىر بىلەرىم – ءومىر بويى اناما ىستەگەن ىستەرىم ءۇشىن وكىنىپ وتەمىن…
ايەلدىڭ اۋىر اڭگىمەسىن تىڭداپ وتىرعان جولاۋشىنىڭ ءبىرى:
– ال اكەڭ قايدا؟ – دەدى سىبىرلاي…
– اكەم انام قايتىس بولدى دەگەن حاباردى ەستىگەن بويدا جۇرەگى ۇستاپ، قۇلاپ قالدى. ءقازىر اۋرۋحانادا جاتىر. جاعدايى جاقسارىپتى، تەلەفونمەن سويلەستىم. ءبىز انامىزدى ءوزى تۋعان تالدىقورعانعا جەرلەۋ ءۇشىن الىپ كەلەمىز. انامنىڭ مۇردەسى باۋىرىمنىڭ كولىگىندە، – دەدى ايەل.
جۇيتكىگەن پويىزعا جۇردەك ۋاقىت ىلەسىپ، ءاپ ساتتە ءتۇن ءتۇسىپ، ءبارىمىز ۇيقىعا جاتتىق. ايەل تۇنىمەن اۋىر كۇرسىنىپ، دوڭبەكشىپ شىقتى.
تاڭەرتەڭ تۇرعاندا، ايەل ءبىر تۇندە بىردەن ون جاسقا قارتايىپ، شوگىپ كەتكەندەي سەزىلدى…
قولىمىزدى مەزگىلىنەن كەش سەرمەپ قالىپ جۇرمەيىك باۋىرلار. اناڭىزدى جاقسى كورەتىنىڭىزدى ايتىپ، ءجيى-جيى قۇشاقتاپ، بەتىنەن ءسۇيىڭىز.

شولۋشى: اسەل وتەشوۆا