كىرپىگىڭدى كىرشىكسىز شىلاپ مۇڭمەن،
كۇن-تۇنىڭدى وتكىزدىڭ جىلاپ-كۇلگەن.
مۇمكىن... «السىزدىگىڭ» دەپ كىنالارسىڭ،
سەنىڭ جالعىزدىعىڭدى ۇناتتىم مەن. 

ۇناتتىم مەن...
قۇلازىپ، كوپ كۇرسىنىپ،
كەيدە قانات بىتكەندەي كوككە ۇمسىنىپ.
جالعىزدىقتان جانىڭدى قۇتقارا الماي،
تۇڭعيىققا ءوزىم دە كەتتىم ءسىڭىپ...

داۋا بولماي دەرتىڭە داڭعازا ءتۇن،
اۋىر مۇڭنان ارىلىپ تاڭعا جاقىن،
ايداي سۇلۋ كەيپىڭدە كوز ءىلۋشى ەڭ.
جىرعا اينالىپ ءبىر ساتتە مەن جازاتىن.

سەن الەمدى ۇمىتىپ، الەم – سەنى،
كوڭىلىڭنىڭ تارقايتىن ارەڭ شەرى.
تەرەزەڭدى ءتۇن قاقسا، بەيمازا مۇڭ،
ۇنسىزدىكپەن باساتىن تاعى ەڭسەنى.

كۇزدەي بولىپ كۇڭىرەنىپ، جازىڭ جۇدەپ، 
كىنالاما، ايتتىڭ دەپ، نازىڭدى كوپ.
مەنىڭ جالعىزدىعىمنىڭ جالعىز عانا، 
جۇبانىشى – سەندەگى نازىك جۇرەك!..

كەتەردەي-اق قۇردىمعا قۇلاپ مۇلدەم،
تۇسەدى ەسكە كەي كۇندەر جىلاپ-كۇلگەن.
مەنىڭ السىزدىگىم بە، كىم بىلەدى؟!
سەنىڭ جالعىزدىعىڭدى ۇناتتىم مەن...

قالقامان سارين