اۋرۋحاناداعى ناۋقاستاردىڭ جانىندا ايەلدەر جۇرەدى. ولار – انالار، اپكەلەر، ايەلدەر نەمەسە مەديسينا قىزمەتكەرلەرى. ەر ادامدار ادەتتە ءبىر كەلەدى دە، شۋ كوتەرىپ كەتەدى. اۋرۋحانانىڭ، دارىلەردىڭ اقشاسىن تاباتىنىن ايتىپ، جوق بولادى.

ايەلدەر مەن ەركەكتەردىڭ ايىرماشىلىعىن وسىدان-اق بايقاۋعا بولاتىن شىعار... جاقسى كورەتىن ادامىنىڭ جانىندا سوڭىنا دەيىن بولۋ، ونىمەن بىرگە قينالۋ، قۋانۋ – تەك ايەلدەردىڭ قولىنان كەلەتىن ءىس. سوعىسقا كەتكەن، تۇرمەگە قامالعان بالاسىن كۇتۋدە شىدامدىلىق تانىتاتىن دا – تەك ايەل.

كۇرەسەدى ولار... قيىندىقتارعا، ءتۇرلى بولجامدارعا قاراماستان...

ايەلدەردىڭ جانى تاقىرىبىندا ءسوز قوزعاردا مەن 10 جىل بويى بىرگە جۇمىس ىستەگەن ناتاليا الەكساندرقىزىن ەسكە الامىن. جاس دارىگەرلەردىڭ ءبارى ونى وسىلاي اتايتىن. بۇل قاتال مەدبيكەنىڭ سەنىمىنە كىرىپ، قۇرمەتىنە بولەنۋ – قيىننىڭ قيىنى ەدى. العاشىندا مەن دە رەنجيتىنمىن. ۋاقىت وتە كەلە ونىڭ داعدىسىن بايقاپ، قۇرمەتىم كۇننەن كۇنگە ارتا بەردى.

ول كەزەكشى بولعان كۇندەرى ءبىزدىڭ ءبولىمدى ەرەكشە تىنىشتىق بيلەيتىن. مەن دە جۇمىسىمدى ەركىن ىستەيمىن، اۋرۋلار تاريحىن ۇزدىكسىز جازا الامىن، سەبەبى ناتاليا الەكساندر قىزى بارلىق ماسەلەنى ۋاقىتىلى جاۋىپ وتىراتىن. ەگەر ءتۇن ورتاسىندا شاقىراتىن بولسا، وندا ءبىر قيىندىقتىڭ تۋىنداعانى.

ونى كۇيەۋى تاستاپ كەتكەن. بۇل جاعداي بۇكىل اۋرۋحانانىڭ اڭگىمەسىنە ارقاۋ بولدى. ارينە، ايەلى قاشان دا كەزەكشىلىكتە جۇرەدى. بالالارىمەن ۇزاق ۋاقىت بويى جالعىز تۇردى. جۇمىس، جۇمىس، تەك قانا جۇمىس. مۇنداي ايەلدەر اۋرۋحانامىزدا كوپ بولدى. ءتىپتى سۋاستى سۇڭگۋىر قايىعىنداعى ءومىر ىسپەتتەس. ءبىر كوماندا، ءبىر قايىق.

اجىراسقان سوڭ 7-8 جىلدان كەيىن اۋرۋحاناعا لەيكوزبەن ءبىر ناۋقاس ءتۇستى. حال ۇستىندە... ال ناتاليا الەكساندر قىزى وعان قامقورلىق تانىتتى، ءوزى تاماقتاندىردى، ءوزى كيىندىردى، جۋىندىردى. بالالارى كەلىپ تۇراتىن. انىقتالعانداي، الگى ناۋقاس ناتاليانىڭ كۇيەۋى ەكەن. اۋىرىپ قالعان سوڭ جاس ءارى سۇلۋ جارى تاستاپ كەتكەن ەكەن. مۇنى ەستىگەن ناتاليا ونىڭ  ۇيىنە بارىپ، اۋرۋحاناعا اكەلدى.

بىرنەشە كۇننەن كەيىن ناۋقاس ومىردەن ءوتتى. ناتاليا بارلىق جورالعىنى ءوزى جاسادى، جەرلەۋ ءراسىمىن ءوزى قاداعالادى.

وزگەلەر ونى سىناي باستادى: «اي اقىماق-اي!»، «نەسى بار؟»، «مەن بولسام، ەشقاشان دا قاراماس ەدىم» تاعىسىن تاعى. ال ءبىزدىڭ مەدبيكەگە ءبارىبىر ەدى. ول تەك ءسۇيدى، جاقسى كوردى.

ءبىز، ەر ادامدار، وسىلاي سۇيە الامىز با؟ جوق، ارينە.

ەر ادامنىڭ ماحابباتى تەز قايتادى، ءيا، قينالار، ءبىراق تەز سۋىپ كەتە الادى. ال ايەلدىڭ ماحابباتى، سەزىمى ەشقاشان وشپەيدى، ءبارى جۇرەگىندە ساقتالادى، ماڭگىگە!

ەريك ابەن ۇلى، دارىگەر-حيرۋرگ

ۇسىنعان: گۇلىم جاقان