كوكشە مۇڭى...
كوكشەتاۋدىڭ شىڭدارىنا شىراي بەرگەن كەكىلى،
مەن شىعارعان وسى مىناۋ وتتى جىرلار سەكىلدى؟..
قۇس جاستىقتاي تەكشەلەنگەن قاتپار-قاتپار تاستارى،
انتالادى جان-جاعىمنان، قۋاندى ما، جەلپىندى.
جاراتقاننىڭ شەبەرلىگى –اۋ، جىمداستىرىپ قالانعان،
كوزدىڭ قۇرتىن تويدىرۋعا، قۇدىرەتتەن جارالعان.
سىلقىلىمەن، سىلدىرىمەن ەركەلەگەن بۇلاقتار،
سۇلۋ كوكشە حاس سۇلۋداي، شاشىن جايىپ، تارانعان.
ساحنالاردىڭ بيشىسىندەي اق بالتىرلى قايىڭدار،
جاز شىققالى جاسىل جەلەك جاپىراقتار جايدىڭدار.
انمەن بالقىپ، مىڭ بۇرالعان ءبيشى سۇلۋ ارۋداي،
مىنا مەنى وزدەرىڭە عاشىق ەتىپ قويدىڭدار.
ۇندەستىگىم تابيعاتپەن تاماشا ەدى، تىلسىم-اۋ!
سۇلۋلىقتان جاسقاندىم با، كەرەك ەدى قىمسىنباۋ.
ۇندەسىپ تە، ۇيلەسىپ تە تۇرىپ سونشا،
نەگە مەن –
قايمىققانىم؟..
سۇلۋ كوكشەم،
سۇلۋلىعىن ۇسىندى-اۋ!..
اۋليەكولدىڭ بەتىندەگى كورىپ سۇلۋ بەينەسىن،
اق قايىڭدار بۇراتىلىپ، ال كەپ تۇرىپ بيلەسىن!
ەستىگەلى «ساتىلدى» – دەپ سۇلۋ ارۋ كوكشەنى،
جەكە باتىر كۇرسىنەدى، كوتەرە الماي كەۋدەسىن...
مۇڭ باسقاندا
شىدامادىم،
جانىمدى مۇڭ باسقاندا،
قاراي-قاراي زارىقتىم،
مۇڭدى اسپانعا.
شىركىن-اي!
وسىندايدا مۇڭداسىڭمەن،
نە جەتسىن، اقتارىلىپ، سىرلاسقانعا!
قىلاۋ ءتۇستى،
جارىقشاق،
پاك كوڭىلگە،
تۇرعانى، كەلە الماي، ءبىر كامىلگە...
ءبارىن ىستەپ تۇرعان، ول –
جۇرەگىم-اۋ؟
باعىنبايدى،
ول سونداي
ەش امىرگە.
كوڭىلگە،
كەلەدى ەكەن،
قاي-قايداعى،
ەرتتەۋلى شەتتەرىنەن،
جوق جايداعى.
كەي-كەيدە مەن مۇندالاپ شاقىرادى،
زيراتى اتالاردىڭ شالعايداعى.
بارعاندا زيراتتارعا –
مۇڭ باسقاندا،
اق شاربى بۇلت قالقيدى مۇڭدى اسپاندا.
تاپ وسى ءسات!
ماڭگىلىك وزگەرمەستەن
جازىلىپ قالار ەكەن قاي داستاندا؟!
وسى ءسات،
ارۋاقتارمەن مۇڭداسقاندا،
نە جەتسىن،
دىمىڭ قالماي سىرلاسقانعا!
جالعاننىڭ نەشە تۇستەن جارالعانىن،
بوياۋلاپ
كەمپىرقوساق سالدى اسپانعا.
جوق ەكەن،
اراسىندا اق، قاراسى،
ۇندەسكەن بوياۋلاردىڭ جوق داراسى.
كومكەرگەن،
توڭكەرىلىپ،
كوكجيەكتى،
ءوڭ بەرىپ،
كەمپىرقوساق تۇر،
قاراشى!
كەي-كەيدە،
كوڭىلىڭدى مۇڭ باسقاندا،
جۇرەدى بۇلتتار كوشىپ كوك اسپاندا.
ءبىر كۇنى اۋناپ قالسام،
جەر جاستانىپ
شاڭ باسىپ قالار ما ەكەن بۇل داستان دا؟..
اجداھا
مىناۋ بۇلدىر دۇنيە جامانداتىپ،
جاز شىقسا دا، تولاسسىز «بورانداتىپ»:
«قىلاڭدى» بيلىك باستاپ بەرىپ ەدى،
سونىسى كەتەر مە ەكەن «ىلاڭداتىپ»؟..
«بۇلدىردان» ءوتۋ ءمولدىر دۇنيەگە،
بۇيىرماس مىناۋ تەكسىز، سۇم جۇيەگە:
وندا دا تۇكىرەر ەم بەتتەرىنە،
كەزدەسەر بولسام ەگەر و دۇنيەدە!
سويلەمەكپىن ۇلتىمنىڭ مىنبەسىندە،
شىقپاقشىمىن بيلىكپەن تىلدەسۋگە:
قايدا تارتىپ بارادى،
قاراماي ما –
قازاقتىڭ شىققان تەگى ىرگەسىنە؟!
«ەگەمەندىك» الدىق دەپ قۋانباعان،
قۋ بيلىك قۋانتسا دا جۇبانباعان:
سۇم جۇرەك سەزگەنى-اۋ، بۇل «باقىتتىڭ» –
الىستان ايلا ەكەنىن «قىلاڭداعان»...
بۇل قۇلدىقتى بىرەۋلەر ۇلەسىم دەر،
قۇل بولۋعا كونبەسەڭ –
كۇرەسىڭدەر!
اجداھانىڭ ارانى اشىلىپتى،
نەسىنە ايتا بەرەم، بىلەسىڭدەر...
قۋانباقپىز –
الدىمەن قارالى بوپ،
جەڭىسكە جەتپەكشىمىز –
جارالى بوپ.
اجداھا جۇرە بەرسە شىدەرلەنبەي،
قالامىز-اۋ،
ادامنىڭ –
حارامى بوپ!
ەزىلگەن ەلدەن وسكەن قۇل بولساق تا،
قۇل بولىپ قالعىمىز جوق بولاشاقتا.
شەشىم سول –
انت بەرەمىز قازاق جەرىن –
قانىمىز سارقىلعانشا قورعاماققا!
ەگەمەندىك دەسەك تە، ساپار الىس،
بۇلت ۇيىرىلسە، قالايشا جاتا الامىز؟!
بەلوۆەجدە سىيلانعان بوستاندىقتى،
بولاشاققا قالايشا اپارامىز؟..
ءتىل مەن جەر قاستەرلەنبەي،
كوكتەمەيمىز،
تورىنە بولاشاقتىڭ وكتەمەيمىز.
جاۋ بيلىك بەرسىن قايتىپ توناعانىن،
كەتسە، كەتسىن!
جول انە –
ۇندەمەيمىز...
عۇمىر وتپەك ايانىش-وكسىكپەنەن،
بايۋدى ماقسات ەتكەن قاق-سوقپەنەن:
بيلىكتىڭ ازعىنداتقان كورت –
ۇرپاعىن،
ءومىر باقي ۇشكىرتىپ، ۇشىقتاۋمەن...
تىزەدەن تۇر قازاعىم!
ساناڭدى ويات!
بولمادى اجداھادا ەشبىر تويات!
وسىلاي جاتا بەرسەك بۇقپانتايلاپ،
قازاقتى تۇزداي قۇرتىپ، كوزىن جويات!
(وۋ، قازاعىم، قازاقتىڭ ءبارىن ويات!)
قازاقتىڭ اناسى – جەر-انا!
(قازاقتىڭ مارسەلەزاسى – ءانۇرانى)
كوكپەڭبەك اسپانى،
ازاتتىق –
داستانى،
قازاقتىڭ اڭساعان اتادى اق تاڭى!
كيەلى قاسيەت قونعان جەر-اناعا،
ماقسات سول –
جولاتپاۋ،
دوسىڭنان باسقانى!
ۇرانى –
«ابىلاي!»
قۇرانى –
«ا، قۇداي!»
قازاقتىڭ باسىنا قارالى كۇن تۋدى-اي!
باستايىق شەرۋمەن جەر قورعاۋ مايدانىن،
باۋىرلار ساپقا تۇر، بولمايىق ەكى ۇداي!
ەجەلدەن ۇلت ەدىك،
ەركىندىك اڭساعان،
باسقىنشى جاۋلارىن قىلىشپەن جامساعان.
ەل قورعاۋ،
جەر قورعاۋ –
پارىزى
ايانباي
ەرەن كۇش، ەرەۋلى نايزاسىن جۇمساعان!
بۇلتتاندى ءتۇيىلىپ، كوك اسپان قارايىپ،
قاپىدا قالمايىق،
اتقا قون حالايىق!
الىنباس قامال جوق بىرىكسەك ال قانە،
ءبىرتۇتاس سومدالىپ الاڭعا بارايىق!
بۇزايىق –
بۇعاۋدى!
قۋايىق –
تۇنەكتى!
ەرلەرى قازاقتىڭ،
قايداسىڭ جۇرەكتى؟!
قانتوگىس –
بوتەن ءىس،
بەيبىت ءىس باستايىق!
اۋەلى اللاعا باعىشتاپ تىلەكتى.
جۇرەكپەن سىرلاسۋ
(مۇڭ ەلەگياسى)
جۇرەگىم،
جىلاماشى،
بىلەم، بىلەم –
لايلاپتى تۇنىعىڭدى قايعى كىلەڭ.
تەگىڭنىڭ بىلە تۇرا نازىكتىگىن،
قوڭسى قونۋ نەڭدى العان، مۇڭ ەلىمەن؟
كەتەسىڭ وز-وزىڭنەن مۇڭعا باتىپ،
قايتپەكسىڭ،
باتىپ تۇرىپ،
ۋىن تاتىپ؟!
نە ىستەرسىڭ قۇبىلمالى بۇل كوڭىلگە،
الىپ-ۇشىپ،
كەتتى انە
تاعى ساتىپ!
كەۋدەمنىڭ «بۇزامىن!» –دەپ، – تاس قامالىن»،
جۇرەگىم دەيسىڭ كەيدە «بۇلقىنامىن»
سەزىم ول –
تۇراعى جوق،
جالعىز ءوزىم...
و، نەسى-اي!
نەمەنەمە جۇلقىنامىن؟
كەۋدەمنىڭ قيراتپاسام تاس قامالىن،
قالماپتى تاڭداۋ مەندە،
باسقا امالىم.
جۇرەك، سەزىم، كوڭىلگە،
وسى ۇشەۋگە
بىلمەپپىن،
ءوزى ەكەنمىن –
باسپانانىڭ!
جۇرەگىم،
جالعىزدىعىڭ –
تۇرمەدەسىڭ،
نە ىستەرسىڭ،
ءتاڭىر ءىسى –
كۇرمەگەسىن.
ءسۇيىپ تۇرىپ، ارتىنان ۇرساتىنىم –
ىرقىما كونىپ كەيدە،
جۇرمەگەسىن.
كوڭىلىم قۇلازىسا –
ۇراندايسىڭ،
جانازا شىعاراتىن قۇراندايسىڭ...
جۇرەگىم-اۋ،
جۇرەگىم!
قايتسەم ەكەم؟
اۋىرىپ قالماي تاعى تۇرا المايسىڭ...
ارىلۋ...
اسپانىمدا كۇر-كۇر ەتىپ، قارا بۇلتتار كەرىستى،
نايزاعايىن جارقىلداتىپ ءبىرىن-بىرى پەرىستى.
قاق ايىرعان قارا اسپاندى قىزىل-جاسىل جاسىندى،
كورىپ-باعىپ تۇرعان ەدى، دىرىلدەگەن جەر ءۇستى.
شايقاسۋعا نەمەنەگە كەرەك بولدى جەر ءۇستى؟
قارا اسپاندا قارا بۇلتتار نەمەنەنى ءبولىستى؟
شاتۇر-شۇتىر تيىشتالىپ، جاڭبىرلاتىپ، نوسەرلەپ،
تەنتەكتەر-اي!
قارا جەرمەن اعىل-تەگىل كورىستى.
جەر-انا دا كوپتەن جاۋىن كورمەي ابدەن شولدەپتى،
قارا اسپان دا مەيىرىممەن اق جاۋىنىن سەلدەتتى.
استان-كەستەن، قاس-قاعىمدا وتە شىققان وسى ءسات،
نەگە، نەگە؟
نەگە مەنىڭ كوز جاسىمدى كولدەتتى؟..
تابيعات تا قالعاندايىن كوڭىلىمدەي جەڭىلدەپ،
ماۋجىرايدى راحاتتانىپ، تۇرعاندايىن جەلىندەپ.
ادامزاتپەن بار عوي شىركىن، ولاردىڭ دا ۇلەسى،
شۇرقىراسىپ، جىلقىلار دا، ءجۇر عوي انە، تەبىندەپ.
مارقۇم اجەم ول دا مەندەي جىلاپتى،
جىلاپ تۇرىپ، جاراتقاننان ماعان عۇمىر سۇراپتى.
قۋانىنا ىرىم ەتىپ، ساناپ كوكەك داۋىسىن،
وز-وزىنەن عۇمىر جاسىن بىلە تۇرا ۇرلاپتى.
جاستىق شاقتان قالعان ەكەن تالاي قيماس ەستەلىك،
نەسىن ايتام، نەلەر بەينەت، نە ءبىر قىزىق كەشپەدىك!
نەگە بولسىن جاراتقاننىڭ قويىپ قويعان شەگى بار،
ايتۋعا دا بولمايدى ەكەن «بيلەدىك – دەپ، – توستەدىك»...
ءتۇيسىنۋ
جەكە-دارا جۇلدىزداردى كورگەندە،
تاڭ سىبىرلەپ،
ءتۇن ەتەگىن تۇرگەندە –
شەت قالىپپىن،
جۇلدىزداردان الىستاپ،
جەتەمىن دەپ ورتاسىنا جۇرگەندە...
قايتەم ۇساق جۇلدىزداردى،
بارعاندا؟
بىتىراتىپ،
قۇداي شاشىپ العان با؟
بارام، بارام، جەردە ۇزاق جۇرمەسپىن،
شولپان جۇلدىز اسپاندا گۇل جارعاندا.
شوق جۇلدىزدار،
تۇرعان اناۋ،
جارقىراپ،
ءجۇرۋشى ەدىم كوپتەن بەرى باقىلاپ –
قاشتى ەكەن نەگە اسپان تورىنەن؟
نەگە ءومىر سۇرەدى ەكەن،
جالقىلاپ؟
اناڭ قارا!
تەمىرقازىق،
ۇركەردى،
تاڭ اتقاندا نەدەن ولار ۇركەدى؟!
جەتى جۇلدىز –
اعايىندى قاراقشى،
نەگە ولار كۇننەن بەتىن بۇركەدى؟
ءبىرتۇتاستىق جوق ەكەن-اۋ،
اسپاندا؟
الالىق بار،
قارالىق بار اسقانعا...
نەنى كۇتىپ،
قارايلايمىن اسپانعا
نە بەرەدى مىنا ماعان توسقاندا؟
اي كورىندى...
قايدان كەلدى اۋەنى،
مۇڭ داۋىستىڭ؟
ىرعاعى شارىقتاعان مىڭ اۋىستى.
سۇمدىعىن-اي!
سۇمدىعىن،
شىدامادىم
اپىر-اۋ،
تاعاتىمدى كىم تاۋىستى؟!
جەل ۇرلەگەن قۋرايدىڭ بوزداۋى ما؟
داۋىلدىڭ قامىس باسىن قوزعاۋى ما؟
ىشقىنادى،
ىسىلداپ،
ىسقىرادى
ورداسىن جىلانداردىڭ قورعاۋى ما؟
كەي-كەيدە سىڭسىعانى –
جوقتاۋ ءانى،
قوشتاسقان قيماستىقپەن،
انىق ءمانى.
اپىر-اۋ!
مىڭ قۇبىلىپ،
سورعالايدى
بوياۋسىز قۋ جالعاننىڭ جوق قوي ءسانى.
تالقانداپ،
وي-ساناما ويران سالعان،
مىناۋ ءۇن،
جاندىلاردىڭ ەسىن العان!
استان-كەستەن ساپىرىپ كوڭىلىمدى،
بار ەكەن نە اقىسى مەندە قالعان؟!
سۇراپىل تۇر اۋەننىڭ ىرعاعىندا،
جاعاعا تولقىنداردىڭ ۇرعانىنداي.
شىرىلداپ،
بوزتورعايدىڭ ءبىر ورىندا،
اربالىپ ءابجىلانعا تۇرعانىنداي.
مىناۋ ءۇن،
مىڭ قۇبىلىپ،
مىڭ ەگىلدى،
بۇلبۇلداي كومەيىنەن ءان توگىلدى.
سول ەكەن قۇدىرەتى ىرعاعىنىڭ –
مۇزداعان جۇرەگىمنەن سەڭ سوگىلدى...
مۇزداعان جۇرەگىمنىڭ،
مۇزى ەرىدى،
سورعالاپ تامشىلاردان ءسوز ءورىلدى.
جىرىمنىڭ مولدىرلىگى سودان بولار،
تۇنىعىنان شاعىلىپ،
اي كورىندى...
ەلەگىزۋ...
اتىلدى،
جۇرەگىمنەن قۇيىن-داۋىل،
بىلەمىن ەندىگىمدە بولماس دامىل.
مازامدى الىپ تۇر-اۋ، ءبىر جاعىنان،
بۇگىنگى «دوس»...
كەشەگى اتا جاۋىم.
ءتاڭىرىم قاناتىمدى قايىرماسىن،
جەرىمنەن تاعدىرىمدى ايىرماسىن.
تۋى جوق،
وتانى جوق،
كوشە كەزگەن
تاعدىرى سىعانداردىڭ بۇيىرماسىن.
ويلاپ قايتەم،
قانشا جىل جاسارىمدى،
ءالى قانشا تاۋلاردى باسارىمدى –
قيىن بولىپ قالار-اۋ ۇرپاعىما،
مەنى قويشى،
جاساعام جاسارىمدى.
وسال ءومىر ەمەس قوي،
وتكەرگەنىم،
جاقسىلار بار،
جامان دا...
جەك كورگەنىم.
وگىزدەي ورگە تارتقان ورلىگىمە،
اۋىرلاۋ سوقتى سوڭعى كوتەرگەنىم.
ايرىلدىم ۇيقىدان دا،
كۇلكىدەن دە،
جەر ساتۋ قاتتى ءتيدى تۇرپىدەن دە!
جۇيكە دە تىكىرەيتىپ ينەلەرىن،
جامان بوپ تۇر،
جيىرىلعان كىرپىدەن دە.
تەجەي الماي زۇلىمدىق ىرىقتارىن،
ءبىر ەلدىڭ ءبىر ەل بۇزسا شىرىقتارىن.
شايقالسا شاڭىراعىم قانداي ەلدە،
جينارمىن ۋىعىنىڭ سىنىقتارىن؟
بوزداعان،
اڭىرايدى قوبىز ءۇنى،
ۇلتىمنىڭ نە بولار-اۋ،
ەرتەڭ كۇنى؟
تاڭ اتسا شەڭگەلىنەن بوساتا ما،
قۇدايدىڭ قارعىس اتقان مىناۋ ءتۇنى؟
تاعدىرى ۇرپاعىمنىڭ نە بولادى؟
ويلايمىن،
اسپان جايلى،
ۇلتىم جايلى،
ساتىلماق بولىپ جاتقان،
جەرىم جايلى.
شىعارعان جەر ساتۋدى،
كىم دە بولسا –
اللانىڭ قاھارىنان قۇتىلمايدى!
ويلايمىن،
وتان جايلى،
بولاشاقتى،
كوپ ويدان قانىم قايناپ،
باسقا شاپتى.
و، ءتاڭىرىم!
جاس-شاقا عاسىرىمدى،
ايتشى كىم، شىڭىراۋعا، الا قاشتى؟!
كوڭىلىم ءار نارسەگە الاڭدايدى،
وي ويلاۋ،
بولدى –
اپات،
الا قايعى!
سانانىڭ جەتەر جەرى،
كوكجيەكتە
ولەپات سۇراپىلدار قىلاڭدايدى...
تاعدىرى،
ۇرپاعىمنىڭ نە بولارى،
تاۋسىلسا،
ءدامى-تۇزى –
كىم جويارى؟
جەر قورعاپ،
ەلىن قورعار ەرلەر قايدا؟!
ۇلتىمنىڭ قالماعان با،
وق جونارى؟
كۇن بۇلتتانىپ،
قارا اسپان،
تۇنجىراعان،
سۇمدىقتان اقىن وتىر قالجىراعان –
ماسقارا ەمەي؟!
اناسىن كىم ساتادى؟
جەر-اناسىن عاسىرلار قانسىراعان...
نە كورمەدى،
كيەلى قازاق جەرى،
كەشەگى «ەلىم-ايلاپ» تارتقان شەرى.
جان الىپ،
جان بەرىسىپ قورعاعاندا،
قازاقتىڭ سىڭگەن ەدى قان مەن تەرى.
ۇلتىمدى تۋعان جەردەن الاستاعان،
قاي جاۋىز قاسيەتتەن قالاس قالعان؟
جەرى ءۇشىن،
ءتىلى ءۇشىن –
ءومىر ءۇشىن
بۇل قازاق،
قانداي قازاق؟!
تالاسپاعان...
ۇيالام وتان ءۇشىن...
ۇيالام،
وتان ءۇشىن جەرگە كىرىپ،
جۇرداي بوپ،
قاسيەتتەن،
كەتكەن ءىرىپ.
ساۋاتسىز ساياساتتىڭ سالدارىنان،
جۇيەسى وڭالماستاي تۇر عوي ءشىرىپ.
بولارى مەملەكەتتى ەكى تالاي،
قۇرتتى عوي،
وڭشەڭ قيقىم، جالشى-مالاي.
قالانعان ىرگە تاسى –
جەمقورلىقپەن،
تاعدىرى تۋعان ەلدىڭ،
بولار قالاي؟..
ۇرپاق ول –
سانالارى ماڭگۇرتتەنگەن،
بەيمالىم بولاشاعى كۇڭگىرتتەنگەن.
ايرىلعان:
دىلدەن،
دىننەن،
انا تىلدەن،
كەرەك پە ونداي ۇرپاق اڭگۇرتتەنگەن؟
جەر كەتتى،
ۇستاعاننىڭ قولدارىندا،
جەر ساتقان –
ساياساتتىڭ سالدارى دا!
قازاقتىڭ قۇنى ءتۇستى –
مال قۇرلى جوق،
تەكتىلەر قورلامايدى مالدارىن دا.
قۇدايدى قولدان جاساپ،
«ۋرالاعان!»،
اڭگىمىز،
شىققان تەگىن سۇراماعان...
وتانسىز قالساڭ ەرتەڭ كوزىڭ اعىپ،
نەڭ قالدى،
بەۋ، قازاعىم،
قۋراماعان؟!
باتىردىڭ ۇرپاعى ەدىم «وتانداعان!»
جاۋ تيسە ەل شەتىنە «اتتانداعان!»
ەلىمدى جەرمەن قوسىپ ساتىپ جاتىر،
تەكسىزدەر قازاقتارعا قوقاڭداعان.
قۇردىمعا تىرەپ قويدى «نۇرەكەمىز»،
«قازاق» –دەپ،
بەكەر ايتىپ،
ءجۇر ەكەمىز.
ءتىلىمىز ءتورت ايىر بوپ شۇبارلانىپ،
قۇرۋعا ءبىر-اق قادام تۇر ەكەنبىز...
قايران جۇرەك شىدامادى، جىلادى...
قويمادى عوي،
مىناۋ ءومىر قايتسە دە،
تاعىلانىپ كەتكەن ەكەم،
ايتسەدە؟..
توگىلىپ تۇر جارىق كۇننىڭ شۋاعى،
قۋانا دا الماي قويدىم سويتسە دە.
جاۋلاپ الىپ، بولمىسىمدى كۇش دۇلەي،
بوساتپاي ءجۇر كوڭىلىمدى ءۇش ۇرەي –
نە بولادى جەردىڭ، ۇلتتىڭ تاعدىرى؟
ءتىلىم انە،
«ورىس بولدىم» – دەپ جۇر-ەي...
«جۇڭگو ءتىلىن ۇيرەن، جۇڭگو – تاعدىرىڭ!»
دەپ «ۇرعاشى»،
كوڭىلىمدى قالدىردىڭ.
جاتتاۋ ءۇشىن ۇرى «شالدىڭ» تاريحىن،
تاريحىمدى قۇرباندىققا شالدىردىڭ.
كۇشپەن زورلاپ،
جۇڭگو ءتىلىن جاتتاتىپ،
جىبەرمەكشى قىتايلاردى قاپتاتىپ.
ەجەلگى جاۋ ەل بولمايدى،
تۇرلەرىن
قويساڭ داعى التىنمەنەن اپتاتىپ.
وتانىم جوق، جەرىم دە جوق بالاما،
قايدا كەتەم؟!
تۇز سەپپەڭدەر جاراما!
جەرىمدى الىپ، قارا جۇڭگو قاپتاسا،
سورىم قايناپ ايدالادا قالام با؟
اعىلشىندى قايتەم جۇڭگو قاپتاسا؟
جەردى قايتەم، جات اياعى تاپتاسا؟
ۇيرەتەدى-اۋ، قۇرت-قۇمىرسقا جەگىزىپ،
ءيتتىڭ ەتىن قايتەم ىشكە جاقپاسا؟
قىزدارىمدى بەرسەم بايعا قىتايعا،
بابالاردىڭ ارۋاعى اتپاي ما؟
ار-ۇياتتان جۇرداي قىلىپ «نيحاۋلاپ»،
نامىسىمدى جۇڭگو جيەن تاپتاي ما؟
ايتپاس ەدىم،
انانى دا، مىنانى،
قايران جۇرەك شىدامادى، جىلادى.
قيماسا دا مىناۋ شىركىن جالعاندى،
بىلەم، بىلەم، ءبىر كۇندەرى تىنادى...
قۋانىش مۇقتاي
