ويلاشى، جاس كۇنىڭدە قانداي ەدىڭ؟

ءوزىڭ تەڭدەس قىزداردىڭ ماڭدايى ەدىڭ.

كوپ قىزدار ءبىر لاپ ەتەر شىرپى بولسا،

ىشىندە جانىپ تۇرعان شامداي ەدىڭ.

ويلايمىن، ول كەزدە مەن قانداي ەدىم؟

ءبىر جۇمباق شەشىلمەگەن سانداي ەدىم.

وزىڭمەن دوس بوپ بىرگە جۇرگەنىمدە،

ارمانعا قولى جەتكەن جانداي ەدىم...

كىرشىكسىز كەزىمىز عوي – بالا بەينە،

قالىپسىڭ جۇرەگىمدە دارا بەينە.

ۇيلەنىپ بالا ءسۇيىپ، ەس كىرسە دە،

ساعىنىپ سول كەزدى ەسكە الام كەيدە.

ءوزىڭدى ءبىر كورۋگە اسىعۋشى-ەم،

وزگەدەن بۇل سەزىمدى جاسىرۋشى-ەم.

قاسىنا سەرىكگۇلدىڭ ەرىپ الىپ،

كوزىمە وتتاي ىستىق باسىلۋشى-ەڭ.

دەگەندەي-اق باسقادان ب ا ق تابالىق،

جۇرەكتىڭ ءوز قالاۋىن ساقتارى انىق.

قيماس سەزىم جۇرسەدە جاندى قيناپ،

ادەبىنەن دوستىقتىڭ اتتامادىق.

كەزدەرىڭ-اي، قولداپ مەنى سيلايتىنىڭ،

مەن شالقىپ كەڭ دۇنيەگە سيمايتىنمىن.

ويلاۋشى-ەم ءدال وسىلاي جۇرە بەرسەك،

وزگە تۇگىل سەنى وزىمە قيمايتىنمىن.

ۋاقىت ءبىراق وعان قاراتپادى،

سەن– تولى، مە– قوبىققا ارى اتتادىم.

ارادا قيماس سەزىم– دوستىق قالدى،

باقىتتى ەت جان دوسىمدى جاراتقانىم.

باسقا جان باس اۋىرتىپ مويىن بۇرماس،

دوسىڭ جاقسى ومىردە بولسا سىرلاس.

باسقا دوستىق بىلمەيمىن تۇرار-تۇرماس،

قىز-جىگىتتىڭ دوستىعى ۇمىتىلماس.

نۇرباقىت بايراحمەت ۇلى