ۇبت-دان ۇيالىپ، ۇلىم «ۇيىقتاپ» قالماسىن» دەگەن ويمەن ءبىر اي بويى دايىندىق جۇمىستارىنا كىرىسىپ كەتكەن ەدىم. «بالام، ۇبت دەگەن – ۇنتاق-تالعان ءبىر ءتۇرلى تاعام ەمەس، ۇلتتىق ءبىرىڭعاي تەستىلەۋ!» دەيمىن عوي. سونىڭ وزىندە، بالام بەتىنە بالشىق جاعىپ الادى. «ءاي، نەگە بۇيتەسىڭ؟» دەپ سۇراسام، «ءبىر ءتۇرلى قورقىپ تۇرمىن. بەتىم قىزارماسىن دەگەنىم عوي» دەيدى. مەكتەپ بىتىرگەن ۇلىمنىڭ بالشىق–بالشىق بەتىنەن ءسۇيىپ، ءوزىم دە قالتىراپ كەتتىم. ۇبت دەگەن– ۇلتتى ۇياتسىزداندىراتىن ءبىر پالە بولىپ بارادى ەمەس پە؟ سودان، ۇبت بولاتىن كۇنى بالامدى تاۋىپكە تۇشكىرتىپ، ماڭدايىنان ءسۇيىپ، ميىنا بار اقىلىمدى ءۇيىپ، «توقتاپ قالعان جوق پا؟» دەگەن ويمەن جۇرەگىن تىڭداپ، «بار، بارا عوي، بوتام!» دەپ ىمداپ، شىدامسىزدانا شىعارىپ سالدىم. سودان، ءبىر توپ اتا-انالار ۇبت ءوتىپ جاتقان عيماراتتىڭ الدىندا قۇدايىم¬ىز¬عا سيىنىپ تۇرمىز. ءبىر كەزدە ءبىر وقۋشى ەسىكتەن قيسالاڭداپ شىقتى دا، اسپانعا اقيا قاراپ، قۇلاپ قالدى. اكە –شەشەسى بولسا كەرەك، جۇگىرىپ بارىپ، بەتىنە سۋ شاشىپ جاتىر. سويتسەك، ۇبت-نىڭ ۇياتسىز، ماعىناسىز، تۇسىنىكسىز سۇراقتارى جۇيكەسىنە اسەر ەتىپ، تەنتەك بولىپ شىعىپتى. جارتى ساعاتتان كەيىن جازىلىپ كەتتى. قۇداي-اي، مەنىڭ بالام دا ەسالاڭ بولىپ شىقپاسا ەدى! ءبىر ۋاقىتتا ءبىر قىز ەسىكتەن ەڭبەكتەپ شىعىپ كەلە جاتىر! «ۇبت ءۇشىن العا-ا! ءبىز جەڭىلمەيمىز!» –دەپ ايقايلاپ قويادى. ول دا جىندانىپ شىعىپتى! شەشەسى ءتاۋىپ ەرتىپ كەلگەن ەكەن، ءتاۋىپ تاڭدايىن كوتەرىپ، دۇعا وقىپ، جانى قالدى ايتەۋىر. مىنا جەردە تۇرىپ، اتا-انالاردىڭ ءبىر سىپىراسى شۇعىل تۇردە جىندانىپ جاتتى. بىر-بىرىنە قاراپ ىرجيادى ما، ءبىر-بىرىن قۋالاپ ءجۇرىپ، ارقالارىنا ىرعىپ ءمىنىپ الادى ما، ەر كىسى ايناعا قاراپ: «مەن ەركەك ەكەنىمدى دالەلدەيمىن!» دەيدى مە... تاعى ءبىر توپ تەست تاپسىرۋشىلار توپىرلاپ شىعىپ، «حوروم» جىلاپ جاتتى. قۇداي-اي، بالام امان ەسەن ورالسا ەدى! كىشكەنتاي¬ىنان جۇرەگى اۋىرۋشى ەدى! وسىلاي ويلاپ تۇرعانىم سول، بالام سۇيرەتىلىپ، سۇمەتىلىپ شىقتى. سوسىن ىرجالاقتاپ كۇلە بەردى. –ءاي، نەگە كۇلە بەرەسىڭ؟ –دەپ سۇرادىم مەن. –كۇلمەگەندە؟ كۇلدىرگى سۇراقتار بولسا... –نە دەگەن سۇمىراي سۇراقتار ەدى؟ –الماتىداعى سىرا زاۋىتى قاشان سالىنعان ەدى، اكە؟ –ە، مەن قايدان بىلەيىن؟ بىلىمگە ونىڭ قانداي قاتىسى بار؟ –ءبىلىم ءمينيسترى سىرانى جاقسى كورەتىن شىعار؟ –قوي، ولاي دەمە! تاعى قانداي «تەنتەك» سۇراقتار بولدى؟ –«اباي قۇنانبايەۆ ناسىباي اتقان با؟» –جىندى شىعار مىنالار؟ –«يت ءيتتى جۇمسايدى، يت قۇيرىعىن قالاي جۇمسايدى؟» دەيدى...–دەگەن بالام تىرقىلداپ كۇلدى. وعان قوسىلىپ مەن دە، قاسىمدا تۇرعان وزگەلەر دە كۇلدى. –ا؟ –دەدىم اۋزىمدى الاقانىممەن باسىپ. –«توم ي دجەري» مۋلتفيلمىندە ويناعان تىشقان ءقازىر ءتىرى مە؟» دەيدى... –دەدى دە، بالام جەرگە جاتا قالىپ، اۋناپ كۇلگەنى. «جالعىز ءوزى جەرگە اۋناعانى ىڭعايسىز بولار» دەپ، مەن دە جەرگە جاتا قالىپ، اۋناپ، قارقىلداي كۇلدىم. ءبىر قاراسام، وزگە اتا-انالار دا جەرگە اۋناسىپ، ءبىرىن-بىرى قىتىقتاسىپ، كەڭكىلدەسىپ كۇلىپ جاتىر ەكەن. «تەنتەك تەستىڭ» اسەرى عوي... بالام ەكەۋمىز ۇيگە جەتكەنشە جىرق-جىرق كۇلىسىپ باردىق. نەگە كۇلىپ جاتقانىمىزدى سۇراپ، شەشەسى شيقىلداي كۇلدى! ءالى كۇلىپ جاتىرمىز. كورشىلەر دە كۇلىپ جاتىر... ءبۇيتىپ كۇلگەنى قۇرىسىن!