اۋىزعا تۇكىرۋدى مەديسينا سالاسى قۇپتامايدى، دەپ قامشى اقپاراتتىق اگەنتتىگى حابارلاي وتىرىپ، ءسابيدىڭ اۋزىنا تۇكىرۋدىڭ قايدان شىققانى جايلى ماقالانى وقىرمان قاۋىمعا ۇسىنادى.
ۇلكەن تويلاردىڭ بىرىندە ءبىر كەيۋانا ەكى جاسار نەمەرەسىن اكەلىپ ەگدە تارتقان ازاماتقا: «اتاسى-اي،مىنا نەمەرەمنىڭ اۋزىنا تۇكىرشى، بۇل دا سەن سياقتى ەلگە تانىمال شەجىرەشى بولار ما ەكەن» دەپ ءسابيدىڭ قارسىلىعىنا قاراماستان، قاريانىڭ الدىنا الىپ كەلدى.
شەجىرەشى دە بالانىڭ ەكى بەتىن ەكى الاقانىمەن قىسىڭقىراپ تۇرىپ اۋزىن اشتى دا، تۇكىرىپ-تۇكىرىپ جىبەردى.
مەن الگى قارتتىڭ جانىندا ونىڭ دەمىنەن تەمەكىنىڭ ءيىسى اڭقىپ تۇرعاندىقتان، زورعا شىداپ وتىرعانمىن.
قاريا قىزمەتىن اتقارىپ بولدى دا: «بۇل دا اتا-بابادان كەلە جاتقان وتە جاقسى ىرىم عوي. سولاي ەمەس پە؟!» دەپ جان-جاعىنا كوڭىلدى كەيىپپەن كوز تاستادى.
بىردەن سەكەم الدىرماس ءۇشىن ول كىسىنى مايدالاپ سوزگە تارتتىم. اراسىندا دەنساۋلىعى جايلى دا قاراپايىم سۇراعىمدى قويدىم. «وي، نەسىن ايتاسىڭ، مەندە جەتى-سەگىز اۋرۋدىڭ ءتۇرى بار. كوبىنەسە ءدارى ىشەمىن، ءدارىم قالتامدا جۇرەدى» دەپ دارىلەرىن دە كورسەتتى. «برونحيت، ارتريت، قان قىسىمى، بۇيرەك، تاعى باسقا جەرلەرىم اۋىراتىندىقتان دارىگەردىڭ باقىلاۋىندامىن» دەپ شەجىرەشى قاريا اعىنان جارىلدى.
مەن ول كىسىگە جاڭا عانا ءسابيدىڭ اۋزىنا تۇكىرىپ بولىپ بۇل دا ءبىر اتا-بابادان قالعان جاقسى ىرىمداردىڭ ءبىرى عوي، سولاي ەمەس پە دەپ كوپشىلىككە سۇراق بەردىڭىز. مەن مۇنى قۇپتامايمىن. ەگەر ماعان بەيكۇنا ءسابيدىڭ اۋزىنا تۇكىر دەسە تۇكىرمەس ەدىم. ناۋقاستىڭ بىرنەشە ءتۇرى مەندە دە بار. ءارى تەمەكىنى وتە كوپ شەگەدى ەكەنسىز. ءسابيدىڭ ورگانيزمىنە ءسىزدىڭ تۇكىرىگىڭىز ارقىلى اۋرۋ جۇعۋى مۇمكىن. تۇكىرگەنشە، بالاعا اللادان تىلەك تىلەپ، دۇعا جاساپ، باتاڭىزدى بەرگەنىڭىز وتە جاقسى بولار ەدى. ءسىزدىڭ ورنىڭىزدا بولسام، تاپ سولاي ەتەر ەدىم. ءسابيدىڭ تۇكىرگەن ادامعا ۇقساپ جەتىلۋى، جەتىلمەۋى ءبىر عانا اللانىڭ قۇزىرىنداعى نارسە.– دەدىم.
قازاقتا بەلگىلى تۇلعالىق دارەجەگە جەتكەن ازاماتقا ەلىنە ەلەۋلى، حالقىنا تانىمال ازامات بولار ما ەكەن دەپ ءسابيدىڭ اۋزىنا تۇكىرتۋ دەگەن بولعان.
پايعامبارىمىز دا (س.ع.س) ءوزىنىڭ اۋزىنداعى قۇرماسىن اۋزىنا سالىپ ءبىر سابيگە سورعىزعانى باياندالعان.
ول–اللانىڭ سۇيىكتى ەلشىسى، ءارى پايعامبار عوي. ول (س.ع.س) كۇندە دە، تۇندە دە قۇلشىلىعىن جاساپ، نامازدارىن وقىپ، دارەتىن الىپ جۇرەتىن وتە تازا، ۇنەمى اۋزىندا دۇعاسى، ەرەكشە قاسيەتكە يە ادام عوي.
ال، الگى شەجىرەشى قاريالار مەن ءبىز سياقتىلارعا نە جورىق؟ ءبىز تەك قانا جەر بەتىندەگى اللانىڭ ق ۇلى، ءارى پايعامباردىڭ (س.ع.س) كوپ ۇممەتتەرىنىڭ ءبىرى عانامىز.
بەيكۇنا سابيلەردىڭ دەنساۋلىعىنا زيانىمىزدى تيگىزبەي، جايىمىزعا قاراپ، ءوز جونىمىزبەن جۇرگەنىمىز دۇرىس سياقتى.
مۇنى مەديسينا قىزمەتكەرلەرى دە قۇپتامايدى. «ءداستۇردىڭ وزىعى بار، توزىعى بار» دەپ جاتامىز دا، بىرەۋلەرگە زيانىمىزدى تيگىزىپ جۇرگەنىمىزدى اڭعارا بەرمەيتىن سياقتىمىز.
ويلانعانىمىز ابزال، اعايىن!
بەگانىش جاقسىبايەۆ
