التايدى، دوسىم، كورمەسەڭ، ەشتەڭە وندا كورمەدىڭ،
ۇيرەنە سالدىم ورماننان توقۋدى ويدىڭ ورمەگىن.
كەتەسىڭ كۇي بوپ تارتىلىپ ويىڭا الماي وڭگەنى،
تولقىنىندا ەرتىستىڭ نوتالار ويناپ ءوزدى-وزى.
جىندانىپ كەتپە تەرەكتەر جاۋدىرعان سان مىڭ تىلەكتەن،
شاپالاق كۇتسەڭ جاس تالدار سوعادى جاپىراق–جۇرەكپەن .
ماڭگۇرتتەۋ مىناۋ قالادا ۇيرەنىپ قالدىڭ ماقتالىپ،
جارلىعىن ءۇنسىز ۋاقىتتىڭ جارتاستار ايتار اقتارىپ.
تىمىسكىلەپ اتاقتىڭ قالمايتىن جاندار ىزىنەن
يىسكەگەن ارۋ گۇلدەرىم
اۋىرلاپ تالاي ۇزىلگەن...
ءتابيعات سىرلى انامدا قۇپيا قانشا بار ۇلى؟!
اياعىن ءسۇيىپ جۇرسىڭدەر،
گۇلدەردىڭ باسى – تامىرى!!
اينالىپ كەتسە تاڭعالما سامال جەل كەنەت داۋىلعا،
وزگە بوپ بىزدە كەتتىك-قوي بىرگە وسكەن كەشە باۋىرعا.
توپەسە كوكتەن تامشىلار،
شالعىنداي شاتتى ءدىر ەتەم،
مىڭ تامشى جاستان ادامدا ءبىر تامشى عانا شىن ەكەن.
بۇركىت تە كورمەس ءبىر-بىرىن كورگەندە تاۋدىڭ تۇمانىن،
بۋالدىر مىناۋ ۋايىمنىڭ اكەسىن بىراق ۇرامىن.
بەزىلدەتسە بەجەڭنىڭ كۇيلەرىن شالى دالانىڭ،
دومبىرانى تارتۋدى ۇمىتىپ بىراق قالامىن!
ورماندى كەزسەم وزىمشە ويلارعا شومىپ، تۇنەرىپ،
جيعىزار ەستى جاس شىبىق جاعىمنان تارتىپ جىبەرىپ.
شىن جىلاي الساڭ، ەگەردە، جاڭبىرمەن بىرگە جىلاپ ال،
تاريحىڭداي وزگەرگەن جاڭبىردان سوڭعى قىنالار...
مىڭ جۇلدىز جاندىك ۇستايتىن تورىڭنىڭ مىڭ سان كوزىندەي،
قالماسسىڭ ءوزىڭدى قاۋقارسىز كوبەلەكتەي ءبىر سەزىنبەي!
اكەلەر شىن الدىڭا بەينەڭدى سوندا جاڭعىرىق،
قاڭعىعان شىن داۋىسىن الدەبىر تاستا قالدىرىپ.
ساپارعا ۇزاق شىعارمىز ۇمىتىپ ءبارىن ات ءمىنىپ،
ۋاقىتقا كور قازارمىز تاعامەن كەيىن لاقتىرىپ.
كىسىنەسە ايعىر ارقىراپ دالا وتى بولىپ لاۋلاعىن،
كەۋدەڭنەن شىعار قۋالاپ ازعىن ءبىر ويدىڭ ازبانىن.
كۇل شاشار كەيدە بۇقالار،
وزگەرىپ اۋىل رەڭى،
سيپاعاندى بىلمەس سيرلار،
جوقتاۋدى، ءبىراق، بىلەدى...
الاڭسىز سول ءبىر الەمدە اناڭدى عانا ايلانىپ،
قۇلىنمەن بىرگە جەلىدە كەلەدى قالعىڭ بايلانىپ.
جاڭا اشقان كوزىن جالعاندا تاڭعى شىق تۇرسا دىرىلدەپ،
كۇنانى سەزگەن ەڭ العاش ەسىڭە ءسابي كۇنىڭ كەپ...
بۋى ۇرماس التاي – التىن تاۋ قۇشاققا سەنى باسادى،
التىندى ءدايىم قاپ-قارا توپىراق كومىپ جاتادى.
التىندى قازساڭ، قاپ-قارا توپىراق شىعار ىلەسىپ،
قارالىقپەنەن شىن التىن كورگەندە ەمەس كۇرەسىپ.
سەرمەۋمەن ەكى قولىڭدى وتىنەم ولەڭ وقىما،
قارا جەرمەن دە سىرلاسقان قويشىنىڭ قارا قوسىندا.
ماقتاۋعا عانا جارالعان ءمۇيىزىن كەسسەڭ بۇعىنىڭ،
بۇرقىراپ قاناپ كەتەر-اۋ سۇلۋلىق جايلى ۇعىمىڭ.
سەزىنىپ سۋىق باۋىردى جۇرەكتىڭ كەيدە توڭعانى،
التىن بار جەردە قاشاندا جىلان دا جۇرەر وردالى.
تۇرادى قوڭىز دەمالىپ دومالاتىپ جۇرگەن تەزەكتى،
كۇلگەندەي كەيدە، و، توبا،
بەردىم دەپ ساعان كەزەكتى...
قايتارمىز سوسىن قالجىراپ قاباعى سۋىق قالاعا،
كوكتەم دە كەلەر الدامشى،
جاپىراق باسىپ جاراعا.
جاز وتەر جانە قىس كەلەر الداۋعا العان اق قارى،
ءىسىنىپ قارعا سەمىرەر قالانىڭ قارا باتپاعى.
باس اراز بولعان اعايىن شاقىرماس مەنى التايدان،
بالا ءبىر كۇنگى بال سۋرەت،
التايىم ءقازىر قارتايعان!
ارماندا كەتتى قايتەيىن التايىم جاتتىڭ قولىندا،
وزەرگەن ءبارى-بارى دە،
ساعىنىش قانا ورىنىندا...
التايدى، بالكىم، الىستا ساعىنۋ ءۇشىن جارالدىم،
پاك كۇنىم كەتكەن سول ءاپپاق شاشىنا ءسىڭىپ انامنىڭ.
ولەڭدى قويىپ، بۇل كۇندە وزىمە كەتتىم جات بولىپ،
بالا كۇن قالعان – تايىمنىڭ ەزۋىنەن اققان اق كوبىك.
بالا كۇن قالعان ەلۋگە ءبولىنىپ ەلدىڭ ىرگەسى،
اشىققان بۇزاۋ سەكىلدى ءىلىنىپ تالعا سىرگەسى.
بەسىكتەگى سابيدەي ءنان مىسىق باسقان كەۋدەسىن،
شاراسىزدانىپ قينالام،
ويلاماۋ جەردى ەرگە سىن!
جات تابانعا تاپتاتىپ تۇركىنىڭ التىن بەسىگىن،
السامشى قارۋ قولىما،
سۇراماي بوسقا كەشىرىم.
جاتادى جانىپ كەۋدەمدە اينالعان جەرىم وتارعا،
جىبەرمەدى ەرتىس – انامدى بۇرىمىن بايلاپ بەتونعا.
اينالعان حالىق توبىرعا،
دومبىرا عانا قولىندا،
قاپتايدى قارا شەگىرتكە جۋساندى وتاپ جولىندا.
بالاداي قامسىز كۇيىممەن، التايىم، ساعان قايتارمىن،
زار-مۇڭىمدى اۋەلى جاھانعا جىر عىپ ايتارمىن.
قاپتاعان قالىڭ دۇشپانعا ايتىلار سوندا كەسىمىم،
الاستاپ الام جىرىممەن تۇركىنىڭ التىن بەسىگىن!
******
عالامدا بۇرىن بولماعان، بىلەمىن، جاڭا بوياۋمىن،
كوكتەمدە كوبەلەك قاناتى وتكەندە جەلپىپ وياندىم.
الايار اي – كوز،
كوك اسپان كورگەندە وسى كورىكتى،
تاعدىرىما ريزامىن،
كوز جاسىما ەزىپ بەرىپتى.
سەزىمتال مىناۋ دۇنيەگە مەن كەلگەن سەگىزىنشى نوتامىن،
ايتا الماي كەتكەن زارىنان العامىن ونى بوتانىڭ.
قۇلقىنى تويماس، ەي، قوعام، ونى دا، بالكىم، قىلعىرسىڭ،
سەگىزىنشى نوتا ۇنسىزدىك اۋەنى شىعار، كىم ءبىلسىن؟
تۇيسىگىمە كوشەدى تاستاردا قالعان جازۋلار،
وقيىن دەسەم، ءسات سايىن باسادى قايعى - قالىڭ قار.
شۋىلعا تولى الەمگە كەرەك پە ءۇنىڭ بۇل سەنىڭ؟!
تۇتىنىنە وراپ شىلىمنىڭ ءسوزىمدى كوككە بۇركەمىن.
سارالار ءسوزدى بۇل ماڭدا قالىپتى، بىلەم، سوت قانا،
ءولىپتى قۋراپ ەمەندەر،
كولەڭكە ءتىرى تەك قانا...
كوشپەلى قۇمدى قۇشاقتاپ قۇتقارماق بولعان عارىپپىن،
ايتامىن تاعى تەڭىزدە جۇرگەنىن شولدەپ بالىقتىڭ.
سالبىراپ كوكتەن مىڭ ساۋلە بايلانىپ ايعا اياعى،
تىنتەدى جەردى جوعىمدى ىزدەسىپ مەنىڭ باياعى.
كىرپىگىمدى جۇزدىرەم كوزىمدى جاسقا تولتىرىپ،
قار - قۇسىن ىزدەپ سۇيەم دەپ العان ءبىر ءوزىم ءولتىرىپ...
ءبىر ءومىر مەنى ساعىنتقان وتتان دا ىستىق ءبىر ءان بار،
كەتەردەي ەرىپ شىرقاسام سامايدا ءاپپاق قىراۋلار...
تىشقانى بولىپ تىرلىكتىڭ تىنىشتىقتى ۇزاق كەمىردىم،
اق شاشىن كۇنگە بوياتىپ كەلەدى تاعى كەمپىر – ءتۇن.
ءداۋىرىم ءدارى ىشكىزگەن ويلارىم ساتكە وياندى،
كۇن ءتۇسىپ ەسكە كۇيدىرەر،
تاڭ تۇسپەي كەيدە قويادى...
ەسەيىپ تومەن قۇلادىم،
تاۋلاردا زاڭعار ءوستىم دە،
ەتەكتە جاتىر ەزىلىپ باسىلعان كوڭىل كوشكىنگە.
مەن، بالكىم، دىبىس شىعارمىن ەستىلمەي وتەر ەشكىمگە،
بوياۋ بوپ جىردا تۇرارمىن،
كورىنبەي، ءبىراق، ەشكىمگە...
*******
دۇنيەنىڭ مىناۋ كەڭدىگىن،
كورەرمىن سوڭعى كەشىمدە.
ۇيقىدا جاتىر ءومىرىم،
ءولىمدى كورىپ تۇسىندە...
شالىنىپ مەنىڭ تىلىمە،
جىعىلدى شاتتىق، بىلەمىن.
ماعىناسىزدىق جىبىنە،
مارجاندارىمدى تىزەمىن.
دالاڭ كەڭ ەدى،
دالاقتاپ
شاپتىڭ عوي
ىزدەر ەندى كىم؟
ءىرىڭدى اي – ءتىلى سالاقتاپ،
سۇيەنىپ تاۋعا ءولدى ءتۇن.
«ومىرگە راس كەلدىم» – دەپ،
الدەنە كۇتتىڭ، ءبىراقتا...
بەزگەگى ۇستاپ بەزىلدەپ،
سەلكىلدەپ جاتىر ساعات تا.
كۇنىمدى كورىپ ءوزىمنىڭ،
جىبىرلايمىن عوي باياعى.
وزەگىنە ءسوزىمنىڭ،
تۇسپەسەم قۇرت بوپ جارادى...
ءتۇن گ ۇلى
سونسە سىنىق ساۋلە دە شاشىراعان،
ءتۇن گ ۇلى تۇيسىگىمدە اشىلا العان.
مازالاپ جۇرگەن مىڭ سان ماسا – ويلارىم،
جابىسىپ جاپپاي ءولىپ جاتىر وعان.
كوزىمدى جۇمىپ مىڭ ءبىر بوياۋ كورىپ،
سابيدەي ءسۇت سەزىمدى تويام ەمىپ.
شاتتانىپ شىق سەكىرەر جەر – ولىمگە،
جاپىراقتان قولدارىن قويا بەرىپ!..
سىرىن اشىپ جاسىرعان بۇرىن مەنەن،
مەن ەمەس،
دۇيە عوي دىرىلدەگەن.
عايىپتان سامال ەسىپ،
ۇڭىرەيگەن
ورىنى اققان جۇلدىزداردىڭ گۋىلدەگەن!..
ءمان تابا الماي قايعىرۋ، شاتتانۋدان،
ايايمىن كوز جاسىمدى اقتارىلعان.
وتىرامىن الدەبىر پەرىشتەگە،
قانات توقىپ اعارعان شاشتارىمنان...
سۇعىلىپ كىرپىك – نايزا ءار كۇدىككە،
سۇيەيمىن ماڭدايىمدى ماڭگىلىككە.
ءتۇن گ ۇلى عايىپ بولار،
ورىنىندا
قالادى جىرىمداعى سوڭعى نۇكتە...
عار ۇڭگىر
ەي، جۇرەگىم، اق ساۋلەلەر قۋارىپ
كۇتتى...
مەنى عار ۇڭگىردەن شىق الىپ.
ىقىلىمنىڭ ىرعاعىنا ىرعالىپ،
كوپ بيلەدىم كوزدەرىمنەن قۇم اعىپ...
تاستا قالعان تاعىلىمعا شارشادىم
باتىپ كەتەر دەپ جابىرقاپ ساۋساعىم...
جاتىر، انە، تاۋدا قارنى جارىلىپ،
مەنى اڭساتقان سول اقشا بۇلت – اڭسارىم.
كوكىرەگىمدە ءبارى-بارى كەتتى ءولىپ،
شىن قۋاندىم،
شاتتىعىم دا جوق بولىپ...
ول دا بيلەپ جاتىر ءولىم بيىنە،
ءبىر ىزعاردان دىردەك قاعىپ وت توڭىپ...
دەۋشى ەم قاماپ عار ۇڭگىرگە ۇستارمىن،
قايدا قاشىپ كەتتى ۋاقىت – دۇشپانىم؟!.
باقىتتى دا باۋىزدادى،
قاپ-قارا
قاۋىرسىنىن قانجار قىلىپ قۇستارىم...
جەڭىلتەك تاۋ قۇشاعىنداي اشىلعىم
كەلمەي
تاعى عار ۇڭگىردە جاتىرمىن.
قورقور قىلىپ قولىما الىپ قۇس جولىن،
تامىزۋعا كۇن – بالانى شاقىردىم...
******
دۇنيە، مەيلى، مەنى كەرەك ەتپە،
قۇلقىم جوق قۇلقىنى كەڭ ەرەگەسكە.
ءسال عانا مازا بەرگىن،
كوڭىل قۇرتىم
اينالىپ كەتكەنشە ۇشىپ كوبەلەككە...
جەتەم دەپ ءبىر تاماشا تاڭعا قاشان،
قاقالىپ قالدى قانشا قاربالاس ءان؟!.
بايلانىپ كوڭىلىمنىڭ كوك قىلىنا،
ۇيا – ميدا ۇمسىنعان سان بالاپان...
ەرنىم سوزبەن تولتىرىپ ەلەسىڭدى،
كوزبەن كورىپ،
جيارمىن مەن ەسىمدى...
ءورت ىشىندە جۇرسەم دە
ءومىر ءوتتى
ءوزىم ۇرلەپ جاعام دەپ ءوز وتىمدى...
ماڭدايىمدا مىزعاسا الاسا كۇن،
وسىندا كۇتەم سەنى، بولاشاعىم.
تابار بىلەم جانعان ءبىر جۇرەك كۇلىن،
قازعاندار ويدان جىردىڭ جەروشاعىن...
*****
كەڭىستىك كەيدە قۇشاق جايار ماعان،
ۇشىندا قالامىمنىڭ اي اۋناعان.
كورەمىن ۋاقىتتى،
كوزدەن اققان
جاسىمدى اۋىرسىنىپ باياۋلاعان...
قابىعىن كەمىرسە مىڭ تاڭ شۋاعى،
الدىمدا الما – اڭسارىم ارشىلادى.
ورمان – انا ۇيقىدا،
ءتوسىن ەمگەن
ءسابي بۇلتتار اۋىناپ ءالسىن-الى...
قالىقتاپ اسپاندا اققۋ-قاز ۇندەرى،
اقىننىڭ جىرىنا ىرعاق ازىرلەدى.
ماڭگىلىك جىميادى ءمانىن بىلسەم،
كورىنىپ كەمپىرقوساق – اجىمدەرى.
بار سۇلۋلىق،(كەلمەيدى ايتا بەرگىم)
سەندەردى بىردەن ءسۇيىپ قايتادى ەرىن،
جالعىز تال شىققا تۇيگەن بايتاق ەلىم!
الداركوسە – ءومىرىم ءان سالا بەر،
سەنداعى شارشاماشى شايتان – ءولىم...
پاتشا – ءسوز بارلىعىن دا ءوز ىرقىنا الىپ،
شۇكىر!
شۇكىر!
وسىلاي بۇرقىرادىق!
«شاپ – دەيمىن – العا تىنباي!»
ۋاقىتقا
مۇشە بەرىپ جىرىمنان جىرتىپ الىپ!!
تۋعان جەر
(ءسوزى/اۋەنى:قالاۋ سالەمەتباي ۇلى)
بيىكپىن-اۋ دەر ەدىم،
تاۋلارىڭنان قورقامىن.
تۇنىقپىن-اۋ دەر ەدىم،
سۋلارىڭنان قورقامىن.
قايرماسى:
تۋعان جەر،
تۋعان جەر،
دۋماندى ەل،
كوبەلەك العاش قۋعان جەر.
سەنىڭ ىستىق توسىڭە،
كىندىك قانىم تامىپتى.
كىندىك قان بوپ وزىڭدە،
ساعىنىشىم قالىپتى.
جايقالىپ ميدا ورمانىڭ،
الىسقا كەتتى جىرشى ۇلىڭ.
يىسكەيدى سەنى جولدارىم،
كەۋدەڭە تىعىپ تۇمسىعىن.
******
بۇلت تەرىپ كەلدىم قىرلاردان،
جاڭبىرىم تاعى قۇيىلسىن!
جەيدەسىن شەشىپ بۇل جالعان،
جالاڭاش توڭىپ جۇگىرسىن!
اق پاراق – وسى الاڭدا،
جاۋامىن، كەلمەي باسىلعىم.
تامشىدان ادام تابار ما،
اسپاندا قالعان اسىلىن؟..
قالامدى قاعىپ قولىمنان،
تۇسىرمەك دۇنيە ءدۇر ەتپە.
ەشتەڭە ونبەس ونىڭنان،
العامىن شانشىپ جۇرەككە.
وز-وزىنەن بىلگەمىن،
ءومىر بۇل كىرلەپ تۇراتىن.
بۇلتتاردى سىقتىم،
مۇڭ مەنىڭ
ميىمدى سولاي سىعاتىن!
الدىعا بۇرعىن بەتىڭدى،
حالقىم-اۋ، ءسابي – مۇڭلىعىم.
اشىققان قۇلىن سەكىلدى،
ءوزىنىڭ جۇلعان قۇيرىعىن...
توگۋگە قايتەم اسىعىپ،
بويالدىڭ جىرعا،
وي الدىڭ.
قالعانىن بۇلتتىڭ قاتىرىپ،
جۇرەككە ساقتاپ قويارمىن...
اكە
وزەگىندەيسىڭ ءومىردىڭ،
ءوزىڭدى ىزدەپ شارىق ۇرام.
دەمىمە قارا تەمىر – ءتۇن،
قىپ-قىزىل تاڭ بوپ بالقىعان.
بارا المان ساعان، اياۋلىم،
قيىپ بۇل قي – جالعاندى.
باسا الماس ساۋلە – اياعىن،
ايعا ءىلىپ قويسام ارماندى.
كەلەدى تۇسپەي جىرىما،
وتسە دە مۇڭمەن مىڭ ءتۇنىم.
ەڭ سوڭعى رەت ۇلىڭا،
ىمدادى نەنى كىرپىگىڭ؟!
ولىمگە بەرمەن ورنىڭدى ءوز،
ساعىنىشىمنىڭ تورىندە.
ۋلايدى مەنى ۇلى ءسوز
ەسەڭگىرەگەن ەرىندە...
تابا الماي سوڭعى ءسوزىڭدى،
كۇبىرلەپ ۇلىڭ كوز ىلگەن.
ەرىدى دۇنيە، ەزىلدى،
وتتان دا ىستىق دەمىمنەن...
اعا
(ە.راۋشانوۆقا)
جۇزىمە كۇلكى سىزىپ كۇن كەشىرىپ
شارشاسام،
جىر جازامىن مۇلدە ەسىرىپ.
ىنگەندەي بوشالاعان ءىڭىر تاعى،
بارادى ىڭىرانىپ تۇنگە ءسىڭىپ.
قالاعا قالاي عانا تاڭعالا الام،
كەرەگى شۋىل ما، الدە، شاڭ با ماعان؟!
ءتۇتىنىن قارا قوستىڭ شالما قىلىپ،
اسپاندا اقشا بۇلتتى دا شالمالاعام.
اق كوڭىلدى اق التىن ارباسا مىڭ،
ساعىنىشتان قايناتام ارعا سابىن.
ولەڭ قۇراۋ ويىما كەلگەن ەمەس،
جۇرەگىمدى پاراققا اۋناتامىن!
جۇلدىزىم ءۇنسىز جازىپ تۇنگە ولەڭىن،
بىلەمىن وزىممەنەن بىرگە ولەرىن.
سەزگەمىن كەي اعاعا ءىنى ەمەس،
الدىندا جورعالايتىن قۇل كەرەگىن.
قىراۋدىڭ قۇشاعىندا اق گۇل – الەم.
سولىپ ءبىر بارا جاتقان ءساتتى كورەم.
التى اينالىپ،
اقىرى الماتىنىڭ
جۇرەگىن، اعا، سەنەن تاپتىم ارەڭ.
وتىرايىن قاسىڭدا (وردا قالسىن...)
ساعىنىشتىڭ ساۋلەسى سورعالاسىن.
تارتتىڭ قارا قوعامنىڭ كوزىمدەگى
الىنباي جۇرگەن قارا توماعاسىن.
تۇلپار ەم باپتالماعان، كۇتىلمەگەن،
سىرتىڭ باسقا،
اۋمايدى ءىشىڭ مەنەن...
اڭىرىپ ءالى تۇرمىن،
العاش سەزىم
الماتىنىڭ جۇرەگىن لۇپىلدەگەن...
***
باياعى ولەڭ مەندەگى، نۇكتەنى اپ، قايتا قوسامىن،
كەلىپتى كوكتەم جامىلىپ باياعى جاسىل شاپانىن.
وسپەگەن تاۋلار،
سول قالپى،
«اق باس قارت»– دەيدى ەل بۇرىننان،
جاتىر عوي ءالى جورگەكتە،
اعارعان شاشپەن تۋىلعان.
جىرشى قۇس دەدىك بۇلبۇلدى،
جىرلادى دەدىك قاتىرىپ،
نە ايتقانىن ءوزىنىڭ بىلەمە وسى ماقۇلىق؟!
اشىلماستاي عىپ باستىرىپ جۇلدىزبەن ءتۇننىڭ تۇڭلىگىن،
جاڭادان تۋعان تامشىلار اسپاندا جەيدى ءبىر-بىرىن...
قىس مەندەي سۋىق قاباقتان ءوزى دە كەتتى توڭعاسىن،
اعادى بۇلاق ارقىراپ،
اقپاسا ولەر بولعاسىن.
باياعى ويلار مەندەگى،
كەلمەدى مۇلدە سويلەگىم،
قىلمىڭداپ تۇر عوي قۋرايلار كيىپ اپ گۇلدىڭ كويلەگىن.
الاقانىما الدەنە ساۋساعىمەنەن كىر شالعان
جازادى تىنباي مازالاپ،
جالىقتىم سامال – مىلقاۋدان!
قوينىنا قولى جۇگىرگەن شۋاققا كوكتەم تامساندى،
قاشادى-اۋ جازعا ەرتەڭ ول،
قاعىپ اپ، سورلى-اۋ، قالتاڭدى!
ۇشىپ كەپ قۇستار دۇركىرەپ،
تۇرعانداي ماعان «سۇيىنشىلەپ»،
تاۋىپ جەپ كەلگەن جولىنان جەمساۋىن جەمى تۇر تىرەپ...
وتىرىپ شاعىل – كۇلكىدە اۋىرلاپ ۇزاق تۇنەردىم،
بىزدەردە شاعىل – كۇلكى كوپ،
ۋىستاپ شاشىپ جىبەردىم!
قالاۋ سالەمەتباي ۇلى
