مەرۋەرت التىنبەك ەسىمدى اقىن قارىنداسىمىز "قامشى" پورتالىنا تىرناقالدى تۋىندىلارىن جىبەرىپ، وقىرمانمەن قاۋىشتىرۋدى سۇراپتى. «ولەڭگە اركىمنىڭ-اق بار تالاسى». سىن مەن پىكىر سىزدەردەن، قۇرمەتتى وقىرمان!

تاعى ءبىر كوكتەممەن قاۋىشتىم، ءبۇر جارىپ اق ءۇمىت. كوكتەمنەن-كوكتەمگە اۋىستىم، جازىما زارىعىپ.   ماۋسىمنىڭ نوسەرى جۋا الماس، جۇرەكتىڭ شەرلەرىن. سوندا-دا كوكتەمسىز كۇزدە اعاش جەمىسىن تەرمەدىك.   قاۋلاعان قىرداعى قىزعالداق قوپارىپ كوڭىلدى، ءبىر ساتكە سەزىمگە جول بەرىپ، اقىلىم جەڭىلدى.   سەنى ىزدەپ قارايمىن تاۋ جاققا نەلىكتەن كەشىكتىڭ؟ عاشىق جان تورۋدان تالعان-با، تاعدىردىڭ ەسىگىن؟   ءتانتىمىن كەرۋەن تاۋلارعا، بەت العان زاڭعارعا. كوگىمدى كۇزەتكەن بۇلتتارعا، اسپاندى ارباعان. سۇيەمىن سۋىن دا نۋىن دا، تابيعات دانانىڭ. سەن-داعى ءسۇيۋدى ساعىن دا، كەلسەڭشى سىڭارىم!   بۇل كوكتەم ەرىكسىز ۇشىردى كوڭىلدىڭ كەپتەرىن. جازىما جەتكىزەر جولىمدى اش، ءوزىڭ بوپ وتكەلىم...  

مەن نەگە سۇيە المايمىن؟ جۇرەگىم تەمىر ەمەس-قوي. ءماجنۇننىڭ ماحابباتىن قيالدايمىن ءبىراق، ول جايلى كومەسكى وي.   ىستىق جۇرەك سۋىماسا دا سالقىنداپ، ەركەككە ەركە سەزىم ءدىرر ەتپەيدى. تابيعاتتىڭ ءوشىپ قالعان جادىنان، جاندايمىن سۋرەتتەگى.   سۇيەمىن! بىرەۋدى ەمەس، بار الەمدى! جەر-عارىش ارالىعىن! سەزىمدى سارقىپ كەتسە ءبىر بەرەندى. رەنجيدى دالام ۇلى!   ايەل ەمەس! الدىمەن، ادام بولعام! جاراتقان قالاۋىمەن! سوندىقتان، ايەلدىكتەن بيىك ماعان، ادامدىق ادالدىعىم...  

كوز جاسىمەن مونشاق ءتۇزىپ تاڭى اتىپ، جۇرەگىنە جازىپ الىپ انا اتىن. تەرەزەگە تەلمىرۋمەن بالا وتىر، ۇرلاتىپ-اپ بالالىقتىڭ قاناتىن.   ەرتەگىنىڭ ەلىتە الماي ەشبىرى، ەرتە كورىپ باقىتسىزدىق كەسپىرىن. تەلەفوندا عانا ولار تابىسقان، بوتالاعان جانارىمەن كەشقۇرىم.   «ساعىندىم-عوي»-دەيدى بالا بۋلىعىپ، كوڭىلىنىڭ كولشىگىنە ۋ كىرىپ، ال، اناسى ەڭبەك ەتكەن قالادا، قۇلىنىنىڭ بولاشاعىن تۋ قىلىپ!   وبەكتەگەن اتاسى مەن اجەسى، اناسىنداي بولا-المايتىن بەكەرشى. بالالاردىڭ اۋىرماسا جۇرەگى، ودان وزگە باقىتىڭدى نە ەتەسىڭ؟   مەرۋەرت التىنبەك