ءوزى ءتورت جاسقا تولدى ما، تولمادى ما... ءبىراق جانارىنىڭ ىشىندەگى مۇڭدى بايقاساڭ، جۇرەگىڭ اۋىرادى ەندى. ادام بالاعا قاراعاندا تامسانىپ، ءسابي بولعىسى كەلەدى ەمەس پە؟ قۇشاقتاپ، يىسكەپ، بالا كۇنىن ەسكە الىپ... جوق، مەن بۇل بالانى كورگەن سايىن تۇنەرىپ كەتەم. ءومىردىڭ تاۋقىمەتىن كوپ كورگەن كىسىنىكىندەي تەرەڭ...
الدە ماعان عانا سولاي كورىنە مە؟.. سوندا دا تيمۋر دوسىمنىڭ بالاسىن قاتتى ايايمىن.
تيمۋردى بىلەمىن عوي. انا قىزبەن ءبىر، مىنا قىزبەن ءبىر كوڭىل قوسىپ، پاتەرگە قونباي، تۇنىمەن قاڭعىپ جۇرگەنى كەشە ەدى... كوزدى اشىپ جۇمعانشا ءتورت بەس جىل وتە شىعىپتى-اۋ، ءا؟! قىزدارعا «پاتەرگە بارايىق تا» دەپ، قىلجاقتاپ تۇرۋشى ەدى، ءقازىر بالا-شاعاسىنىڭ قامىمەن كۇن كەشۋدە.
اڭقالاڭداپ ءجۇرىپ، ءبىر قىزدى جۇكتى قىلىپ قويدى. ول ۋاقىتتا پاتەردە بىرگە تۇراتىنبىز.
-نە ىستەسەم بولادى؟-دەدى ول ماعان.
-الاسىڭ ەندى،-دەدىم.
ء-قازىر جاعداي جوق،- دەپ قيپاقتادى. ەكەۋى ءبىر-بىرىن جەك كورەمىز دەپ، باستارى قاتىپ، ايعايلاسىپ... ابورت جاساتامىز دەپ كەلىسىپ... ونى قىزدىڭ اناسى ءبىلىپ قويىپ، داڭ بولىپ... قىزدىڭ ءۇي-ىشى تيمۋردىڭ اتا-اناسىمەن سويلەسىپ، بالانىڭ ءومىرىن ساقتاپ قالعان.
تيمۋردىڭ اكە-شەشەسى ۇرسىپ-ۇرسىپ، اقىرى تويلارىن جاساپ بەردى عوي، ايتەۋىر.
بالا امان-ەسەن ومىرگە كەلدى. ءبىراق، بالاسىنىڭ كوزقاراسى اينالاعا رەنجى-ى-ى-پ قارايتىن سياقتى. باليعات جاسقا دەيىن جانىندا جۇرەتىن پەرىشتەلەر جوق سەكىلدى ەلەستەيدى. نەكەسىز بولعاندىقتان با، ماحابباتسىز دۇنيە ەسىگىن اشقاندىقتان با، ماڭدايىندا نۇرى جوقتاي كورىنەدى. اتا-اناسىنىڭ شالىس باسقان جەرىنەن ءوسىپ شىققان گۇل ىسپەتتى...
كوپقاباتتى ۇيلەردىڭ اۋلاسىندا تيمۋر ەكەۋىمىز تەمەكى شەگىپ تۇرعانىمىزدا بالالار ويناپ جۇرگەنىن كوزىم شالىپ قالدى. ال ول ءوزى جالعىز وتىردى قۇمدا. ماشيناسىنا قارا-ا-اپ... سالماقتى سونداي... توپقا قوسىلمايدى... بوتەن...
رەنجى-ى-ىپ وتىر عوي ول... جانىم...
الىشەر راحات
