قايتايىن دەپ شاراپتان قانىپ ءىشىپ،
تويعا كەلدى ءبىر ادام الىپ ۇشىپ.
"تويدا ىشسەڭ ايىپ جوق"- دەپ قويادى،
تۋىستارمەن كەزدەسسەڭ ساعىنىسىپ.
كوستيۋمى بار ۇستىندە ەڭ ادەمى،
باسىندا بۇل ءتاپ-تاۋىر ادام ەدى.
بوتەلكەگە سىيعانمەن ادامدارعا،
سىيمايتىن اراق نەتكەن جامان ەدى.
باسى اينالىپ سالدەن سوڭ ميى كەۋىپ،
بىرتە-بىرتە بارادى سىيى كەمىپ.
اركىمگە ءبىر ازىلدەپ ىرجالاڭداپ،
وتىر ەندى مايمىلدىڭ كۇيىنە ەنىپ.
قاتتى سويلەپ ەشكىمنەن نامىستانباي،
اراقتى ەمەس اقىلىن تاۋىسقانداي.
اينالادا وتىرعان ادامدارعا،
اقىرۋدى باستادى ارىستانداي.
اقىرعان سوڭ قاشتى انە دوس قاسىنان،
نە قىلام دەپ جۋىسىپ بوسقا وسىعان.
جەرگە جاتىپ ەندىگى اۋناعانى،
اۋماعانى ورىستىڭ شوشقاسىنان.
ايۋان بولدى باسىندا ادام ەدى،
قايدا قالدى كاستيۋمى ەڭ ادەمى.
بۇيرەك پەنەن باۋىردان تۇك قالعان جوق،
"دەنساۋلىق ءۇشىن" ءىشىپ نە بار ەدى؟!
حارام تويدى جاراتقان جاقتىرمايدى،
ىشكەن جاننىڭ باسىندا ب ا ق تۇرمايدى.
ەستە ساقتا ادامزات، اراق دەگەن
ارىڭىزدى ەشقاشان اق قىلمايدى
جانداربەك بۇلعاقوۆ
