قازاق ءسوزىنىڭ قايماعى ايتىس ونەرىندە عانا قالعان ەدى. ەندى ونىڭ دا تۇبىنە جەتۋدىڭ العاشقى قادامى جاسالدى... ەل-جۇرتتىڭ رەنىشىن ەسكەرىپ، قويا سالار دەگەنبىز. ءبىراق، قوياتىن ءتۇرى جوق، كەشەدەن بەرى «جالعاستىرامىز» دەگەن «جاڭالىق» ەستىپ جاتىرمىز. ال، باسقا «ونەر» دەپ جۇرگەنىمىزدىڭ جايى بەلگىلى بولاتىن. جۇلقىنۋ، شىڭعىرۋ، سەلكىلدەۋ، ايعايلاۋ، ىڭىرسۋ، ىڭىرانۋ، شىڭكىلدەۋ، شەشىنۋ، ەسىرۋ، بەت-اۋىز تىرجىڭداتۋ، بەلدى بۇلتىڭداتۋ، قولدى بۇلعاقتاتۋ. ويسىز ويىن مەن ءسولسىز سوزدەن ىعىرىمىز شىعىپ جۇرگەندە تاعى ءبىر تۇنىعىمىز لايلاندى. بابادان قالعان قاسيەتتى ايتىس قورلاندى، ءسال بۇرىن ءجۇرسىن مەن بەكبولاتتىڭ «ماسەلەسىنە» باس اۋىرتاتىن ەدىك، مىنە، الدىمىزدا باسقا «سىي» كۇتىپ تۇرىپتى. بۇرىن قاناتتىڭ قىلجاعىنا قارىق بولىپ جۇرگەن جۇرتتىڭ نە ايتاتىنىن بىلمەيمىن، ايتىس تىڭداپ جۇرگەن اعايىنعا وڭاي تيگەن جوق. ءوز باسىم وسى جولى ءبىر نارسەگە تاڭعالدىم، ءجۇرسىن ەرمان سىرتىنان اناۋ-مىناۋ ءسوز ايتاتىن ەمەس، اكەمدەي ادام، قازاق ايتىسىن كوتەرىپ جۇرگەن قارا نار. ءادىل-قازىلاردىڭ اراسىنداعى بەكبولات تىلەۋحان قارا ءسوزىڭ قاسيەتى دارىعان تالانت. مۇحامەدجان بولسا ءبىر ءوزى بۇگىنگى ايتىستان وزا شاپقان جۇيرىك، قالعاندارى دا قاراجاياۋ ەمەس، ءتاپ-تاۋىر ازاماتتار. ءبىراق، ءبىرىنىڭ اۋزىنا سالماقتى ءۋاج، ءساليقالى ءسوز تۇسپەدى. ەسەسىنە، ارتىق ايتۋعا اۋىز بارماي وتىر، جۇرتپەن بىرگە جىرقىلداۋمەن بولدى. ەندى وسىلاي ايتىستىڭ ايناسىنداي بولعان اعالاردان كورگەنىمىز وسى بولسا، باسقا كىمنەن اسقاندى توساتىن ءسوز كۇتەمىز. ايتەۋىر الەۋمەتتىك جەلىدەگى اعايىنعا ريزا بولدىق، از دا بولسا قوعامدىق پىكىر تۋعىزدى. اراسىندا ۇيىمداستىرۋشىلارعا بەيپىل ءسوز باعىتتاعاندار دا بولدى، ولاردى تولىقتاي تۇسىنەمىز دەۋگە حاقىمىز بار. ويتكەنى، ايتىس – ءارقايسىمىزعا اتامىزدان قالعان مۇرا. ءبىزدىڭ ايتارىمىز – ابىروي جيناعان شەلەگىنىڭ ءتۇبى تەسىلەيىن دەپ جۇرگەن اعالارىمىز ابايلاسا ەكەن...
تۇمار بەيسەنحان
