ورالدىم جۇكتەرىمدى كاماز باسىپ،
تۇراعىم – اتا جۇرتتا – قاعاز لاشىق.
جەسىرى جات قوينىندا، جەر داۋى ءۇشىن –
قازاعىم جاتىر تاعى ارازداسىپ.
جات العان بابا قونىس سۋاتىمدى،
شىعاردى كۇش كورسەتىپ قۋاتىندى.
قالانىپ جەر وشاققا ەمەن- جىڭعىل،
قوي تاستار شاعىل بولىپ ۋاتىلدى.
الماسى بۇيىرمادى Aلا تاۋدىڭ،
جۋاسى مەن جيدەگى قارا تاۋدىڭ.
بيتتەپ كەلىپ بي بولعان كەلىمسەكتىڭ،
قوراسىندا جاندى وتى ءار وتاۋدىڭ.
كۇكىرتتىڭ قارسى جۇزگەن داۋىلىنا،
كۇيىنەم تابىنىما، اۋىلىما.
قارا مايدان تامشى دا بۇيىرمادى –
جاعۋعا ءتورت تۇلىكتىڭ جاۋىرىنا.
نەمەرە جوق اتاعا سالەم بەرگەن،
مۇدەلەس تۋعاندى بي جەمەڭگەرمەن.
لەنيننىڭ شەكپەنىنەن شىققان سۇمدار،
تايراڭداپ ءجۇر، دەپ: “ دانا كەمەڭگەر- مەن”.
قايعىدان وتكەندى اڭساپ ارىلامىن،
لاق تارتىپ سىبىردە دە قارى قالىڭ.
ەلەمەپپىن بولجاپ ەڭ قايران بابام،
دۇنيەنىڭ وسىنشاما تارىلارىن...
قورقىتتىڭ كۇڭىرەنىپ تۇر قوبىزى،
كەلمەيدى اۋ قايتا ورنىنا سىر تەڭىزى؟!
ايۋ مەن ايداھاردا جەرىم قالىپ،
ءۇش توعىزدان بۇيىردى ءبىر توعىزى.
تورىڭدە ويناقتاتتىڭ كىرمەڭدى، دات!
ول از بولسا بوساعا، ىرگەمدى سات!
كەڭدىگىنەن نە پايدا جۇرسەم قاڭعىپ،
ءوز وتانىم ءوزىمنىڭ تۇرمەم قۇساپ…
تۇراعىم – اتا جۇرتتا – قاعاز كەمە،
قازاعىم ءبىر- بىرىمەن اراز نەگە؟!
قوناعىڭا كۇزەت قوي، ىشتەن شىققان،
شۇبار جىلان- ساتقىننىڭ سانى از دەمە!!!...
ەسبول ۇسەن ۇلى
