ماۋلىتبەك قاپتاعاي

نايزاعايداي جارىق ەتىپ، جەتتى مىنە اقبوز ات ، 
ءاپپاق ونىڭ جۇرەگى ايدىن كولگە تاپ بولا. 
 ايماڭدايى قالعان- اۋ تەڭىزدىڭ ارعى
شەتىندە ، 
جانارىنا ءاپ- ساتتە جان سەزگىسىز جاس تولا...
شاراسىزدىق ءشايلاتىپ تولقىندى كورىپ توقتادى، 
 ورىندالماي قايتاما اقبوز اتتىڭ جوسپارى. 
 قايشىلايدى قۇلاعىن ايماڭدايىن كورگەندەي، 
تەلمىرەمە تەڭىزگە كەلەردەي بولىپ توسقانى. 
 تولقىندى بويلاپ تۇلپارىڭ جاعادا مىنە تۇر ءالى، 
 دەگبىرسىزدىكتى بۇرقاتىپ جەر تارپىعان تۇياعى. 
 تەڭىزدىڭ جەلى جەلپيدى-اق ايماڭدايدىڭ بۇرىمىن ، 
قوس جانارى كوردى ونى قىران قۇستاي قىراعى. 
 اق بوز اتتىڭ ارمانى تىم الىستا بەلگىلى، 
تولقىندى كەسۋ ەڭ دۇرىس تالعامى ەدى ەندىگى . 
 كوز جەتپەيدى ءبىراقتا تەڭىزدىڭ ارعى شەتىنە ، 
تىقىرشىتىپ تۇلپاردى كۇيزەلتەدى شەرلىنى . 
 اقبوز اتقا تۇرعان جوق قاھارلى بولىپ تولقىنىڭ ، 
قورقاتىنى تەك ونىڭ الا الماي جاتىر جول سىرىن . 
 ايماڭدايعا جەتەدى اسىقپاي اللا جول بەرسە ، 
شابا بەرسىن توقتاماي ، جازا بەرسىن قولتىعىن . 
 . . . جاعاسىنا تەڭىزدىڭ تاعى كەلدى اقبوز ات ، 
الاۋلاعان سىرلارىن تولقىنمەن اشىپ جاتتى الاپ . 
 ايماڭدايعا ايتار العاشقى كوڭىلىندەگى ءبىر ءسوزىن ، 
جىبەرگىسى كەلەدى اق كەپتەردەن حاتقا وراپ . 
 دارمەنسىز ەندى اقبوز ات الدىعا قاراي جۇرۋگە ، 
امالسىز قايتتى ارتىنا شالىنىپ اياق سۇرىنە . 
 ايتا الماي كەتكەن ارمانىن كۇندەردىڭ كۇنى بولعاندا ، 
جاڭبىر شايىپ اكەتەر تەڭىزدىڭ تۇپسىز تۇبىنە .

دايىنداعان: بۇلعىن سۋسار