قاي ءبىر جىلى اكىمدىكتە ىستەگەم،
وڭكەي ىسكەر بارماقتارىن تىستەگەن.
وتىز مىڭعا وتىز دۇنيە جاساپ-اپ،
جۇگىرۋدەن شارشاپ كەتەر ءمىس دەنەڭ!

جاسايتىنىم: ءىس-قاعازدى قارايمىن،
بارىپ-كەلەم، اندا-ساندا مالايمىن.
جولىم بولماي جۇرگەنى تەك بولماسا، 
جاقسى اقشا تابۋعا دا جارايمىن! 

كەي-كەزدەرى دەپۋتاتشا تۇرامىن،
جازۋ-جازام، جوسپارلاردى قۇرامىن.
توعىز ءجۇز مىڭ الماسام دا ايىنا، 
ادالدىعىم – مىنا مەنىڭ تۇمارىم!

مەن ءۇشىن قارا xالىق قازىنا!
ايلىقتىڭ دا قارامادىم ازىنا،
ەلىم ءۇشىن ەڭبەك ەتىپ ەرىنبەي،
شىداپ كەلدىم قىسى، كۇزى، جازىنا. 

ءۇي-جاعدايىم ءماز ەمەس شىن مەنىڭ دە،
ويسىراۋدىڭ تۇرمىن ارەڭ بەلىندە.
توعىز ءجۇز مىڭ ايلىق قالاي الماقپىن؟!
توپان سۋلار توقتاماسا ەلىمدە!

بۇل قالادا مەندەي xالىق جەتەدى،
دۇنيە جالعان! 
پەندە كەلىپ، كەتەدى.
سول دەپۋتات اقشاسىنىڭ جارتىسىن،
كەدەيلەرگە بەرسە ەگەر نەتەدى؟!

قايدا قاراپ وتىر ءبىزدىڭ نۇر اعا؟
باقىت قۇسى باستا ماڭگى تۇرا ما..
سۋ استىندا قالىپ كەتكەن ەلىڭدى،
مەن ايتپايىن، ال سەن اعا سۇراما! 

جىلدار، ايلار، كەرۋەندەر كوشەدى، 
جىلدارىما جىرتىق جولدار توسەدى.
بۇل ەلىمدە كەدەي xالىق 
قينالىپ،
ال دەپۋتات جالاقىسى وسەدى..

..ءجۇر وتىرىك كۇلىپ، ءبىراق، شىنىندا، 
قارا xالىق ماڭداي سورى بەس ەلى!

گۇلناز نۇرجانوۆا