– بۇل ۇيدە نە شەشەڭ تۇرسىن، نە مەن تۇرايىن! شارشاتتى ابدەن! 
وتكىز اناۋ قارتتار ۇيىنە! سول شەشەڭ ءۇشىن مىنا ۇيدە كۇندە ۇرىس. بەرەكەمىز كەتتى. شالىنىڭ ارتىنان نەگە كەتپەدى ەكەن… وتكىزبەسەڭ بالا شاعانى جينايمىن دا كەتەمىن. قالىڭدار شەشەڭ ەكەۋىڭ!!!
ارادا ءبىر اي ءوتتى. ايەلىمنىڭ قاباعى اشىلمادى. بالالاردى ادەيى جىلاتادى. اناما ادەيى سۋىعان ءشاي، ءدامسىز تاماق بەرەدى. 
جۇمىستا بولاتىنمىن. ۇلكەن ۇلىم تەلەفون سوقتى. «تەز جەتىڭىزشى، ورتەنىپ جاتىرمىز» دەپ. الىپ ۇشىپ ۇيگە جەتتىم. انام ءوزى تاماق ىستەيمىن دەپ اس بولمەدە ءورت شىعىپ كەتىپتى. جەر ءۇي بولعان سوڭ سىرتقا شىعىپ ۇلگەرىپتى. ايەلىم دە مەنىڭ ارتىمشا كەلدى.
– بولدى جەتەر! قۇرت شەشەڭدى! ءبىر كۇنى مىنا تۇرىمەن ءۇيدى ورتەيدى. جاپ جاڭا مەبەلىمدى قۇرتىپتى!
ءبىر جاعىنان ايەلىمدىكى دە دۇرىس شىعار. ءبىز ۇيدە جوق كەزدە جالعىز قالادى. ەرتەڭ ءۇيدى ورتەپ جىبەرسە شە. وداندا قارتتار ۇيىندە جاعدايى دۇرىس بولادى.
مەن وسى شەشىمگە توقتادىم. اراعا بىرەر كۇن سالىپ اناممەن سويلەستىم.
– بىر-ەكى ايعا سىزگە ساناتوريگە پۋتيەۆكا الىپ كەلدىم. دەمالىپ، كىشكەنە دەنساۋلىعىڭىزدى تۇزەپ قايتاسىز… 
– ماعان وسىندا دا جاقسى عوي بالام. ول جەردە جاعدايىم بولا قويار ما ەكەن. سەندەر جۇمىستاسىڭدار، مىنا ۇيگە دە باس-كوز بولاتىن ادام كەرەك. ءبارىن قويشى، ول جاققا كەتسەم كىشكەنتاي باكونتايىمدى ساعىنامىن عوي…
باكونتاي دەپ وتىرعانى ەڭ كىشكەنتاي نەمەرەسى. اجەسىمەن بىرگە ۇيىقتايدى، ونسىز تاماق ىشپەيدى. ەكەۋى ءبىر بىرىنە سونداي باۋىر باسىپ قالعان.
ارى ايتىپ، بەرى ايتىپ ول كىسىنى اقىرى كوندىردىم. انامنىڭ ەكى سومكە زاتتارىن ماشيناعا سالىپ جاتقاندا باكونتاي اجەسىنىڭ كەتىپ بارا جاتقانىن كورىپ قولىنان تارتىپ «كەتپەشى، كەتپەشى» دەپ جىلاعانى ءالى كوز الدىمدا. انام دا ونى قيماي بەت ورامالىمەن كوز جاسىن سۇرتۋمەن بولدى. «اجەڭ دوقتىرعا بارىپ كەلسىن قازىر. سوسىن ساعان كوووپ ەرتەگى ايتىپ بەرەمىن. قۇلىنىم سول، كۇتىىىپ ءجۇر، مەن كەلەمىن….»
بالا جۇرەك اجەسىنىڭ ەندى قايتىپ كەلمەيتىنىن سەزگەندەي… ماشينانىڭ ارتىنان ءبىراز جەرگە دەيىن جىلاپ جۇگىردى. ءيا، پەرىشتە جۇرەك ءبارىن دە سەزدى، ءبارىن…
انامدى اتىڭ وشكىر قارتتار ۇيىنە اكەلگەندە عانا قايدا كەلگەنىمىزدى ايتتىم.
– باكونتايىم سونشا جىبەرگىسى كەلمەگەن ەدى… جاقىن ادامىنىڭ كەلمەسكە كەتىپ بارا جاتقانىن سەزىپتى عوي. بىلەمىن بالام، مەن ءۇشىن كەلىنمەن كوپ ۇرساتىن بولىپ كەتتىڭدەر. سولاي شەشسەڭدەر كونەمىن… قالدىرىپ كەت مەنى… ءبىراق ءبىر عانا ءوتىنىشىم بار… باكونتايدى اكەلىپ تۇرىڭدار. كوزىمنىڭ تىرىسىندە ماڭدايىنان يىسكەپ جۇرەيىن. ەرتەڭ ولگەن سوڭ….
مەن ەسىكتەن شىعىپ جۇرە بەردىم. كولىگىمە جەتكەنشە جۇرەگىم قاتتى قىسىلدى.
ۇيگە كەلدىم. باكونتاي الدىمنان جۇگىرىپ شىقتى. كوزىنەن «اجەمدى قايدا اپارىپ تاستادىڭ؟» دەگەن سۇراقتى بايقادىم. ايەلىمە انامدى قارتتار ۇيىنە وتكىزگەنىم ۇنادى. جانى ءجاي تاۋىپ كوڭىلدى ءجۇر. سوڭعى ءبىر ايدا جەمەگەن تاعامداردىڭ ءتۇر ءتۇرىن ىستەپ تاستادى. ءبىراق تابەتىم جوق. كۇرسىنە بەرەم، كۇرسىنە بەرەم… انامنىڭ ورنى قاتتى بىلىنە باستادى. باكونتاي اجەسىن كۇندە سۇرايدى. ءبىر كۇنى ونى اجەسىنە الىپ باردىم. ءبىزدى كورە سالا باكونتايدى قۇشاقتاي الدى. 
– قۇلىنىم، جارىعىم سول. ءتاتتى بالاپانىم. ۇلكەن جىگىت بوپ كەتىپتى ءوزى. قاراشى اجەڭ ساعان كوووپ كامپيت جيناپ قويدى. ءما، الا عوي بوتام.
انام جاستىعىنىڭ استىنان ءبىر ۋىس كامپيتتەردى الىپ باكونتايعا بەردى. جىلاپ تۇر، نەمەرەسىن كورگەنىنە قۋانعانىنان… 
كەتەردە باكونتاي اجەسىنىڭ قاسىندا قالامىن دەپ جىلادى. اجەسى جاتقان كەرەۋەتتەن جىبەرمەي ۇستاپ جىلاپ تۇر. 
– باكونتاي، قۇلىنىم، سەن ۇيگە قايتا بەر جاراي ما؟ مەن ەرتەڭ بارامىن… اقىلدىم مەنىڭ، ۇلكەن جىگىتتەر جىلامايدى. قانە پاپاڭمەن بارا عوي…
ۇيگە كەلگەن سوڭ بۇلاي بولماۋى كەرەك دەپ ويلادىم. انامدى قارتتار ۇيىنە كەرەكسىز ادامداي اپارىپ تاستادىم. نە ءۇشىن؟ ايەلىمنىڭ سوزىنە ەردىم، كەتەم دەگەنىنەن قورىقتىم. مەن قورقاقپىن! جوق، قانداي جاعداي بولسا دا انامدى قايتا اكەلۋىم كەرەك! وسىنداي ويلارمەن ءۇش ايدان اسا ۋاقىت ءجۇردىم. انامدى كورۋگە دە بارا المادىم. ءوزىم باسقاراتىن فيرما بانكروتقا ءتۇستى، ونىڭ اراسىندا جالعا الىپ ىستەپ وتىرعان دۇكەنىمدى توناپ كەتتى. تەك ساتسىزدىك، تەك شىعىن. باكونتاي ەسىك الدىنداعى تالدان قۇلاپ اياعىن سىندىردى. وسىنىڭ ءبارى از عانا ۋاقىتتىڭ ىشىندە بىرىنەن كەيىن ءبىرى بولىپ كەتتى. 
ءبىر كۇنى جۇمىستا قاعازدارمەن باسىم قاتىپ وتىرعانمىن. تەلەفونىما بەلگىسىز نومىردەن قوڭىراۋ كەلدى. كوتەردىم….
ومىرىمدەگى ەڭ سۋىت قوڭىراۋ وسى ەدى. قارتتار ۇيىنەن حابارلاستى. اناشىم ومىردەن ءوتىپتى… بالا كۇنىمدە مەكتەپكە قالاي مۇنتازداي ەتىپ كيىندىرىپ جىبەرگەنى، مۇعالىمدەرىم بالاڭىزدىڭ ساباق ۇلگەرىمى وتە جاقسى دەپ ماقتاعاندا «مەنىڭ اقىلدىم عوي» دەپ ماڭدايىمنان سيپاعانى، ءبىر كۇنى ءوزى كويلەك الامىن دەپ بازارعا كەتىپ، ماعان كوپ كيىمدەر اكەلىپ اكەمە: «مىنالاردى كورىپ بالامىزعا العىم كەلىپ كەتتى. كويلەكتى باسقا ءبىر جولى الارمىن» دەگەنى، مەن وقۋعا تۇسكەندە مەنى قۇشاقتاپ، قاتتى قۋانعانى، ۇيلەنۋ تويىمدا قۋانىشتان تولقىپ جىلاعانى، ءبارى ءبارى كوز الدىمنان لەنتا بولىپ ءوتىپ جاتتى… ۇيگە كەلىپ اسكەردە جۇرگەندە اماندىعىمدى تىلەپ جازعان ەسكى حاتتارىن، اناشىمنىڭ قولتاڭباسى قالعان ساعىنىشقا تولى سارعايعان حاتتاردى قۇشاقتاپ وكىرىپ جىلادىم….
وكىنىش تىرىدەي ورتەدى. ەندى كەش، مەن تىم كەش قالدىم. ءتىپتى جۇرەگىنىڭ سوڭعى سوعىسىن دا ەستىپ ۇلگەرمەدىم… 
باقۇل بول ەندى، اناشىم…!!!