ول دا ءوتتى،

قۇرعىر-اي، التىن كۇندەر،

تورىنى تويعا ءمىنىپ قامسىز جۇرەر.

– "قولىڭا قامشى ۇستا!"

دەپ ۇرساتۇعىن،

ۇمىتىپ قالدىق سوسىن،

قارتىن بىزدەر.

ولار دا ءوتتى، ءومىر-عوي،

قارتتار سيرەپ …

اعاتاي-اۋ،

ساعان بۇردىم ات باسىن كەپ.

ءالى قامسىز جۇر ەكەم، قامشىڭدى بەر!

"قۇر الاقان قالعان "دەپ،

ايتپاشى تەك! …

اتامىزدى سول جىلدار قاسقىر قاماپ،

قاراگەرمەن قۋىپتى باستىرمالاپ.

دىراۋ قامشى سىلەيتكەن بىرنەشەۋىن

ادىمىن ارانداردىڭ اشتىرماي-اق.

شەبەلەنگەن نەمە ەدى!

بارىپ تۇرعان…

سول توبەتتىڭ جاعىن دا قارىستىرعان.

ات ۇستىندە شىرەنىپ ۇزەڭگىسىن،

قامشىسىن تىكە سىلتەپ جارلىق قىلعان.

قاقاقتاپ بىتەر ىسكە قارسى كەلگەن،

قايبىرەۋدە اتامنان قامشى جەگەن.

تەك قاراگەر،

قامشى ۇرعىزباي اپ كەلەتىن،

تاڭ اتا سۋىت شىقسا سارسۇنبەدەن.

توبىردى توبىعنان جارىپ كىرگەن،

جارىقتىق جالعاندى بۇل-تانىپ بىلگەن…

سالپاقتاعان نەمەسە تەپەڭدەگەن،

قامشىسىز كۇندەرىمنەن جالىقتىم مەن.

اعاتاي-اۋ، قايتەيىن، قامشىڭدى بەر!

قامشىڭدى بەر دەگەندە، ءالسىز – جىگەر!

قاشانعى جۇرەم دەيسىڭ،

قامشى سۇراپ،

جاۋىرىنمنان جونداتا تارتىپ جىبەر!

تارتىپ جىبەر!

ەندەشە، نە تىلەيىن؟!

ولسەم – ولەم!

ولمەسەم – سەرپىلەيىن!

– "قامشى ۇستا "دەپ ۇرساتىن،

قايران اتام!

كوز الدىما،

ءبىر رەت كەلتىرەيىن…

2016. 8. 6

بەردىباي جاقيالين