ءار پەندەنiڭ قيىن ساتتە قول ۇشىن سوزىپ دەمەۋ بەرەتiن، تiپتi ءومiرiن دە قۇتقارىپ قالاتىن پەرiشتەسi بولادى ەكەن. سونداي بiر تىلسىم كۇش مەنi دە اجال اۋزىنان امان الىپ قالعان بولاتىن.
ول كەزدە مەن بوزبالا جاس كەزىم. تاڭەرتەڭ تۇرسام «كورشى سەلودا قىزمەت ىستەيتىن اپكەڭ الىپ كەتىڭدەر دەپ قوڭىراۋ شالدى، سەن سول اپكەڭدى ۇيگە الىپ كەل»، - دەيدى انام. مەن جانىما جولداسىمدى ەرتىپ جەڭىل ماشيناممەن جولعا شىعىپ كەتتىم. اتالمىش سەلو ەسىل وزەنىنىڭ ارعى بەتىندە ورنالاسقان جانە ول سەلوعا ەسىل وزەنى ارقىلى سالىنعان كوپىر ارقىلى عانا وتەسىڭ. اتالمىش كوپىردەن ءوتىپ كەلە جاتسام مەنى ءبىر ماي-نىڭ قىزمەتكەرى توقتاتتى. ول ماشينامدى ءارى تەكسەرىپ، بەرى تەكسەرىپ، ەشقانداي ءمىن تابا الماعان سوڭ جىبەردى. اپكەمە كەلسەم ول ۇيگە كەتۋگە ءبۋىنىپ-تۇيىنىپ دايىن وتىر ەكەن، ءبىز ىلە قايتا جولعا شىقتىق.
سەلودان شىعا بەرە اپكەمە «مىنا كوپىردىڭ ۇستىندە ماي قىزمەتكەرلەرى تۇر، كوپىردى اينالىپ وتەتىن جول بار ما؟»، - دەپ سۇراپ ەدىم «ءيا، بار، ءبىراق ول تاس توسەلمەگەن جەر جول» دەدى. سودان تاس جولدان ءتۇسىپ، جەر جولمەن ءجۇرىپ كەلەمىن. جول جاپ-جاقسى سياقتى ەدى، بىرتىندەپ ەسكىرە باستادى. «مىنا جول كوپتەن جۇرىلمەگەن عوي» دەپ ويلاسام دا، ىلگەرى جۇرە بەردىم. ارى قاراي جولدىڭ نوبايى بار، ءبىراق جول ۇستىندە جۇرىلگەن تەحنيكانىڭ ىزدەرى جوق، جولدى ءشوپ باسىپ كەتىپتى. دەگەنمەن جول ءالى جاقسارىپ كەتەر دەگەن ۇمىتپەن ارى قاراي جۇرە بەردىم. كۇن قىزارىپ كوكجيەككە باتىپ بارا جاتتى.
بiر كەزدە قۇلاعىما بiرەۋ «توقتا، توقتا» دەپ سىبىرلاپ جاتقانداي بولدى. بiراق، كوز الدىمدا ەشتەڭە كورiنبەيدi. ماشينامدى توقتاتىپ جولداسىما «جولدى بارلاپ الايىق» دەدىم. ەكەۋمىز ماشينادان ءتۇسىپ، ءتورت ادىم العا ءجۇرىپ سىلەيىپ تۇرىپ قالدىق، سەبەبى الدىمىزدا تەرەڭ شىڭىراۋ قۇز جاتتى، ەكەۋمىز بىر-بىرىمىزگە قارادىق. ەگەر ماشينانى توقتاتپاعاندا، ماشينامەن شىڭىراۋعا كەتەر مە ەدىك.
«اللاعا شۇكىر» دەپ، كەرى بۇرىلىپ قايتادان تاس جولعا ءتۇستىم. بۇل جولى ماي قىزمەتكەرلەرى ءبىزدى توقتاتقان جوق. ارتىنان اناما جولداعى ۋاقيعانى ايتىپ ەدىم «پەرىشتەڭ اجالدان ساقتاعان عوي سەنى» دەگەنى.
قازiر ويلاسام، الدەبiر تىلسىم قۇلاعىما سىبىرلاپ، توقتاتپاسا، نە بولار ەدى... وسى وقيعادان كەيiن ادامدى تiل-كوزدەن، وقىس جاعدايدان ساقتاپ جۇرەتiن تىلسىم كۇشتiڭ بارىنا كوز جەتكiزدiم.
مەنiڭشە، ول – پەرiشتە. اللا پەرiشتەنi ادامعا باس-كوز بولۋ ءۇشiن جiبەرگەن دەيدi. سول پەرiشتە ادامدى ءومiر بويى قورعاپ، قاجەت جاعدايدا ءولiمنەن قۇتقارادى ەكەن. ءبىزدى قاتەردەن پەرiشتەم امان الىپ قالدى دەپ ويلايمىن.
ەرسىن ەرعالييەۆ
