قامشى پورتالىنىڭ بۇگىنگى سۇيىكتى اۆتورى قالاۋ سالەمەتباي ۇلى 1983جىلى قحر-دىڭ التاي ايماعى، بۋىرشىن اۋدانىنا ومىرگە كەلگەن. شانحاي الەم تىلدەرى ۋنيۆەرسيتەتىنىڭ اعىلشىن ءتىلى فيلولگياسى ماماندىعىن تامامداعان. رابيدراناد تاگور، ەمەلي ديكەنسون، ۋيليام باتلەر سىندى ت.ب اقىنداردىڭ ولەڭدەرىن اعىلشىن تىلىنەن قازاق تىلىنە اۋدارعان. ءبىر ءبولىم جۇڭگو اقىندارىنىڭ ولەڭدەرىن جۇڭگو تىلىنەن قازاقشاعا اۋدارعان. «سارالا قازىم»، «تۋعان جەر»، « ايشا انا»، «كەلشى قايتا بالالىق»، «قازاقستان»، «الماتى» قاتارلى اندەردىڭ اۆتورى. سونمەن قاتار «ايشا ءبيبى»، «رايىمبەك» قاتارلى كۇيلەردىڭ اۆتورى. ءقازىر الماتى قالاسىندا ەلشات اعىلشىن ءتىلى ورتالىعىنىڭ ديرەكتورى.
كۇز... بۇلتتار... جەر تاماشا...
(ايشا ءبيبىنىڭ سوڭعى ءسوزى)
قۇلاق كۇيى
ءبيسسىميللا، الدا داپتەر اشىلىپ،
ءسوز باستايىن ءبىر اللاعا باس ۇرىپ.
كولەڭكە دە كوپ جىلادى بۇل كەشتە
اق قايىڭنىڭ موينىنا ءۇنسىز اسىلىپ.
قارا تۇندە شابىتىمنان شام جاعىپ،
الديلەندىم ءبىر اۋەنگە اربالىپ.
تاريحتى تانىتقانداي
تامىر بوپ
جۇرەگىمە جولدار كەلىپ جالعاسىپ.
تاسقا تۇسكەن تاڭبالاردى كونەرگەن،
وقيىنشى وت جاعىپ ءبىر ولەڭنەن.
اق كيىمدى ابىز سىندى دەم سالىپ،
تۋعان دالا بۇلتى دا ءوتتى توبەمنەن.
جەل دە توڭىپ جۇرگەن سىندى دىرىلدەپ،
جۇلقىنادى قوس يىعىن جۇلىپ جەپ.
كوكىرەگىم توكپەك بولعان كۇيىمە،
كۇمبەزدەر دە ءۇن قوسادى كۇبىرلەپ.
سارى التىن اي ساعىنىشتىڭ ەرنى مە؟
ماڭدايىمنان كەتتى ءسۇيىپ مەنى دە.
جىپىلىقتار جۇلدىز بىتكەن،
تىك قاراپ
تۇرا الماي مەنىڭ مۇڭلى كوزىمە.
اقىن ەدىم الىپ ۇشقان جاس تالاپ،
تاعىلىمىن بەرگەن تاۋلار تاس قاباق.
قۇمارىنان شىقسىن ءسۇيىپ قالامىم،
بۇل اق پاراق سەكىلدى ءبىر اق تاماق!
جىرىم ەدى ايشا اناما ارنالعان،
كەشىر، اللا، اسىپ اقسام ارنامنان.
ساقتا مەنى ورتا جولدا قالعاننان،
ساقتا ءسوزدىڭ تايعانىنان تاڭدايدان.
كەزدەسۋ
ۇنىمەنەن تازاراتىن ازاننىڭ،
تۇركىستاننان باستالادى جازارىم.
اق ورداعا تىرەدى ءبىر ات باسىن،
عاسىرلاردى ەندەي ءوتىپ عازالىم.
جانى اۋمايتىن ءمولدىر شىقتان، تامشىدان،
قاس جاۋىنا كولدە ۇشقان قارشىعام،
قارلىقتاردىڭ پاتشاسى وسىندا
قوناق بولىپ جاتىر ەدى ارسىلان.
ءشول بولسا ەلى كەتە المايتىن كول ىزدەپ،
ەلىمەنەن كەتكەن جانى ەگىز بوپ.
تاڭعى باققا، تاڭعاجايىپ الەمگە،
ءوزى جالعىز شىققان ەدى سەيىلدەپ.
بۇكىل الەم كەتكەندەيىن گۇلدەنىپ،
تۇردى ب ا ق تا تۇمەن ءتۇرلى تۇرگە ەنىپ.
تۇردى پاتشا مىڭ شوق گۇلدىڭ ىشىنەن
جارتى جۇرەك سەكىلدى ءبىر گۇل كورىپ.
جارتى جۇرەك...
تاڭعى سامال تەربەگەن...
«و، قۇدىرەت، مەن مۇنداي گۇل كورمەگەم.
بۇل جالعاننان ىزدەيسىڭ بە جارتىڭدى،
جارتى بولىپ ءوندىڭ ەكەن سەن نەدەن؟»
ۇشاتىن قۇس سەكىلدەنىپ قومدانىپ،
تۇردى پاتشا جارتى گۇلدى قولعا الىپ.
ەلجىرەدى گۇلدى باسقا ەلەمەي،
جارتى جۇرەك جايلى تۇردى ويلانىپ.
عاجايىپ ءان ساۋلاعانداي عارىشتان،
قۇلاعىن بار تىڭداعانداي سالىپ ماڭ.
كوزىنە ءبىر كورىندى ونىڭ اق بەينە،
اق قۇس ۇشىپ كەلگەندەيىن الىستان.
اپپاق بەينە،
نە ءبىر قۇشاق اق تۇمان،
مەكەن ىزدەپ جۇرگەن اسپان استىنان.
اپپاق بەينە اق اسپاننان سورعالاپ،
جەر بەتىنە كەلىپ جەتكەن ءتاسقىن-ان!
اق بۇلتتاردان ءتۇستى مە ەكەن ءۇزىلىپ،
و، عاجايىپ، بولار بۇنى كىم ۇعىپ؟
اپپاق بەينە جاقىندادى،
اق كويلەكتى
ارۋ ەكەن كەلە جاتقان جۇگىرىپ.
اق جامىلعى جەلپي ءتۇسىپ ارقادان،
تاڭنىڭ تازا اۋاسىن مىڭ شايقاعان.
گۇل سۋارىپ ءجۇرىپ مانا باقشادا،
عاجايىپ ءبىر كوبەلەكتى بايقاعان.
قارداي تازا، ارداي تازا تىلەكپەن،
ارۋدى العاش سەزىم بيلەپ ءدىر ەتكەن.
بايقاپ ەدى كوبەلەكتى كىپ-قىزىل،
ەش اينىماس قىپ-قىزىل ءبىر جۇرەكتەن.
تاڭنىڭ قىزىل شۋاعىنا جالعانىپ،
سۇلۋلىققا تۇردى سۇلۋ اربالىپ.
بۇل جالعاننىڭ وڭ-رەتىنە تاڭعالىپ،
ءبىر اللانىڭ قۇدىرەتىنە تاڭعالىپ.
مەكەن ەتىپ ءوڭ مەن ءتۇستىڭ اراسىن،
تۇردى سۇلۋ ەسىن اپ بۇل جاراسىم.
ءبۇتىن جۇرەك قاناتتارىن جايعاندا،
جارتى جۇرەك جيىپ السا قاناتىن.
كوبەلەكتى بار سابىرىن سارقىعان،
كوردى دۇنيە قىز كوزىندە تامشىدان.
كوبەلەكتىڭ،
جوق، كوبەلەك ەمەس-اۋ،
ءبىر جۇرەكتىڭ كەتتى قۋىپ ارتىنان.
ءبىر جۇرەكتى ءبىر بۇتىندەپ، ءبىر ءبولىپ،
كوبەلەك ءجۇر بىردە ۇشىپ، ءبىر قونىپ.
پاكتىگىنە قىز جاسىنىڭ تامعان ءبىر
تاڭعى شىقتار تاڭعالادى تەربەلىپ.
تاڭدايىنان ءان ساۋلاعان تاڭ قۇلا،
تىنىپ قالدى،
تاڭعالىپ شىن قالدى دا.
كەشىپ كەلدى ءمولدىر شىعىن مايسانىڭ،
جەتىپ كەلدى ارسلانىڭ الدىنا.
مىناۋ قايدان شىعا كەلگەن «بالە» دەپ،
تۇرا قالدى قىز ساقتاعان ار-ادەپ.
ۇشىپ كەلىپ قولىنداعى جىگىتتىڭ،
قۇشىپ كورىپ گۇلگە قوندى كوبەلەك.
بۇل عاجاپتى ەكەۋى دە بايقاعان،
كوبەلەكتى گۇلدى ءسال-سال شايقاعان.
ءبۇتىن جۇرەك قوس قاناتى قونعاندا،
جارتى جۇرەك بولا قالدى قايتادان!
ەكەۋى دە تۇر عاجاپتى ۇعىنىپ،
جاپپار يەم، تەك وزىڭدە ۇلىلىق!
كوبەلەكتە جارتى جۇرەك،
گۇلدەگى
جارتىسىمەن بۇتىندەلدى بىرىگىپ!
ءبىر اللانىڭ قۇدىرەتىنە قاراڭىز،
ۇلىلىق ول جەتپەس ماڭگى سانامىز.
قارلىقتاردىڭ پاتشاسىمەن وسىلاي
تابىسىپتى العاش ايشا – انامىز.
ۋادە
ءالحيسسا، قارلىقتاردىڭ پاتشاسى ارسىلان مەن ايگىلى وقىمىستى، اقىن سۇلەيمەن حاكىم اتا باقىرعانيدىڭ قىزى ايشا انامىز وسىلاي تابىسىپ، تانىسادى. ماڭگى بىرگە بولۋعا ۋادە بەرىسەدى. ارسىلان پاتشا ايشاعا كۇزدە كەلەمىن دەپ ۋادە بەرىپ، اتتاناردا بىلاي دەيدى:
جۇرەگىم ءبىر وزىڭە ماڭگى عاشىق،
جاس جانىم كەتتى جايساڭ جازعا ۇلاسىپ.
قاپ-قارا قاسىڭ قانداي
تۇننەن قيىپ
العانداي جاڭا تۋعان ايدى باسىپ.
كوڭىلىم ماڭگى وزگەرمەك ەمەس، كۇنىم،
جالاۋى سەن دەپ بىلەپ جەلەكتىنىڭ
ءجۇزىڭدى جاراتقانداي جاپپار يەم،
دالەلدەۋگە قاردىڭ اق ەمەستىگىن.
كومەيىڭنەن تاراعان ءۇندى جۇتىپ،
اق بۇلتتار بارا جاتىر مۇلگىپ ۇشىپ.
قارا شاشىڭ بولماسا
قارا ءتۇن دە
ورالماي قوياتىنداي ءبىزدى ۇمىتىپ.
كوپ وتپەي ورالار-اۋ كۇزىم كۇتكەن،
اق تىلەگىڭ اينىماس، كۇنىم، سۇتتەن
اق ءتىسىڭدى كورگەندە اق ءمارمارداي
جۇلدىز بىتكەن ءوزىنىڭ ءجۇزىن سۇرتكەن.
كورمەدىم، و، داريعا-اي، بىلەگىڭدى،
كورەرمىن بەرسە ءتاڭىر تىلەگىمدى
شورشىعان اق شاباقتى ۇستاعانداي،
بىلەمىن قىسىپ ۇستاپ جۇرەرىمدى.
الەمدە سەن بولماساڭ بار ما كورىك ؟
اقىلدىڭ كەنى، ارداقتىم، ارعا بەرىك.
قاسىڭدا از كۇن ايال ەتەر ەدىم،
قالىپتى ەل شەتىنە جاۋ دا جەتىپ.
ىرزامىن بۇندا وتكەن ءۇش كۇنىمە،
قايران ەل ەسكە تاعى ءتۇستى مىنە.
ورالام قوڭىر كۇزدە،
قارا تاۋدان
شىعار سالارمىز اۋ قۇستى بىرگە.
ءالحيسسا، سوندا ايشا قارلىقتار پاتشاسى ارسىلانعا ءوز كوڭىلىندەگى سىرىن بىلاي شەرتەدى:
جەلبىرەتىپ تۋ الىپ،
جەتى تاۋدان وتكەن سوڭ
جەكپە-جەك دەسە قۋانىپ،
جەلپىنىپ جاۋعا جەتكەنسىڭ.
نار بويلاماس وزەندى،
دۋىلعاڭ بار ساپىرعان.
جەبەي تارتقىن جەبەڭدى،
جىلدامىراق جاسىننان.
ارداق تۇتار ايماعىڭ،
قولىڭدا اسىل الداسپان.
سۋىرساڭ-اق جاۋلارىڭ
اقىلىنان الجاسقان.
اسىرعىن جاۋدان ايلاڭدى،
قالماعىن بوسقا ۇرىنىپ.
ۇستاساڭ سەرپە نايزاڭدى،
قالادى بۇلتتار ءىلىنىپ.
ات قىلىپ بىلەم ءمىندىڭ كوپ،
ارىستاندى اقىرتىپ.
توگىلمەسىن ءبىر قىز دەپ،
جانارىڭنان اسىل شىق.
ازابىن مۇڭنىڭ تارتىپ تا،
كۇتەتىن ۇزاق شىعارمىن.
ەلىڭنەن ءبىر قىز ارتىق پا ؟!
جاۋىڭدى جەڭىپ ورالعىن.
تىنىشتىق بولسىن ەلىڭدە،
اللادان سونى تىلەدىم.
بيىل ما، الدە، كەيىن بە ...
كەلەسىڭ كۇزدە ...
بىلەمىن...
زاۋال
ەل شەتىنە جاۋ دا جەتتى شۋىلداي،
تاۋعا جەتتى بەينە قارا قۇرىمداي.
كوككە ۇشادى اششى شاڭى ەرمەننىڭ،
بەيۋاز ەلدىڭ اششى زارى، مۇڭىنداي.
توسقاۋىل قويماسا، ەگەر، جولىندا،
قايران وردا قالا الماس-اۋ ورنىندا
ساي-سۇيەكتى سىرقىراتار بوز ىنگەن،
اينالعانداي كومەيى قىل قوبىزعا.
«الدىمەنەن مالى مەنەن قىرىن ال،
ودان كەيىن وردا تۇستان شىعىڭدار!»
تاي كىسىنەپ تاڭبا باسىپ جاتقانداي،
شۇرقىرايدى شۇبىرىپ ءبىر قۇلىندار!
دۇشپان شۋى ەل شۋىنا قوسىلىپ،
انا جىلاپ،
بالا جىلاپ شوشىنىپ.
سابيلەردىڭ سارى التىنداي ماڭقاسى،
كوز جاسىمەن بىرگە اقتى قوسىلىپ.
كۇڭىرەندى كۇندە بۇگىن باتاردا،
جۇگىرەدى ەل جۇگىن ارتىپ اتانعا.
جاسىن توگىپ جاسىندى اسپان جىلايدى،
جەر قايعىسى كوككە داعى باتاما !؟
وشاقتاردا ۇيتقىي جانعان وت قالدى،
تۇگەندەيتىن كەز بە مىناۋ جوق-باردى ؟
جاۋدا اسىپ كەلە جاتىر كوك بەلدەن،
اۋىل قالىپ كەلەاتقانداي كوكپاردى.
كوكتەم ورگەن بۇرىمىنداي بۇلاقتىڭ،
سابيلەرىن ساۋلە كورگەن از-اق كۇن،
جاسىرام دەپ
جالاڭ قولمەن انالار
وتىن شاشا باستادى جەر وشاقتىڭ.
ايىرام دەپ جەرىڭنەن دە، دىنىڭنەن،
جاۋ قاباعى قارا اسپانداي تۇيىلگەن.
و، ارۋاق،
قۇيعىپ كەلىپ ءبىزدىڭ قول
اق نايزاداي جاۋعا ءتوندى بۇيىردەن!
ادۋىندى توپقا اينىماس داۋىلدان،
ءدۇپ كەلگەن جاۋ ايىرىلدى سابىردان.
قان ساپىردى سۋىمەن ءبىر جاڭبىردىڭ،
اق قىلىشتار قارا تۇندە شابىلعان.
تۇرىك تەكتى ءبىزدىڭ اسكەر قاسقىر-اۋ،
دوسقا ماقتا، ال، دۇشپانعا اق قىراۋ.
بۇيىرىنەن تەپكەن يتتەي قىڭسىلاپ،
بەلدەن اسىپ بۇرالاڭداپ قاشتى جاۋ!
جاۋ اسكەرى بەكىندى دە بەلدى اسىپ،
ەر الاشپەن كورمەك بولدى ارباسىپ.
ەر ارسىلان ەل مەن قولدى باسقارعان
وسى شايقاس جاتتى ءۇش جىل جالعاسىپ.
اجالدان حابار كەلگەندە
تاڭ دا اتتى.
كوكتە ءسونىپ مىڭ شىراق،
كۇزگى دالا كۇڭىرەندى نۇر سۇراپ.
ءار قۋرايدى ءبىر-بىر يىسكەپ،
تۇشكىرىپ
جەتىم كۇشىك-جەل بارادى قىڭسىلاپ.
جاعىلماعان سياقتى ۇيدە وت مۇلدە،
قىبىرلاعان كورىنبەيدى ەشكىمدە
تەرەزدە قىزىل ساۋلە ازداعان،
تاڭنىڭ قولىن اينەك ءتىلىپ كەتتى مە ؟
ءبىر-اق كۇندە جاتىپ قاپتى كۇز سۇلىق،
جاپىراقتان تونالىپتى مىڭ شىبىق.
باس يەدى،
تاس يەگى دىرىلدەپ
تاۋ دا جاسىپ الدە نەدەن تۇرشىگىپ.
كۇننەن ۇرلاپ كەتتى ەكەن وتتى كىم؟
بۇل ومىردە ەشبىر ورنەك جوق بۇگىن.
باسىن تومەن سالادى-اي ءبىر كۇزگى ورمان،
اتتاي ايعىر جۇلىپ العان شوقتىعىن.
ايشا ارۋ ءجۇزى اپپاق، اق جۇرەك،
تەرەزەنى تالتىرەكتەپ اشتى كەپ،
كوزىن جۇمىپ جاتار ەدى جالقى ءسات،
كىرپىكتەرى قابىسپادى جاس تىرەپ.
«نەگە ؟!...» -دەدى ول.
«نەگە؟ نەگە ؟ نەگە؟»-دەپ،
عايىپتان ءبىر جاڭبىر ءوتتى سەبەلەپ،
اشىق تۇرعان تەرەزەدەن السىرەپ،
ۇشىپ ەندى سول ءبىر جۇرەك كوبەلەك.
كوڭىل قۇرعىر بۇعان ساتكە الدانىپ،
الاقانىن جايا بەردى قامدانىپ.
ۇشىپ ەنىپ ءبولىندى دە ەكىگە
عايىپ بولىپ كەتتى اۋاعا اينالىپ.
قاق ءبولىنىپ تۇسكەن كەزدە ءبىر جۇرەك،
«اللام-اي»-دەپ، ايشا اسپانعا بۇردى بەت.
ونىڭ اپپاق ءجۇزىن عانا ەمەس-اۋ،
كۇللى الەمدى ءبىر سۋىق لەپ ۇردى كەپ...
ساپار
«اينالايىن اپپاق ارمان، اق ارمان،
شىعا المايمىن اجال دەيتىن ارالدان.
اق ارماندى ايتىپ قايتەم، اللام-اۋ،
ءبىر تال شاشتى قيمادىڭ عوي اعارعان.
پەندەمىن عوي قاشاندا بار ءبىر ءولىم
ماڭگى سوعار تەمىر ەمەن جۇرەگىم.
جۇرەك ەكى ءبولىندى عوي بىلەمىن،
اجالاما كورىندى عوي بىلەمىن!»
قارداي اپپاق ساۋساعىمەن اق مامىق،
بار جاقىنعا قالدىردى ءبىر حات جازىپ.
«قۇشاعىندا تاپسىرام – دەپ – جانىمدى،»
ارسىلانعا كەتتى جالعىز اتتانىپ.
سەكىلدى ءبىر ىلديداعى اق بۇلاق،
تاقىمىندا وقشا اتىلدى اق قۇر ات.
قوڭىر كۇزدى ورتەپ كەتە جازدادى،
تۇياعىنان وت شاشىراپ شاپقىلاپ!
كوز الدىندا كوكشىل ساعىم، كوك مۇنار،
كوك مۇناردى جارىپ وتكەن وق شىعار!
سۇڭقىل قاعىپ، قاناتىمەن دەم بەرىپ،
بىرگە ۇشىپ كەلە جاتتى اققۋلار.
كوڭىلى بار كوكجال- قايعى تورىعان،
كوبەلەكتى اجالىنا جورىعان.
جەردىڭ ءتوسىن دۇبىرلەتىپ قوڭىر اڭ،
جوسىپ ەرىپ كەلە جاتىر سوڭىنان.
جاسى كۇزگى توپىراققا قۇيىلىپ،
شاۋىپ كەلەد ءبىر اللاعا سيىنىپ.
و، قۇدىرەت، الدىن اشىپ كەلەدى،
جولىندا ءشوپ ەكى جاققا جىعىلىپ!
جاعاسىنا كەلىپ جەتتى اسانىڭ،
ءبىلدى وسىندا قۇشاققا ءولىم باسارىن.
جەتتى اجال...
سوقتى ءولىم ساعاتى،
بىلمەيدى ەشكىم ودان قايدا قاشارىن.
قاشا المايدى جانە ەشقايدا قاشپايدى،
ءبىر اللانىڭ سىزىعىنان اسپايدى.
اتتان ءتۇسىپ، ناماز وقىپ، جۋىنىپ،
مۇسىلماننىڭ پارىزدارىن ساقتايدى.
ءتۇستى ايشا اق تورعىنداي اتىنان،
ساۋكەلەسىن الدى شەشىپ باسىنان.
اجال سوندا ابجىلانعا اينالىپ،
تۇردى كۇتىپ قارا تاستىڭ قاسىنان.
اق جولمەنەن بۇل ءومىردىڭ اقىرىن،
وتكەرمەكشى كورمەسە دە عاشىعىن.
جۋىنعان دا سۇلۋ سۋعا ابجىلان،
ساۋكەلەگە الدى كىرىپ جاسىرىن.
تاعدىر ءىسى، و، نەسىنە اشىنام،
قالدى ارتىندا اق جولى مەن اسىل ءان.
ايشا قايتا كيىنگەندە ابجىلان
و، داريعا-اي، شاعىپ الدى باسىنان!
«وكىنبەيمىن، بابالارعا بارامىن،
اللام نەسىن مەن مازاڭدى الامىن...»
ەسەڭگىرەپ جاتىپ ءبىراز، ەس جيىپ
وقىدى ايشا ەڭ سوڭعى ءبىر نامازىن.
نىشان
سىڭسىعان ءبىر ءۇن جەتەدى شالعايدان،
سامال بولىپ مۇڭ ەسەدى ماڭدايدان.
ات ۇستىندە ءۇش جىل جاۋمەن الىسىپ،
ەر ارسىلان كەلە جاتتى مايداننان.
كەۋدەسىندە قانى قاتقان اق ساۋىت،
ارەڭ باسىپ كەلە جاتىر ات تا ارىپ.
كوك اسپاندا تۇرا قالدى جۇرەك بوپ،
قۇبىلادان ۇشىپ كەلىپ اقشا بۇلت.
عاشىق جاردىڭ كوزىنە ىستىق كورىنىپ،
ولەڭ بولىپ تۇرعانداي بۇلت ءورىلىپ.
اق تىلەكتەي قالقىپ تۇرعان اقشا بۇلت،
عايىپ بولدى كەنەتتەن قاق ءبولىنىپ.
قالت توقتادى باسىن تارتىپ اتىنىڭ،
توقتادى قول قالىن باعىپ باتىردىڭ
ومىرىندە العاش رەت جىلادى،
اققاندىعىن اڭعارمادى جاسىنىڭ.
«اينالايىن، اياۋلى ايشا، جارىعىم،
جارتىسى ۇشىپ كەتەر مەكەن جانىمنىڭ!»
دەپ ءبىر اۋىر كۇرسىندى دە
كيەلى
جاساۋىلعا شاقىر دەدى ابىزىن!
ابىز كەلدى ايتار باسقا ءسوزى جوق:
«اتتان! اتتان! جاقسى ساعان تەزى»-دەپ
«موللانى ەرتىپ، نەكە سۋىن الىپ ال،
ىشەسىڭدەر قالعان كەزدە كەزى كەپ.»
شاپتى باتىر سۇراماستان ورىنىن،
جۇرەگى ايتتى قايدا ەكەنىن جولىنىڭ.
كۇڭىرەنىپ ابىز قالدى ارتىندا،
ەڭىرەتىپ شەرتتى ۇزاق قوبىزىن.
قوشتاسۋ
كەلدى باتىر.
قاراۋىتتى تاس قانا،
قيمىلدايدى بوس جۇرگەن اق ات قانا.
اقشا بۇلتتار جىلاپ كوشىپ بارادى،
باسقا الەمنەن ىزدەيتىندەي باسپانا.
ايىقپاس ءبىر قايعى بارىن تۇسىنگەن،
تۇمان باستى تۇل دالانىڭ ءتوسىن كەڭ.
ساندىراقتاپ جاتىر سارى جاپىراق،
شوشىپ تۇرعان ءسابي سىندى تۇسىنەن.
ساعىندىرعان ءبىر باقىتتىڭ قۇسى شىن،
كوردى الىستان ساۋكەلەنىڭ ۇكىسىن.
كوزدەن جاسى جاتتى ماڭعا شاشىراپ،
شىجعىرعانداي ءبىر كومىردىڭ شوعى ءىشىن.
جەتتى باتىر اق قۇسىنىڭ قاسىنا،
جوق شەشىلگەن ساۋكەلەسى باسىندا.
ومىرگە ەندى تالاسى جوق راسىندا،
اعىزۋعا شاماسى جوق جاسىن دا.
كەسەدەيىن بولعان شايى ءىشىلىپ،
ءومىر ونى تاستاعانداي ىسىرىپ.
اقشا ءجۇزى كەتكەن ەكەن ءىسىنىپ،
سۇلىق جاتىر سويلەي الماي قىسىلىپ.
جىلان-اجال تايىپ تۇرعان جىراققا،
جاس توگەدى قالعان قايعى اق ات تا.
ەشتەڭە دە ەستىمەدى جاس باتىر،
بارلىعىندا ءتۇسىنىپ تۇر، ءبىراقتا.
كوكىرەگىن قارىپ ءوتتى ۇسكىرىك،
ۇشتى السقا كوكىرەگىن قۇس ءتىلىپ.
ايعايلادى: « ءبيبى بولدىڭ ايشا ەندى!»
نەكە وقىتىپ، بولىپ سۋىن ىشكىزىپ.
اجال كەلىپ اق ءومىردى جۇلىپ جەپ،
اتتەڭ، داۋرەن قاس قاعىمدا بۇلىنبەك.
قۇشاعىندا اقىرەتتىك جارىنىڭ،
سوڭعى ءسوزىن ايتىپ جاتتى كۇبىرلەپ.
جالعادى ارەڭ سوزدەرىنىڭ اراسىن:
«جەر تاماشا ... و، تاماشا جاراسىم.
اق قاناتتى بۇلتى باستاپ التايدىڭ،
مەنى ىزدەپ كەلەر كۇزدە ءبىر اقىن...»
(سوڭى)
دايىنداعان: بۇلعىن سۋسار
