قۇدايعا قۇل ەكەنىن كۇندە ايعاقتاپ،
كورمەگەن ءتىرى جاندى ءبىر عايباتتاپ.
وڭاشا ويعا باتىپ وتىردى قارت،
جانىندا نەمەرەسى ءجۇردى ويناقتاپ.
ماڭدايدان بالا تەرىن تامشىلاتىپ،
قاسىنا كەلدى داعى شاڭ شۇباتىپ.
ەركە ۇلعا ەس كىرگەندەي:
– اتا! – دەدى،
– عۇمىرى ءبىر ادامنىڭ قانشا ۋاقىت؟
سۇراقتى كۇتپەگەنمەن ءدال وسىنداي،
قاريا جاۋاپ بەردى بالاسىنباي.
– عۇمىرى ءبىر ادامنىڭ تۇسىنگەنگە،
ازان مەنەن نامازدىڭ اراسىنداي!
اللانىڭ پەندەسىنە كوپ سىناعى...
قارت ادام ويىن سولاي توپشىلادى.
تاڭ قالىپ نەمەرەسى:
– ادامداردىڭ
ءومىرى نەگە قىسقا؟ – دەپ سۇرادى.
– قورىقپاي، وي جۇگىرتىپ قاراشى، اكەم،
جانىڭا بولسىن سابىر، پاراسات ەم.
قامشى عۇمىر – «نامازسىز ازان» مەنەن
«ازانسىز نامازىڭنىڭ» اراسى ەكەن.
– ساناما جاۋابىڭىز ءتىپتى سىڭبەي،
ءسوزىڭدى تۇرمىن، اتا، تۇك تۇسىنبەي؟
اقساقال اڭگىمەسىن جالعاستىردى
جاس ۇلدىڭ جۇرەگىنە جۇك تۇسىرمەي:
– وتكەندە ەسىڭدە مە، تىڭدا، بالام،
كورشى ۇيدە ءسابي تۋدى ىڭگالاعان.
ءسابيدىڭ قۇلاعىنا ازان ايتىپ
ات قويىپ بەرمەپ پە ەدى ءدىندار ادام؟!
– سوعان كۋا قىلدى ما كورشى ءبارىن؟
– اينالدىم اقىلىڭنان، ءجون سۇراعىڭ.
نامازى سول ازاننىڭ وقىلعان جوق،
«نامازسىز ازان» دەگەن سول شىراعىم!
ومىرگە كەلۋ – قىزىق، قايتۋ – قايعى.
امالىڭ، ساۋابىڭدى ايقىندايدى.
ال ادام ولگەن كەزدە وقىلاتىن
نامازدىڭ ازانى، ۇلىم، ايتىلمايدى.
«ازانسىز ناماز» دەگەن وسى، قارعام،
ءولىم – حاق، تۇراتۇعىن توسىپ الدان.
– نەگە ازان شاقىرمايدى؟
– توقتا، بالا،
ۇمىتپاۋ كەرەك مۇنى ەسى بار جان.
بۇگىنگى ەمەس، باقيلىق باقىتتى ويلان،
قايتاتۇعىن كەلەدى ۋاقىت تويدان.
ول نامازدىڭ ازانىن، ەسىڭدە مە،
ادام تۋعان كەزىندە وقىپ قويعان...
بەس پارىز بۇيرىق بولىپ جەتسە اللادان،
مۇمىندەر سان ساۋاپتان كەش قالماعان.
سوندىقتان قۇلشىلىق قىپ از عۇمىردا،
ءسات سايىن ءبىر اللانى ەسكە ال، بالام.
قالقامان سارين
