جاسىل شىرشا جىلايدى،
كوزدىڭ جاسىن بۇلايدى.
مەنىڭ ءدىڭىم كەسىلىدى،
ءوزى ءدىنىن ءوشىردى،
ۇمىتتى ولار قۇدايدى.
مىڭ ميلليون تورسىلداق،
ءتۇنى بويى تارسىلداپ.
اقىماقتار شوشقاداي،
شىعا كەلەر قورسىلداپ.
شايتان ءزارىن كەسەدەن،
جۇتار باسپەن نەشەدەن.
كوزى، باسى كولكىلدەپ،
تابىلادى كوشەدەن.
تىلەگەنى جىنداردان،
سۇراعانى سۇمداردان.
ينە جۇتقان تۇلكىدەي،
سەلتەڭدەيدى شۋلاردان.
كورىنگەنگە كوز ءسۇزىپ،
داۋاسىزدا وي بۇزىق.
جارلى جاتىر جارىسىپ،
جالعىز اتىن سويعىزىپ.
ايەل مەن قىز ەربەڭدەپ،
"بۇلدا قىزىق كورگەن"،- دەپ
قۇربان ايتپەن ورازا ايت،
ارابتاردان كەلگەن،-دەپ.
اتامىزدان تال قالار،
ءاز ناۋرىز سالتىمدا.
ۇلكەن كۇنا ازعىندىق،
شاريعاتتىڭ شارتىندا.
مۇسىلماننىڭ بالاسى،
ەلىكتەۋ سىن دەمەي مە؟
ماقشار كۇنى بولعاندا،
تاس تىعىلار كومەيگە.
جىن-شايتاننىڭ جولداسى،
اقيقاتتى ەلەي مە؟
ۋعا بوكسە اڭقاسى،
جاراتۋشى جەبەي مە؟
كوگەداي شامەرحان
