ءجىبىسىن دەپ جۇرەكتەرىڭ جىر توگەم،
پەرزەنت ءبىلسىن اناعا قول سىلتەگەن.
جەتىم جايىن، جەسىر جايىن تولعاعان
بۇگىندە جوق كۇندە جيىن كۇل توبەڭ.
ادامدى اللاھ نار ماقساتپەن جىبەرگەن،
ماقساتىڭدى تانىپ، سەزىپ بىلەر مە ەڭ.
اتا-انادان بيىك قويعان بار مالىن،
قۋىس كەۋدە، توپان باس كوپ بىلەم مەن.
سەنىپ ەدى تابىلار دەپ قاسىنان،
سەنگەن قويى تەنتەك بولدى جاسىنان.
عيبرات الىپ، ويعا قالىپ بايقاپ كور،
وقيعانى باياندايىن باسىنان.
بالا ەدى تەرەڭ ويلاپ كورمەگەن،
ويىن ويناپ، قىزىق قۋىپ تەرلەگەن.
مەكتەپتەگى ساباق، ءتارتىپ تىم جاقسى،
سوندىقتان دا جوق كەدەرگى كولدەنەڭ.
ۋايىم بار ەدى...
بولماي وعان كوپ امالدىڭ كومەگى،
مازالايدى، ويىن ىلعي بولەدى.
قىسىلاتىن، جاسقاناتىن سۇراۋعا،
اناسىنىڭ ءبىر كوزى جوق سەبەبى.
سول مەكتەپتە اسپازشى ەدى اناسى،
ۇلىنا ەدى ءدامدى، ءتاتتى بار اسى.
اقشا تاۋىپ استى-ۇستىنە تۇسەتىن،
قارنى اشپاسىن، كيىنسىن دەپ بالاسى.
ال بالاسى اسحاناعا كىرمەيتىن،
اناسىمەن كوشەدە ءبىر جۇرمەيتىن.
اس بەرەتىن سوقىر ايەل بالاسى
ەكەندىگىن دوستارى دا بىلمەيتىن...
ءاربىر تاۋلىك اشىپ جاڭا پاراعىن،
بۇل دا باستى ساقتىقپەن ءار قادامىن.
كىم بىلەدى عۇمىرىن بۇل جۇمباقتىڭ
قانشا ۋاقىت جۇمباق بولىپ قالارىن.
قۇپيانى اشپاسا كىم بىلەدى،
بايعۇس انا مەيىرىمدى ەدى جۇرەگى.
بالاسىنىڭ تالابى مەن تالانتىن
بىلەيىن دەپ ساباعىنا كىرەدى.
جاۋتاڭداتىپ جالعىز عانا جانارىن:
– رۇقسات پا، امانسىڭ با قاراعىم؟!
بىلەيىن دەپ كەلىپ ەدىم ساباعىن،
اناسى ەدىم مىنا وتىرعان بالانىڭ.
دەگەن كەزدە...بالالار عوي ەشكىمدى
رەنجىتپەگەن، ەلەمەگەن ەش مۇڭدى،
– اناسىنىڭ ءبىر كوزى جوق، سۇمدىق-اي،-
دەگەن سۇمدىق، سۋىق مىسقىل ەستىلدى.
بالاسىنىڭ كەتتى ءتۇسىپ قاباعى،
اناسىنا ايۋان كوزبەن قارادى.
ىزا بۋىپ سال ەسىكتى سارت ۇرىپ،
شىعىپ كەتتى بەتكە ۇستاپ دالانى.
كەلدى ۇيىنە، ۋاقىت اسقان اقشامنان،
نازىن ايتتى نازالى ۇنمەن باستالعان.
اناسى ءجۇر بايەك بولىپ اس اكەپ،
بالاسىنىڭ قامىن ويلاپ اش قالعان.
دەدى ۇلى: – «انا نەگە كەلەسىڭ؟
ىزدەپ كەلسەڭ بار ويىمدى بولەسىڭ.
مەنى ىزدەپ كەلمەشى ەندى مىنا جۇرت
«اناسىنىڭ كوزى سوقىر دەمەسىن».
مەن ۇيالام، سىرتتا ماعان جولاما،
سوزدەرىمە كوڭىلىڭ راس تولا ما؟
نەگە سوقىر، قايدا سەنىڭ ءبىر كوزىڭ،
ايتشى اناشىم سىرىن بىلسەم بولا ما؟»
جىلادى انا، ەڭىرەدى، ەگىلدى،
ۇيرەنگەن عوي كەلگەن مۇڭعا كونۋدى.
شىن جىلادى سوقىر كوزدەن جاس شىقى.
كوكىرەگىندە بار قۇپيا كومۋلى.
– «كەشىر قالقام نە دەسەڭ سول بولادى،
ايتقان ءسوزىڭ اقىلىما قونادى.
سەنى ۇيالتقان ساعان ەتكەن قاتەمنىڭ
بۇگىن مىناۋ ەڭ سوڭعىسى بولادى»...
ءيا، ءدال سولاي،
بولدى سول جەر سوڭعىسى،
ەكىنشى رەت بارمادى وندا ول كىسى.
«سىرتىنان-اق تىلەۋىمدى تىلەيىن،
وسى بولار ىستەردىڭ ەڭ وڭدىسى»...
بالاسىنىڭ تىلەگى وسى قالاعان،
جەكە جۇرسە باقىتتى ءوزىن ساناعان.
دەپ وي ءتۇيدى: – «قۇتىلار ەم شەشەمنەن
وقۋ بىتسەم، كەلمەي قويسام قالادان»
سولاي ءجۇرىپ ءبىتىردى وقۋ بالا دا،
بۇرىنعىدان بەتەر سۋىق اناعا.
ءبىلىم الىپ قايتامىن دەپ جينالىپ،
تارتىپ كەتتى شەت ەل اسىپ قالاعا.
ايتقانداي-اق ول اناسىن ۇمىتتى،
جۇمىس تاپتى، مامان بولدى بىلىكتى.
ايەل الدى، بالا ءسۇيدى، اناسىن
ەسىنە الماي ويسىز-قامسىز ءجۇرىپتى.
كۇز. سەزىمدەردى سىلكىپ جاۋىن جاۋىپ تۇر،
جىگىت ءۇيى. ءسان-سالتانات تامىپ تۇر.
قۇلاق سالدى ايەلى دە، ءوزى دە
ەسىكتەرىن بىرەۋ كەلىپ قاعىپ تۇر.
كىم بولدى دەپ ەسىك قاققان جاڭاعى،
ءبارى بىرگە ەسىكتى اشىپ قارادى.
ايەلى دە، بالاسى دا قورىقتى،
ىزدەپ كەپتى سوقىر انا باياعى.
جىگىت جەكە شىقتى داعى دالاعا،
جاقىندادى جالعىز كوزدى اناعا:
–«ايەلىم مەن بالامدى سەن قورقىتتىڭ،
نەگە كەلدىڭ، نە بار مىناۋ قالادا؟»
–«ساعان كەلدىم، دەمەن وعان وكىنەم،
حابارلاسپاي تىم الىسقا كەتىپ ەڭ.
ۇيلەنىپسىڭ، بالاڭ بار دەپ ەستىدىم،
سۇيەيىنشى نەمەرەمنىڭ بەتىنەن...»
سەسكەندى انا جابىسار دەپ سور تاعى،
قاتۋلانىپ، قاباق شىتىپ ول تاعى:
–«جوق، بولمايدى. رۇقسات جوق، سەبەبى،
ءبىر كوزىڭ جوق، بالا سەنەن قورقادى».
ءبىتتى اڭگىمە، بولماس قايتا باستاۋعا،
قايتتى انا دەمەۋ بولار دوس بار ما؟
كۇڭىرەنىپ اق جاۋىنىن توگىپ تۇر،
انامەنەن بىرگە جىلاپ اسپان دا...
ۋاقىت سىرعىپ ايلار ءوتتى، جىل ءوتتى،
وتكەن ءار جىل جيىرما تۇلەك تۇلەتتى.
«اۋىلعا كەل، ساعىندىق»- دەپ دوستارى،
حات جىبەرىپ شاقىرتىپتى جىگىتتى.
«جول ۇزاق» دەپ جىگىت ازداپ قينالدى،
دەگەنمەنەن «بارامىن» دەپ ۇيعاردى.
ايەلدى الىپ، بالانى الىپ سول كۇنى،
جول جۇرمەككە وتباسىمەن جينالدى.
كەلدى اۋىلعا، ماۋقىن باستى، تارادى،
جىگىت ويى باسقا ارناعا اۋادى.
«بالالىقتى ەسكە السام» دەپ جاياۋلاپ،
ءوزى تۇرعان ەسكى ۇيگە بارادى.
ۇيدەن شىقتى ەگدە ايەل:
–«سەن كەلدىڭ بە، وزگەرمەپسىڭ، تانىدىم،
اناڭ قايتقان، قالدىرىپ ەد امانات،
مەن اشپادىم، وقى ءوزىڭ جارىعىم».
بەردى قاعاز ءتورت بۇرىشتاپ بۇكتەگەن،
دەدى جىگىت: «تۇسىنبەدىم تۇككە مەن».
اشىپ كورىپ وقيمىن دەپ وڭاشا
كەتتى جىگىت بار-اۋ حابار كۇتپەگەن.
–«بالام، بوتام، ايىم، كۇنىم، اسىلىم،
قارت كەۋدەمدە ءبىر سىر بار ەد جاسىرىن.
كەۋدەمدى ورتەپ بارادى ورتەپ كۇرەڭ وي،
جازدىم حاتقا وقىپ بالام بىلە عوي.
نارەستە ەدىڭ تۇسپەيتۇعىن قولىمنان،
باعىم كوپ ەد بۇگىنگىدەي سورىمنان.
اكەڭ بار ەد جانى جاقىن بالاعا،
ۇيدەن شىقتىق قىدىرساق دەپ قالادا.
بۋلىقتى دا بىرگە كەتىپ ارمانى،
جول اپاتى جان اكەڭدى جالمادى.
تۇستىك سولاي بۇل تاعدىردىڭ تەزىنە،
زاقىم كەلدى سەنىڭ وڭ جاق كوزىڭە.
دارىگەرلەر كوردى، ءبىلدى، بايقادى،
ۇرەيلەندىم، قانداي شەشىم ايتادى؟
قاتتى زاقىم العان ەكەن ۇلىڭىز،
كورمەس كوزى، الدىن-الا ءبىلىڭىز.
جاي تاپپاسا بۇعان ەگەر جانىڭىز،
ۋاقىت باردا ساۋ كوز ىزدەپ تابىڭىز.
باقىتتى ءومىر ءسۇرۋ ءۇشىن بالاڭىز،
سول ساۋ كوزدى ورىنىنا سالامىز.
ەسىم شىقتى ەت جۇرەگىم دۇرسىلدەپ،
بار باقىتتى بالام كورسىن، ءبىلسىن دەپ.
قۇربان ەتتىم باعىڭ ءۇشىن ءوزىمدى،
ساعان بەردىم ساپ-ساۋ تۇرعان كوزىمدى.
مىنە، بالام، سودان بەرى سوقىرمىن،
سودان بەرى تاڭىم قايعى، كەشىم مۇڭ.
وسى كوزبەن كوپ ۇيالتسام ءوزىڭدى،
كەشىر قالقام، كەشىر بوتام، كەشىرگىن.
وقىپ ءبىتتى، جۇرەگى اتتاي تۋلادى،
كوكىرەگىن كەرمەك وكسىك ۋلادى.
بىرەۋى ءوز، ءبىرى انا كوزىمەن
الدىنداعى اق پاراقتى سۋلادى...
باۋىرلار،
بىزدەرگە بۇل مىسالدىڭ بەرەرى كوپ،
ءدال سونداي ءاربىر ءىستىڭ سەبەبى كوپ.
سەبەبىن بىلمەي قاتە قادام باسىپ،
وتىرما بارماق تىستەپ، نە دەدىم دەپ.
اتا-انا رازىلىعىن تاپساق اللاھ
ايتىپتى ءجانناتتان جاي بەرەمىن دەپ.
تىرلىكتە تاپپاعان سوڭ كوڭىلدەرىن،
ولگەن سوڭ جىلاۋدىڭ دا كەرەگى جوق
اۆتورى: ەسقوجايەۆ ەرمەك التاي ۇلى
