ءتۇس اۋا ۇيقىسىنان ويانعان ءانشى، كومپوزيتور ىربيگۇل جانۇشىرا تۋالەتكە جۇگىردى. كەشە تۇندە ۇلكەن مەرەكەلىك شاراعا قاتىسىپ، ءجۇز بىردەڭە ۇلت مەكەندەيتىن باقىتتى ەلىندەگى اششى-تۇششىسىمەن داڭقى شىققان كورەي مەيرامحاناسىنا جولى تۇسكەن. جاقپايتىنىن بىلسە دە، كوزى قيماي، ۇستەل تولى تاڭسىق تاعامداردان قاربىتىپ-اق جىبەرىپ ەدى. ەندى، مىنە، قىرىق ءتۇرلى قىشقىلدان قۇرالعان دامدەۋىشتەر ءوزىنىڭ كۇشىن كورسەتە باستادى. ءىشى تاۋدان كوشكىن جۇرگەندەي گۇرىلدەگەن ىربيگۇل تۋالەتتە اق تەر-قارا تەرگە ءتۇسىپ، «ءىشىم-اي … ءىشىم-اي …»، – دەپ ىشقىنۋمەن بولدى. قينالىسپەن ۇزاق وتىرىپ، توسەگىنە جاقىنداي بەرگەنى سول ەدى، ءىشى قايتادان بۇراپ اۋىرىپ، كەرى زىڭعىدى.

تۋالەتتە اۋا جوق: بوجىعان، جيدىگەن كۇلىمسى يىستەر قولقانى قابادى. ادەتتە جوق نارسەگە كىرپىدەي جيىرىلىپ، كىرپيازدانىپ جۇرەتىن ىربيگۇل بۇل جولى اۋزى-مۇرنىن تۇمشالاۋدىڭ ورنىنا جالاڭاش سانىن شاپالاقتاپ، وزگەشە كۇيگە ەندى. شابىتى كەلە قالعان ەكەن ... شابىت شىركىن جەر تاڭداي ما؟! ىڭقىلى ىڭىلعا ۇلاستى. «ءىشىم-اي ... ءنا-نا-ناي... ءنا-نا-ناي... ءىشىم-اي... ءنا-نا-نا-نا-نا-نا-ناي...». سانىن بۇرىنعىدان دا جىتىرمەلەتە شاپالاقتادى ... ءيا ءسات! بەكەرگە جىنىكپەگەن ەكەن، كوپ وتپەي قۇلاقتان كىرىپ، بويدى الاتىن ويناقى اۋەن دۇنيەگە كەلدى. ايتقان سايىن ايتقىسى كەلە بەردى. تۋالەتتى باسىنا كوتەردى. تەلەەفيردەن كۇنىنە ءبىر ءان جازاتىنىن ايتىپ سۇحبات بەرگەندە كۇلكىگە ايلاندىرىپ، تابالاعاندار دا تابىلعان، ال كۇلىڭدەر ەندى. شابىتى شارىقتاپ، ءىشىنىڭ اۋىرعانىن ۇمىتقان ىربيگۇل جاڭا ءانىن جازدىرۋ قامىنا كىرىستى. الدىمەن ويىنداعىداي ءماتىن جازدىرۋ كەرەك، بىردەن اقىن قۇربىسى ساۋناگۇلگە تەلەفون شالدى. ءاننىڭ قالاي تۋعانىن، شابىتىنىڭ قالاي كەلگەنىن، نە ءىشىپ، نە جەگەنىن جىپكە تىزگەندەي قىلىپ تاتپىشتەپ بايانداپ بەردى. ءان ماتىنىندە «ءىشىم-اي» ءسوزىنىڭ ساقتالۋىن ەرەكشە ەسكەرتتى. مىنا سايكەستىككە قارامايسىز با؟ سىرلاس دوسى دا بۋىن-بۋىنى بوساپ، سامايىنان التى ايعىز تەر اعىپ، پاردا قىزدىرىنىپ وتىرعان ەكەن، ءوتىنىشىن ەكى ەتپەدى. قاس پەن كوزدىڭ اراسىندا SMS-پەن ءماتىن جازىپ جىبەردى. اۋەنگە قۇيىلا كەتتى:

ءىشىم-اي، ءىشىڭ-اي!

اۋىرماسىن ءىشىڭ-اي!

اۋىرسا دا ءىشىڭ-اي،

ءبارى ەلىڭ ءۇشىن-اي!

ستۋديادا ءان جازدىرعان كەزدە دە ىربيگۇل تۋالەتكە مىڭ كىرىپ، مىڭ شىقتى. وسىلايشا ىربيگۇلدىڭ اۋەنى تۋالەتتە، ءسوزى ساۋنادا جازىلعان جاڭا ءانى اۋە تولقىنىنا شىققان ساتتەن باستاپ سۋپەرحيت بولىپ شىعا كەلدى. بەسىكتەگى بالادان بەلى ەڭكەيگەن كارىگە دەيىن اۋەنىنە ەلىتىپ، «ءىشىم-اي، ءىشىڭ-اي، اۋىرماسىن ءىشىڭ-اي!»، – دەپ بيلەيتىن بولدى. سوڭعى ەكى جولى اسىرەسە اتقا مىنەرلەرگە ەرەكشە ۇناعان سياقتى، بۇرىنعىدان دا مىندەتسىنىپ شالقاياتىن بولدى. ءاننىڭ قۇرمەتىنە مەملەكەتتىك دەڭگەيدە ۇلكەن شوۋ ۇيىمداستىرىپ بەردى. ىربيگۇلدىڭ دوستارى وتكەن كۇننەن ەستەلىك ايتىستى. بالا كەزدە تىعىلماق ويناعاندا، ىربيگۇلدىڭ ىلعي دا تۋaلەتكە جاسىرىناتىنىن ەسكە الىستى. كەشتىڭ ءتۇيىن ءسوزى اتاعى مەن وردەنى ەكى ەسەككە جۇك بولاتىن ونەرتانۋشى زەردەسىز زەردەبايەۆ مىرزاعا بەرىلدى. اينالاسىنا قورازدانا قاراپ، جوتكىرىنىپ العان زەردەبايەۆ ىربيگۇلدىڭ جاناشىل ستيلىنە ەرەكشە توقتالدى. بۇرىنعى اقىن-انشىلەر تاۋ-تاس كەزىپ، تابيعات اياسىنان شابىت ىزدەسە، ىربيگۇل مۇنداي اۋرە-سارساڭ، ەسكى داستۇرگە تويتارىس بەرىپ، دالا كەزبەي-اق، تازا اۋاسىز تۋaلەتتە وتىرىپ ولمەس ءان جازۋعا بالاتىنىن دالەلدەدى. «ءىشىم-اي» ءانىنىڭ شىعۋ تاريحىنا قانىققان جانكۇيەرلەر شوۋدان كەيىن تۋالەتكە اعىلدى. تۋالەتتىڭ ەسىگىن ىشىنەن ءىلىپ الىپ، ساعاتتاپ شابىت شاقىراتىندار كوبەيدى. قايدا بارساڭ – ۇيدە دە، تۇزدە دە قىرعىن كەزەك. بۇل ماسەلە دەپۋتات ۇياتسىز ۇيالعانوۆ مىرزانى بەي-جاي قالدىرمادى. ۇكىمەتتەن «ءىشىم-اي» سياقتى حيت اندەردىڭ كوپتەپ جازىلۋى ءۇشىن كوشەلەر مەن ۇيلەردە تۋالەت سانىن كوبەيتۋدى تالاپ ەتتى.