جالاۋىم-جاماۋ، اق تۋىم –سىنىق كەزدە دە،
نار-نامىسىمدى شوكتىرمەپ ەدىڭ وزگەگە.
ەسەڭگىرەگەن ەلدىڭ ەڭسەسىن كوتەردىڭ،
ەستى ءسوز ايتىپ ەڭ بيىكتەگى ەزگە دە.
الاشتىڭ رۋحىن بولاتتاي قۇيىپ بويىڭا.
اسقاق سويلەدىڭ، ورمان شوككەندەي ويىڭا.
شەر-مۇڭىن ايتىپ ەلجىرەپ ءجۇردى ەل مەن جۇرت،
شەر-اعا! – دەيتىن، ەڭسەلى ەسىم-سويىڭا.
تۇبىڭدە – قىزىر،
ۇنىڭدە – قىجىل، - ءسوزىڭ – ءدۇر.
وزىڭنەن ۇرىككەن سورلىلار ءالى بەزىپ ءجۇر.
كوزىڭنەن قورىققان كوزقاماندار دا - كوز الدى...
سوزىڭنەن قورىقسا، «ءبىر كەم دۇنيە» - كەزىم بۇل!...
ەل مەنەن جەردىڭ، ءتىل مەنەن ءدىلدىڭ دىڭگەگى.
تاۋەلسىز ەلدىڭ سوقپاعى مەنەن سۇرلەۋى.
ءبارى دە سەنىڭ جانىڭنىڭ بولدى شىرىلى
جۇلدىز بەن ايداي تۇندەگى...
اي مەنەن ايشا ، كۇن دە جىلايدى بۇلت ءىشى...
دۇنيەنىڭ قاشان كورىنىپ ەدى ءتۇر-تۇسى؟
شەر-اعا، كەيدە شەرلى ءتۇس كورىپ جىلايمىز،
التى الاشىمنىڭ وڭىنان بولسىن ءبۇل-تۇسى!..
باقىت بەدەلحان
