كىم بىلەدى عازيز باسى كەيكىنىڭ
ءتانسىز قالعان قالپىنا نە دەيتىنىن؟!
بىلەمىز ءبىز قورقاۋ قاسقىر قۋ باستىڭ
كوزدەرىنىڭ مايىن الىپ جەيتىنىن.
سول ءبىر باستا قۇلاق پەنەن اۋىز بار،
تەك كوزدەرىن جابا الماپتى جاۋىزدار.
باسى جوق ءتان ەلدىڭ ءىشىن ءالى دە
كەزىپ جۇرگەن ەلەس دەگەن اڭىز بار.
كەنە حاننىڭ قولدى بولعان باسىنداي
اقيقاتتى ايتۋ كەرەك جاسىرماي.
ساربازدار كوپ شەيىت بولعان شايقاستا،
ساباز ەدى كوبى سايدىڭ تاسىنداي.
سۇق ساۋساعىن كەزەگەندە سەستىلەر،
ولگەن باسقا ەل قايعىسى ەستىلەر.
اياق-قولىم امان بولسا بولدى دەپ
جۇرگەن باسقا، بالكىم، اقىل كەش كىرەر.
توسىن بولسا قاس باتىردىڭ اجالى،
ۇستاپ بەرسە ءوز قانداسى –قازاعى،
جەردى بىلعاپ جۇرگەنىنە ءماز بولعان،
ەسىل ەردى جوقتايتىندار از ءالى.
سورلى زامان كوتكەنشەكتەپ، كەر كەتكەن،
سورى قالىڭ ەردىڭ جاسىن كولدەتكەن.
جان-جارىنىڭ ءىشىن جارىپ، ۇرپاعىن
ىستىككە ىلگەن نە كۇتەسىڭ جەندەتتەن؟!
قولى قالعان ەردىڭ سەمگەن دەنەدە،
سورى قالعان ايدالادا، توبەدە.
اڭدىپ جۇرگەن جاۋىن تۋرا اتا الماي
قاپى قالسا، وعان باسى سەنە مە؟!
سۇرقيانىڭ داۋىرىنە كەز كەلگەن،
مەزى بولعان الىپ-قاشپا سوزدەردەن،
سۇمىرايدى كوزدەپ تۇرعان سەكىلدى
بەساتارىن تاستاماعان قولمەرگەن.
عازيز باسى مۇندا جاتقان ادامنىڭ
بەينەسىندەي سوقىر، كەرەڭ قوعامنىڭ.
قايران، ەلىم!
جوعالماسىن باستارىڭ،
جولاماسىن بۇدان بىلاي ساعان مۇڭ.
پارقىن ءبىلىپ ادال مەنەن ارامنىڭ،
جىگىن اشىپ حالال مەنەن حارامنىڭ،
ەسى كىرگەن ەستيارلار كوبەيسىن،
ەرلىك ءىسىن ماقتان ەتەر باباڭنىڭ.
اقىلبەك شاياحمەت
