«بالا – ادامنىڭ باۋىر ەتى». دەگەنمەن وسىنى جەتە تۇسىنبەي قۇرساعىنان جارىپ شىققان سابيىنەن باس تارتىپ، دالاعا تاستاپ جاتقان جاس انالار بار. وسىنداي كەلەڭسىز جايت جاقىندا پاۆلودار وڭىرىندە دە ورىن العانى ەستەرىڭىزدە بولار. بۇل – ءبىر عانا انا مەن بالانىڭ ەمەس، قايمانا قازاقتىڭ قابىرعاسىن قايىستىرعان ۇلت قاسىرەتى. بۇكىل قازاق قوعامىن «جىلاتقان»، بۇل جاعداي ءبىزدىڭ دە جۇرەگىمىزدى تىنشىتپادى. سونىڭ اسەرىنەن تومەندەگى ءۇش ولەڭ ومىرگە كەلدى. بۇل – بىرەۋدىڭ قاتەلىگىن بەتكە باسۋ نەمەسە ايىبىن اشۋ ەمەس، كەيىنگىلەرگە ساباق بولسا دەگەن نيەت.
قاسقا قۇلىن
الدىڭنان اراي توگىپ اتسا كۇنىڭ،
تۇسپەسە ەگەر تۇمارلى، جاتقا كۇنىم.
ەرتەڭ-اق بولارى انىق ارعىماق ات
بۇگىنگى مۇلگىپ تۇرعان قاسقا قۇلىن.
سيپاتىپ جات جۇرتتىققا بۇرىمدارىن،
قارا كوزدەن اششى جاس سىعىمدادىڭ.
قازاقتان باقىت تاپپاي، مۇحيت اسىپ،
وزىڭدەي كەتتى تالاي قۇلىندارىم.
قۇلاق اسشى، قۇبىلماي قاسقا قۇلىن،
جوق پا ەدى ساعان شاعار باسقا مۇڭىم؟
قۇرساعىنان شىققانىن قوقىس تاستاپ،
نەگە انا سەزىندى جات ءسابيىن؟!
تالاي تاعدىر تولقىعان جاعادا تۇر،
تالاي تامشى مولتىلدەپ جاناردا تۇر.
"سۋىق ءۇيدىڭ" مۇنارتقان تەرەزەسىن
تالاي ءسابي تەلمىرىپ قاراپ وتىر.
قىمبات عوي كىم-كىمگە دە باقىتتى شاق،
ءومىر ءوزى ۇكىمىن وقىپ تۇراد(ى).
ەنەڭنىڭ باۋىرىندا ەركەلەگەن،
سەن ودان ەكەنسىڭ-اۋ باقىتتىراق.
اللا ءوزى جارىلقار پەيىلدىنى،
جولى بۇلاي تۇسپەسىن كەيىنگىنىڭ،
باسى ءبۇتىن بولسا دا كەي ادامدا،
مالدىڭ دا جوق بولىپ تۇر مەيىرىمى.
كۇنا
(كوكەك انانىڭ مونولوگى)
كەشىر بالام، سەن ماعان بۇيىرمادىڭ،
تاعدىر تالاي تاتقىزدى قۇيىن ءدامىن.
سەن كەشەرسىڭ، الدىمدا مەن بىلەمىن،
ءبىر كۇنانىڭ مىڭداعان «سىيى» بارىن.
ارتىڭ جازىق بولسا دا الدىمىز جار،
ءبىز بىلمەيتىن دۇنيەنىڭ كوپ سىرى
مەنىڭ ءبىر ءسات ءلاززاتىم ەكەن-اۋ،
سەنىڭ بۇكىل ءومىرىڭنىڭ وكسىگى.
ءسابي كۇتىپ جىلاپ جۇرسە قانشا ادام،
سول باقىتتى مەن دە تالاي اڭساعام.
ارسىز ەتتىڭ، ايالايمىن دەدىڭ دە،
و، ماحاببات، تۇكىرەمىن مەن ساعان.
تىرشىلىكتىڭ توعىستىردى تۇنەگى،
قيا سالۋ وڭاي ەمەس بىلەمىن.
ءدال توعىز اي ءبىر اۋامەن تىنىستاپ،
جۇرەگىممەن بىرگە سوقتى جۇرەگىڭ.
ار ازابى جانشىمايدى دەيسىڭ بە؟
مۇنىمدى ار سانامايدى دەيسىڭ بە؟
كوكىرەكتى جارىپ شىققان قىزعالداق،
ءيىسىڭدى اڭسامايدى دەيسىڭ بە؟
مەن مۇڭلىمىن، بۇلت تورلاعان كۇندەيمىن،
قاھارلانا قارعىس ايتسىن، ءتۇن مەيلى،
مىنە، ۋاقىت. قوشتاساتىن ءسات جەتتى،
ال اكەڭنىڭ قايدا ەكەنىن بىلمەيمىن.
اڭساۋ
(ءسابيدىڭ مونولوگى)
و اناشىم،
جان ەدىڭ جانىڭ ىزگى،
نە بولدى ەكەن بايلاعان باعىڭىزدى؟
انالىق مەيىرىڭدى توكپە، مەيلى!
اقتايمىن پەرزەنتتىك پارىزىمدى.
بىلەم، بىلەم، باراسىڭ قيماي قاراپ،
مەن تۇگىلى، اي جىلاپ، ءتۇن ويلاناد(ى)
قۇرساعىڭا توعىز اي سىيعان بەيباق،
قۇشاعىڭا ءبىر كۇن دە سىيماي باراد(ى).
ايىبىم بولسا ەگەر كەشىر مەنى،
ايمالاپ سۇيە المايمىن ءتوسىڭدى ەندى.
قۇلاعىما ازان دا ايتىلمادى
كىندىگىم باسقالارداي كەسىلمەدى.
مەندە اۋلەت جوق،
بولمايدى جاناشىر دا،
كىم الار قايىسقاندا پاناسىنا؟
جەتى اتاسىز جەر باسقان جەتىمەكپىن،
جوق مەندە ارقا سۇيەر ناعاشى دا.
زارىمدى ءتۇن ايتادى، كۇن ايتادى،
مىنا قوعام نەسىنە مۇڭايتادى؟
اجەم جوق اق بەسىكتە الپەشتەيتىن،
جىلاعاندا ەرتەگى كىم ايتادى؟
دالام جاتىر شەر باسقان كوكىرەگى،
قالام ءۇنسىز، قايعىدان ەگىلەدى.
سەن بۇگىن كەرەك ەتپە، ادامسىنبا!
جەتىمەگىڭ ەرتەڭ-اق جەتىلەدى.
ەستىمەپپەڭ اجەڭنىڭ ءالدي ءانىن؟
المادىڭ با باتاسىن قاريانىڭ؟
ءبىر جىلارسىڭ سەن سوندا ەسىڭە الىپ،
شەر دومبىرا توككەندە «كۇي-انانى»،
زار جاق بالا سالعاندا «ءسابي ءانىن».
وكپەم جوق ادامعا دا، عالامعا دا
كىنا ارتپايمىن ساعان دا، زامانعا دا
مەن ءۇشىن انا بىرەۋ، اكە جالعىز،
تىرلىكتە تابىلعانمەن ساعان بالا.
تىلەۋبەردى ساحابا
