شىركىن، شەراعاڭ! ايتقىش ەدى عوي.
ءبىر كۇنى الماتىدا تۇراتىن ءبىر جاقسى ىنىسىنە استانادان ارنايى زەرلى تاقيا الىپ كەلىپتى. ول تاقيانى ءوزىم دە كوردىم. بارىنشا زەرلەنگەن، ويۋلى تاقيا. تىم قىمبات تۇرادى-اۋ؟! سول «جاقسى» ءىنىسى سەرىلىك قۇرىپ، شاراپ ءىشىپ، قىز قۋىپ ءجۇرىپ، شەراعاڭنىڭ كيگىزگەن قىمبات تاقياسىن جوعالتىپ الىپتى. «ساۋناعا بارىپ، ەكى قىزدىڭ ورتاسىندا دەمالىپ ەدىم...» دەيدى. وسى جاعدايدى ايتقانىمدا شەراعاڭنىڭ قىلىش قاستارى قايشىلاسىپ، تىكەنەك مۇرتى تىكىرەيىپ كەتتى. ماعان الگىنىڭ تەلەفونىن تەرشى دەدى. تەرىپ بەردىم. سونداعى ىلەزدە سۋىرىپ سالىپ، كۇركىرەپ تۇرىپ ايتقانى عوي:
– ءاي، باتىرىم!
كەز بولىپ ەكى قىزعا قاپيادا،
يە بولا الماي قاپسىڭ عوي تاقياڭا.
ءار جەرگە تاقيا تاستاپ كەتەتىندەي،
نەمەنە، ۇيىڭدە تاقيا داقۇيا ما؟
شەراعاڭنىڭ تابان استىندا ايتقان تاپقىر ولەڭىنە ىشەگىم قاتقانشا كۇلىپ ەم سوندا. سول كۇندەردى ەندى ساعىنامىز-اۋ! قايران، شەراعام-اي! جاتار جەرىڭىز تورقا بولسىن!
تەمىرعالي كوپباي
