قالاۋ سالەمەتباي ۇلى
بۇلت شاقىرۋ
سۇيسە ءيىرىم تولقىنىمدى تەرەڭنەن،
جۇرەگىم بار جۇلقىپ الا جونەلگەن.
جاراتقاننىڭ جارتى قۇسى، ءسىرا دا،
جارالعان-اۋ اقىن مەنەن ولەڭنەن.
ەلەس – دۇنيە،
ساعان ەنەر ەسىككە،
قالعاندايمىن جەلمايامەن جەتىپ تە.
تۇيسىگىم دە تۇتانادى،
تۇنەگەن
مولاداعى موماقان قۋ بەسىككە.
كەيدە اققۋداي اراندالعان ارمان اق،
اق قاعازعا ۇشار قانى سورعالاپ.
بايتاق دالام،ماڭدايداعى باعىمدى
ساعان سيلاي سالار ما ەم اق قارعا وراپ!
اقىن ەدىم ازۋىندا وت جانىپ،
توپقا تۇسسە كورمەگەن ەش توقتالىپ.
اق تۇيەنىڭ بەينەسىندەي ءاپپاق قار،
قۇيىن قۋسا تۇيدەكتەلەر توپتانىپ...
سىبىرلاپ ءتىل قاتسا سان مىڭ ءسوز ماعان،
قارا داۋىل – قاسىرەتىمدى كوزعاعان.
ماڭ دالا دا ماۋقىن باسا الماعان،
ءمايىت ارتقان ءبىر اق تۇيە بوزداعان...
شىعاراتىن ءسوز سۋىرىپ، تارتىپ ءان،
تىڭ تىڭدايمىن كوزىمدەگى تامشىدان.
ءبىر اق تۇيە كەلە جاتار باسى بوس،
قارالى توپ قالماي ەرگەن ارتىنان...
ءسوزدى سوزگە ۇرىپ قالىپ مەن ەلدەن،
ۇيرەنىپ ەم وت جاعۋدى ولەڭنەن.
دالا كەزگەن سول تۇيەنى باسى بوس،
نە قۇدىرەت ءدال وسىندا شوگەرگەن؟
سول تۇيەنى كورمەسەم دە،
نەلىكتەن
بوزداعانىن ەستىگەندەي ەلىتكەم؟
كىم بىلەدى، الماتىعا اياۋلى
سول اڭىزدى ايتۋ ءۇشىن كەلىپ پە ەم؟
جەل تۇرماعان تىمىق كۇندە بۇيداسىن،
قوزعالادى،
بىرەۋ ۇستاپ تۇرماسىن؟
اڭگىمەنىڭ ىرعاپ ۇزىن ىرعاسىن،
قالىڭ ەلىم، قالاۋ ەندى جىرلاسىن.
بولجام
سۇر توبەنىڭ تاساسىنا تىعىلعان،
سۇرعىلت ۇيلەر اۋمايدى لاس سۋىردان.
جوڭعارلاردىڭ اۋىلى بۇل، اعايىن،
قولى قازاق قانىمەنەن جۋىلعان.
اشىق وتتار جانىپ جاتىر لاۋلاعان،
ولگەن سيىر جەلىنىندەي ساۋماعان.
الباستىداي ءان شىرقالدى،
داۋىسى
قانشىق قاسقىر قىڭسىلىنان اۋماعان.
جاتىر مۇندا الدەبىر ءىس تويلانىپ،
داڭعازا جۇرت دابىلدارىن قولعا الىپ.
بەينە ءشايتان كوبەلەكتەي شاتتانىپ،
بي بيلەيدى اشىق وتتى اينالىپ.
جان تاپسىرار،
الامىن دەپ جىلىنىپ،
قار ۇشقىنى اق جالىنعا ۇرىنىپ.
قارا قاتىن يت سەكىلدى قۇتىرعان،
ءجۇز جۇلىنىپ،
شىقتى ورتاعا جۇگىرىپ.
ءتىسى تاسپەن ۇرعاندايىن ساقىلداپ،
اۋىزىنان كوبىك تىنباي اتىلدى اق.
جاۋىرىندى وتقا اكەلىپ لاقتىردى،
«بيشىلەرگە» كەلدى داعى جاقىنداپ.
ارام ەدى جيىركەنەتىن ارشادان،
ازۋى سان اق ءومىردى تاۋساعان.
ءولىم كۇيىن ورشەلەنە شەرتەدى،
شاشقا تاققان قۋ سۇيەكتەر سامساعان!
مۇراعا العان سۇرقيالىق – سالىمىن،
زاۋالدى اڭساپ تۇراتۇعىن زالىمىڭ.
الىپ شىقتى تىسىندەي بوپ ءوزىنىڭ،
كەتىلگەندە وتتا جاتقان جاۋىرىن.
تانىماي جۇرت قالدى ەندى مۇلدە ونى،
الباستىنىڭ اۋەنىمەن بيلەدى.
جالىن شالعان جاۋىرىندى شەڭگەلدەپ
ۇستاپ تۇرعان قارا قولى كۇيمەدى.
جاتپايتۇعىن جۇرت، ءبىراقتا، تاڭعالىپ،
ادام ەمەس، ۇقساسا دا اڭعا انىق.
قولىن سەرمەپ،
جەردە تۇرعان قىرىق قادام
قاراشا ءۇيدى تاستاي سالدى اۋدارىپ!
سەكىلدى ءبىر قاتىلاتىن اقتىق ءۇن،
اۋىزىن باعىپ اڭىردى جۇرت باقسىنىڭ.
قارا ءپىرىن شاقىرادى قان جىلاپ،
سيلايتىن تەك قاسىرەت پەن قاستىعىن.
«ءپىرى» كەلدى.
ەزۋىنەن قان اعىپ،
قارا قاتىن قاعىنادى قابارىپ.
قارا جەردەن قاشان عانا كەتەسىڭ،
قارا جىندى قاعىندىرعان، قارالىق؟!
قارا ءشايتان كوزى شوقتاي قىزارىپ،
بەس-التى رەت كەتتى بەلى بۇرالىپ.
تاقتا وتىرعان سىبان رابدان الدىنا،
سۇر قورقاۋداي جەتىپ باردى سۇرانىپ.
جەرگە اياعى كەتتى كىرىپ تىزەدەن،
جەل تايادى قارا قۇمنان گۇل ورگەن.
اندەتەدى جاۋىرىنعا قاراپ اپ:
«قازاقتاردى قان قىلارسىڭ بىلەم مەن!
ءتۇزدىڭ ەلى تۇسەتىن ءتورت بۇكتەلىپ،
بيىلعى جىل جارماسادى جۇت كەلىپ.
جاۋىڭا سال ازۋىڭدى، ارداقتىم،
ەرىنىڭدى قىرشىعانشا تىستەنىپ.
قويان جىلى قار جاۋادى ات بويى،
قاس جاۋىڭنىڭ بولار سوندا ناق «تويى»
وسى جولى قارمانىپ قال، قاسقىرىم،
تالاق ەتپەي تۇرعاندا التىن تاق سەنى.
قايسارلىعىڭ سەكىلدى ەدى ءبىر قايراق،
ساربازىڭدى سان قىرعىنعا تۇر سايلاپ.
قويلارىڭدى ويپاڭ جەرگە وتارلات،
جىلقىلاردى قىستان شىعار قۇمعا ايداپ.
قاجەت بولسا ويناۋ كەرەك وتپەن دە،
توياتتارسىڭ قازاق قانىن توككەندە.
ارەڭ امان شىعار قىستان قاس جاۋىڭ،
كوكەلەرىن تانىتاسىڭ كوكتەمدە.
شاماڭ كەلسە جىبەر ءبارىن جوق قىلىپ،
ورداڭا ولجا تاسى كوپ مۇلىك.
ولاردا جوق وزىڭدە بار وت قارۋ،
سوقتىرا بەر جانە قارۋ كوپ قىلىپ. »
سارناپ ايتىپ بولىپ باقسى سۇم مۇنى،
ورىنىنان ورقويانداي ىرعىدى.
قاق ايىرىلىپ قالىڭ توبىر جول بەرىپ،
قارا ءتانى قارا تۇنگە سۇڭگىدى.
بيگە باستى قايتا جيناپ ەل ەسىن،
مۇنداي ساتتەر جىلىنا مىڭ كەلەتىن.
سىبان رابدان ىرجىڭدادى،
تاڭىردەن
باقسىسىنا ارتىقىراق سەنەتىن.
جۇت
وداق قۇرىپ ءاپپاق قار مەن اق بوران،
جەر بەتىندە تىنىشتىقتى تاپتاعان.
قول ۇستاسىپ جۇرگەن ەكى ادام دا،
قاس-قاعىمدا ءبىرىن-بىرى تاپپاعان.
قاسىرەت بار قارا قازاق ەلىندە،
جىلقى اياعى جەتە المادى تەبىنگە.
قاريالار قاۋقىلداستى،
مۇنداي جۇت
جەتپىس جىلداي بولماعان دەپ كەمىندە.
ءاپپاق ماقتا تولتىرعانداي تاڭعى اسپان،
ۇشقان قۇس تا باعىتىنان الجاسقان.
اشىققان قوي اڭعا اينالىپ كەتكەندەي،
جىلقىنىڭ قىل قۇيرىعىنا جارماسقان.
قايمانا ەلدى سونشا مۇڭلى ەتەتىن،
ءتاڭىرىم-اۋ، الدىڭ نەنىڭ ەسەسىن؟
اش بۇزاۋلار انالاردىڭ اياۋلى
جىرىم-جىرىم قىلدى جۇلىپ ەتەگىن.
ءسات تۋسا دا ساۋىرگە اي بەتتەگەن،
بىلىقپالىق بۇل نەدەگەن كەتپەگەن؟
بار جۇبىنا جەتىپ بولعان جىلقى دا،
و، ءداريعا-اي، قولدان جەمتىك-ەت جەگەن.
قىردىڭ جەلى قىرىق قۇيىن ءۇيىرىپ،
تاۋلار تۇردى ءاپپاق تەڭدەي ءتۇيىلىپ.
ءومىر سالعان سارايىنداي ءولىمنىڭ،
تولدەر جاتتى تاۋ-مايا بوپ ءۇيىلىپ.
ءورىم جاستار اق بوراننىڭ وتىندە،
قار بوپ كەلگەن بۇل قىرسىقتى كەشۋدە.
كوزدىڭ جاسىن اق اياز دا «ايالاپ»،
تامىزباستان قاتىرادى بەتىنە.
تارلان دالا ەدى-اۋ بىزگە تاقتاي-اق،
باسىمىزدان ءبىر-اق ساتتە ب ا ق تاياد.
كوگەن كوز جۇرت كوكەككە ارەڭ ءىلىندى،
كوبى قىستان ۇستاپ شىقتى اق تاياق.
ناۋبەت
قويا جازداپ قالدى-اۋ جۇت تا جۇتىپ اپ،
و، قايمانا قازاعىم-اۋ، قۇسىم اق.
مىڭ سان اتتىڭ شابىسىنان شاڭىراق،
ۋىق بىتكەن كەتتى كەنەت سىقىرلاپ.
«جەر جارىقتىق سىلكىندى مە، نەمەنە؟» -
اڭىردى انا قۇرتىن جايعان ورەگە.
كەتتى كەنەت كۇللى اۋىلعا قۇيىلىپ،
كۇن ساۋلەسى اينالعانداي جەبەگە!
ماڭگى كەرەڭ بولاتىنداي تىڭداعان،
ءۇن بۇرىق ەتتى، ازان-قازان، شۋلاعان.
شاۋىپ استى سان مىڭ جوڭعار جوتادان،
توپتى شۇيەبورىدەن ەش اۋماعان.
ايات تۇتار سىبان رابدان جارلىعىن،
كوك تەمىرمەن قۇرساۋلاعان بارلىعىن.
قازاق شىعار كەڭ دالادا ەڭ العاش،
سەزىپ بىلگەن دۇنيەنىڭ تارلىعىن!
ازالى ۇندەر الىپ اق باس اسقاردى،
الىستاتىپ جىبەرگەندەي اسپاندى.
قاناتى ءۇسىپ السىرەگەن اق قازدى،
قورقاۋ قاسقىر اڭدىپ كەلىپ باس سالدى.
باسى ۇشادى بالا بولماي ۋانىپ،
ۇلگىرتپەدى شەپ قۇرۋعا تۋ الىپ.
قىپ-قىزىل قان اعىپ جاتقان مىڭ ارىق،
جاتتى بۇكىل جەتىسۋدى سۋارىپ.
جاۋ اسكەرى شارىقتادى شارىق ۇرىپ،
تالقاندارداي بار الەمدى بالتا ۇرىپ.
ءبىر ءتۇمسا انا قۇدىققا اكەپ جاسىردى،
جاس بالاسىن قالعان سۋى تارتىلىپ.
ءۇي ورتەنىپ، قارا دالا قاقىراپ،
مىڭ-ميلليون ۇشقىن جاتىر شاشىراپ.
ارۋلاردى ات كوتىنە سالادى،
ازاماتتى ءتىرى قويماي باسىن اپ.
مەن قايتەيىن، جىمسىما جىل، دويىر كۇن،
استىندا سان قالدىردىڭ عوي سويىلدىڭ.
سابيلەردى ءىلىپ اتار نايزامەن،
جاڭا ءتۇرى شىعىپ جاتتى «ويىننىڭ».
جالاقتاعان كەتە المادى ولار جاي،
توناپ كەتتى ءبارى كەرەك بولارداي.
تۇتىننەن تىس ەشتەڭە جوق بۇتىننەن،
اۋىل قالدى شالا جانعان تومارداي.
كەتتى اتتانىپ ۇقساپ قارا بۇلتقا،
قارا بۇلتقا كەلەسى اۋىل جۋىق تا.
تۇلا بويى قورقىنىشتان تىتىرەپ،
جالعىز بالا ءتىرى قالدى قۇدىقتا.
مەزگىل تۇنگە كەتكەن ەدى الماسىپ،
تىنىشتالدى قارا دالا قان باسىپ.
شىقپاق بولىپ شىرىلدايدى بەيشارا،
نازىك ساۋساق قارا جارعا جارماسىپ.
سوكسە داعى ون ساۋساقتىڭ كوبەسىن،
شىعا المادى،
جيا المادى ول ەسىن.
اق پەرىشتە كىسىنەگەن قۇلىنداي،
اق تۇماندا تابا الماي ەنەسىن.
وسىلايشا كەتتى تاعى تاڭ اتىپ،
قالجىرادى ون ساۋساعىن قاناتىپ.
قۇم ساۋلادى كەنەت قۇدىق ىشىنە،
تۇرمسىرايدى تۇسىنە الماي بالا تۇك.
قۇدىرەتىڭ شەكسىز سەنىڭ ،ءبىر اللا-اي!
بۇل قايعىعا جەر دە ءتوزىپ تۇرا الماي،
تەك مايدا قۇم ساۋلاپ جاتتى قۇدىققا،
جارى مۇلدە وپىرىلىپ قۇلاماي.
قۇمدى باسىپ ساۋلاپ تۇسكەن بۇرقىراپ،
كوتەرىلە بەردى بالا شىرقىراپ.
قارا جەردىڭ قابىرعاسى قايىسىپ،
ساي-سۇيەگى ايادى ونى سىرقىراپ.
شىقتى بالا تەرەڭ شۇڭەت قۇدىقتان،
قاراپ تۇردى قاسيەتتى كۇلىپ تاڭ.
قۇلدىراڭداپ جۇگىرەدى قىر كەزىپ،
قۇلىندايىن قۇتىلعان ءبىر قۇرىقتان.
اينالايىن، مۇنار دالام، مۇڭ دالام،
مەن جىلاماي قالاي عانا جىر جازام؟
تاۋىپ اپتى سول ءسابيدى ءبىر انا،
بالاسى ءولىپ ومىراۋى سىزداعان.
كوكويناق
تامىز تاڭى اتتى تاعى تالىقسىپ،
تاس اتىلىپ شىعاتىنداي جارىپ مۇك.
كوك اسپانعا
كۇتەتىندەي ءبىر حابار
ءمولدىر كوزىن قادايدى-اي ءبىر تاڭعى شىق.
اۋىل بۇگىن تاعى دا ەرتە ويانعان،
ويىن جيا الماعان سول ويراننان.
كىسىنەيدى تاعى دا سول كوك قۇلىن،
ءتورت تۇياعى جاسىل نىلگە بويالعان.
سول كوك قۇلىن كوك توبەنىڭ باسىندا،
كۇندە تاڭدا كىسىنەيدى راسىندا.
ەشكىم ايتىپ بەرە المادى سەبەسىن،
ءۇير ءبۇتىن،
ەنەسىنىڭ قاسىندا.
كۇندە تاڭدا كىسىنەيدى ناعىپ بۇل؟
كورمەسە دە ەل داۋىسىنان تانىپ تۇر.
ەر بيەكە تىسقا شىعىپ،
تامسانىپ
كەرىلەدى كەڭ قۇلاشىن جازىپ ءبىر.
كەرىم ولكە كەڭ توسىندە جارالىپ،
وسكەن باتىر نار دالادان ءنار الىپ.
ەلەڭ ەتىپ،
كوز توقتاتىپ كەنەتتەن،
كوك قۇلىنعا قاراي قالدى قادالىپ.
كوز الدىندا كولبەڭدەيدى پاك تۇلعا،
تاڭداندى ول تاپ كەلگەندەي تاسقىنعا.
اق تۇماندى ەسكەكشە ەسىپ بارادى،
قانات بارداي قولتىعىنىڭ استىندا.
تۇرعانداي ءبىر اسپان اتى الدىندا،
بىردە شاۋىپ،
كوشتى بىردە قارعۋعا.
سالاقۇلاش ايىرىلار اق ءتۇمان،
جۇزگەنىندەي ءبىر الىپ قۇس ايدىندا.
«قاناتى بار تۇلپار ەكەن كورىنبەس،
سەلگە بەرىپ كەتپەيتۇعىن سەنىمدى ەش.
الاعىزىپ،
«ەر قاناتى – ات » دەگەن،
جاس سەرىگىن ىزدەيدى عوي بولىنبەس.
قاسىرەتتەن قۇتقاراتىن حالىقتى،
كىناسى نە،
باتىرعا ىزدەۋ سالىپتى.
وسى قۇلىن ەنەسىنەن تۋعاندا،
ءتورت اياعىن تىرەپ تۇرا قالىپتى.
ەنە ۇنىنەن ارتىق كورىپ ەر ءۇنىن،
مەن بىلەمىن بۇل ىزدەگەن سەرىگىن.
ءتورت اياقتى تۇسپەس، ءسىرا، الدىنا،
تۋعان بىلەم ويناعىندا پەرىنىڭ! » -
اعىتادى بيەكە ءتىل تيەگىن،
كەرنەگەندەي ءبىر جۇپار ءسوز جۇرەگىن.
كوك قۇلىندى ۇستاتادى،
ۇسىنىپ
قۋانتپاققا رايىمبەك جيەنىن.
العاشقى ەرلىك
كوكتەم ەدى دالا قاردان ارىلىپ،
بۋلىققان تال جاتىر ءبۇرى جارىلىپ.
جەر باۋىرلاپ ۇشقان قۇستاي جەلپىنىپ،
ءبىر كوك ساعىم كەلە جاتىر اعىزىپ.
ەكپىنىنەن لاقتىرعان تاس اسپاعان،
جەر-الەمدە بولماعان ءبىر كوك بوران.
قارا تاستى قۇم عىم ۇگىپ،
ال، قۇمدى
ماڭگى قالار كەرىش قىلىپ تاپتاعان.
تاعى دا ءبىر قارايىقشى ابايلاپ،
قىزىندىق-اۋ سول قازاقى قان ويناپ.
رايىمبەك!
كەلە جاتىر قۇيعىتىپ،
تاقىمىندا تۇلپار تەكتى كوكويناق.
شاڭ قابۋعا ۇلگەرمەدى شاشاسىن،
ەر مەن تۇلپار!
ەگىز ۇعىم جاساسىن!
ءوزىن ەرتپەي،
قولدى باستاپ اتتانعان
قۋىپ كەلەد ول قانگەلدى اتاسىن.
قانگەلدى ەدى ەرتە العان ەر اتىن،
جالعاۋدى اڭسار ماڭگىلىككە مۇراتىن.
وڭ قولىنا نايزا ۇستاپ ۇرىسقا،
سول قولىنا شوقپار الىپ شىعاتىن!
نەمەرەسىن قويا بەرەر ىرقىنا،
قاراماستان تەبىندەگەن مۇرتىنا.
بۇل جورىققا اتتاناردا ادەيى،
جۇمسادى ونى الىستاعى جىلقىعا.
قاباعىنا باتىر تۋعان بالانىڭ،
قاراسا دا جاسىرا الماس الاڭىن.
ەندى قۋىپ كەلە جاتىر ارتىنان،
اق باتاسىن الىپ ۇيدە انانىڭ.
جاسىن ونىڭ جىل ون بەستەن اسىرعان،
اللادان سوڭ،
بابا رۋحىنا باس ۇرعان.
جال قامىستى جاناپ وتە بەرگەندە،
ارىستاننىڭ ءۇنى ەستىلدى اقىرعان.
قاپتالدادى قارت ىلەنىڭ قورىمىن،
ەندى ۇزاق ءبىلدى ەمەسىن جولىنىڭ.
اتتىڭ باسىن تارتا بەردى،
قىزىعىپ
قىشۋىن ءبىر قاندىرماققا قولىنىڭ.
تاعات تاپپاي ەردەن بىردەن ىرعىدى،
نيەتىنەن قايتارا الار كىم مۇنى؟!
جالاڭ قىلىش جالتىلداعان قولىندا،
سارى قامىسقا ساراڭ باسىپ سۇڭگىدى.
شىقتى الدىنان ارىستان دا اقىرىپ،
سارى قامىستى جايپاي باسىپ، جاپىرىپ.
كەنەت سۇلاپ ءتۇستى جەرگە ارىستان،
«رايىمبەك!» - قالعاندا ەر اقىرىپ.
قارسى كەلىپ ەرلىك پەن تاعىلىق،
ءولدى ارىستان ەت جۇرەگى جارىلىپ.
«رايىمبەك!»،
وسى ۇراندى ەستىگەن
دارقان دالا شىن قۋاندى دال ۇرىپ.
قايران بابا، قانجاردان دا وتكىر ەڭ،
شىن تاعىلىم قالار سولاي تەكتىدەن.
ارىستانمەن ايقاسۋدى وسىلاي،
سەن جاساعان العاشقى ەرلىك دەپ بىلەم!
قايتارما سوققى
ماڭعاز قىلىپ وسىرسەڭ دە، ماڭ دالام،
ەلىم ءۇشىن، ءوزىڭ ءۇشىن قانعا قان!
تاسىڭ بار ما ەردىڭ قانى اقپاعان،
ءشيىڭ بار ما قىزدىڭ جاسى تامباعان؟!
دالا جايلى وسى بىزدە تۇسىنىك،
ولەر مۇندا،
كەلگەن جاندار ۇشىنىپ.
و، ءداريعا-اي، ادام ەتىن جەگەننەن،
قازاقى ءيتتىڭ كەتتى كوبى قۇتىرىپ.
ءتورت ءجۇزى ءولدى،
بولسا، ەگەر مىڭ قازاق،
باسقا ەلدە بار ما مۇنداي مۇڭلى ازاپ؟
ءتۇز مىسىققا تولىپ كەتتى ءتۇل دالا،
سارىشۇناقتىڭ ءىنىن جاتار تىرمالاپ.
جاتاتىن ەل بولماساق تا كەك قۋىپ،
كەرى ايداپ،شەكاراسىن ءوت بۇزىپ.
ءدۇلدۇل جورتقان دالاسىندا قازاقتىڭ،
سان مىڭ سارباز ساپقا تۇردى شەپ قۇرىپ!
قورعاۋ ءۇشىن بۇل مەكەندى ماڭگىلىك،
ۇرىس سالدى تاڭدى تىنباي تاڭعا ۇرىپ.
«رايىمبەك!»،
جەتىسۋدىڭ جەرىندە
وسى ۇران جاتتى تىنباي جاڭعىرىپ.
اقىلعا كەپ بولعان حالىق اقتابان،
اقتابانمەن جوڭعار باسىن تاپتاعان.
رايىمبەك كوكويناعىن كوسىلتىپ،
كوكبورىدەي كوكجالداردى باستاعان.
قازاق سولاي ءبىر قۋانعان، ءجۇز جىلاپ،
تاريح تا ونى ايتا المايدى تۇنجىراپ.
كوك اسپانعا بۇلت تا سيماس،
بۇنى ايتسا
بۋعا اينالىپ كوز جاسى ۇشىپ كۇن جىلاپ.
ورالماسىن ويرات كەلگەن و زامان،
جازۋ ەمەس تاريح بەتى،
تولا قان!
باتىر بابا شىعىسىمدا تۇرعىزعان،
وي اڭقيدى قالقيعان تاس وبادان.
سىرگە جيار
ءمايىتىن ارتقان رايىمبەك بابامنىڭ،
اق تۇيەگە كەلدى قايتا ورالعىم.
بوزداعان ءۇن ءاپپاق بۋعا اينالىپ،
الماتىنىڭ اسپانىنا تولار مىڭ.
تۋعان جەردىڭ توپىراعى توسەك بوپ،
جاتپايدى ەندى ول ۋاقىتتى ەسەپتەپ.
تەك ءبىر ءسابي كورگەن دەيدى تۇيەنى
بابا ءوزى كەلگەندىگىن جەتەكتەپ.
اينالايىن، ابىز باتىر كيەلى،
سەنى ەل تۇگىل،
ءار سۇيەم جەر سۇيەدى.
ايعايلاعان دەيدى ءسابي داۋىستاپ:
«اتام ءوزى جەتەكتەپ ءجۇر تۇيەنى!»
تۇيە باسى بوس دەپ ءبارى ۇعىنعان،
بالاعا ەل بولماپتى كوپ بۇرىلعان.
مەن سەنەمىن پەرىشتەدەي سابيگە،
سىرعا تولى ساقارا بۇل بۇرىننان!
قۇشاعىڭدا اينالايىن، اق مەكەن،
ارتىق ەمەس كيەسىز جەر جوق دەسەم.
ويعا شومىپ وتىرامىن،
اق تۇيە
نە سەبەپتى ءدال وسىندا شوكتى ەكەن؟..
(سوڭى)
دايىنداعان: بۇلعىن سۋسار
