سەنسىڭ مەنىڭ الاۋلاعان ارمانىم،
ارايلانىپ اتقان الدان تاڭدارىم.
ءۇنسىز عانا وبەم اقشا ءجۇزىڭدى،
وعان كۋا الىپ انا تاۋلارىم.
سورىپ تۇرىپ ۋعا تولى بال ءتىلدى،
اساۋ جۇرەك الاس ۇرىپ القىندى.
ءولىپ-وشىپ سۇيەمىن مەن ءوزىڭدى،
بۇزباۋ ءۇشىن بەرگەن تۇنگى انتىمدى.
قۇشاعى وت، كوزى مۇڭدى قىلىقتىم،
توڭعان ءتاندى قويىنىڭدا جىلىتتىم.
جەر-الەمدى باسىپ العان اق تۇمان،
ادامداي ءبىر جاتىر ءۇنسىز سۇلىق ءتۇن.
قيىپ مۇلدە كەتە الماستاي دالانى،
ايدىڭ ءجۇزى سولعىن تارتىپ بارادى.
و، سۇلۋلىق، سۇيەم سەنى ولگەنشە،
ەسىل جۇرەك بولسىن مەيلى جارالى.
سەن كۋاسىڭ بارىنە دە ءتۇن – انا،
قاسىرەتىمنىڭ قايدا ەكەنىن سۇراما.
سۇلۋ ءتاندى ءسۇيىپ جاتىپ باتام مەن،
سۇلۋ تۇندە قاسيەتتى كۇناعا.
مۇقاش قوجاحمەت ۇلى
15.10. 2002
استانا.
ءتۇن.
