كوز الدىمدا بۇگiن دە،

شوشىنىپ ۇشقان قۇس كەيپiڭ.

جازدىڭ جىم-جىرت ءتۇنiندە.

كورگەن بiر ءتاتتi تۇستەيسiڭ.

تۇراسىڭ ماڭگi كوگiمدە،

ال جەرگە قايتىپ تۇسپەيسiڭ.

جەل ەسiپ جاسىل كويلەكتەن،

جايلاپ باسىپ كەلەسiڭ،

اي بولىپ قارايد اينەكتەن،

تۇندەردە سەنiڭ ەلەسiڭ.

و، مەنiڭ ادال كوڭiلiم،

سوعاندا ءماز بوپ سەنەسiڭ.

جىم-جىرت تۇندە بولمەمدە،

مۇڭايىپ جالعىز جاتامىن.

بەينەڭدi سۇلۋ كورگەندە،

قۋانا بiر تiل قاتامىن.

توقتارمىن ماحابباتپەنەن،

اياقتاپ  ءومiر ساپارىن.

قوشتاسىپ بiراق كەتەسiڭ،

الىستاپ مەنەن تاعى دا.

اسىعا باسىپ جەتەسiڭ،

تالەيلi جاننىڭ جانىنا

سورىما مەنiڭ تۋىلىپ،

جارالدىڭ سونىڭ باعىنا

كەرۋەن جىلدار كوشەدى

قۇلازىپ سەزىم توسەگى.

مەن كەتكەن سوڭ ءومiردەن،

قابiرiمنiڭ ءۇستiنە،

ەشكiم ەكپەي ءوزiنەن،

بiر تال اق گۇل وسەدi.

اق گۇل — اپپاق ماحاببات،

كۇتكەن كوكتەم جاڭبىرىن.

تۇرعان شولدە قاتالاپ،

سول عوي مەنiڭ تاعدىرىم،

ءومiر، ءومiر، و، ءومiر،

وسى مەنiڭ بار مۇڭىم.

مۇقاش قوجاحمەت ۇلى 

1996 جىل­